فصل ۱۷۱ عین‌القضات همدانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

جنید قدس الله روحه داستانی را نقل می‌کند که روزی سری به قازوره (ظرفی) به او داده می‌شود تا به یک طبیب مسیحی نشان دهد. وقتی طبیب به آن نگاه می‌کند، به شدت فریاد می‌زند که این آب، ادرار عاشق است و عشقش کبد او را می‌سوزاند. جنید متوجه تأثیر این سخن بر خود شده و از شدت هیبت، قازوره از دستش می‌افتد. طبیب با بر داشتن قازوره از زمین می‌گوید که این آب را برای درمان آتش بیماری لازم دارد. سپس جنید با دل شکسته و چشمی پر آب به او می‌گوید که چقدر این حرف او تلخ است. در ادامه، نوری از چهره طبیب می‌تابد و جنید تصور می‌کند که شاید در خانه‌اش خورشیدی طلوع کرده است. بعد از چند روز، جنید از این تجربه عبور می‌کند و به بیان احساسات خود درباره درد عشق می‌پردازد.