فصل ۱۹۵ عین‌القضات همدانی
مشایخ عراق گفتند لایَصیرُ العارِفُ عارِّفاً حَتّی یَستَوی المَنْعُ وَالعَطاءُ شبلی گفت لایَصیرُ العارِفُ عارِفاً حَتّی یَکُونَ المَنْعُ اَحَبُّ اِلَیهِ مِنَ الْعَطاءِ لِأنَّ الْمَنَعَ حَقُّ الْحَقّ مِنَ الْعَبدُ واَلْعَطاءَ حَقُ الْعَبْدِ مِنَ الْحَقّ وَ الْعاشِقُ الصادِقُ مَنْ یَجْعلُ مُرادَهَ وَراءَ مُرادِ مُرادِهِ.
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
مشایخ عراق معتقدند که عارف واقعی کسی نیست تا زمانی که در برابر منع و عطا در یک سطح قرار نگیرد. شبلی نیز اضافه می‌کند که عارف هنگامی عارف می‌شود که منع برای او محبوب‌تر از عطا باشد، زیرا منع حق خدا بر بنده است و عطا حق بنده بر خدا. همچنین، عاشق صادق کسی است که خواسته‌های خود را در پشت خواسته‌های معشوق قرار دهد.