شمارهٔ ۲۸۲ بابافغانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از غم و دلتنگی سخن می‌گوید. شاعر حسرت می‌خورد که بدون معشوقش - که لبانش مانند شکر است - زندگی برایش بی‌معنا شده است، و نه به گل توجهی دارد و نه می‌تواند از شراب لذت ببرد. او از درد جدایی و حزن شب‌های بی‌خوابی رنج می‌برد و حس می‌کند که معشوقش با دیگران خوش می‌گذرانده و او را فراموش کرده است. شاعر از بی‌وفایی معشوق گله می‌کند و در عین حال آرزو دارد که او کمی به او رحم کند و به او توجه کند. همچنین، او به طبع خویش اشاره می‌کند که با هر بار یادآوری معشوق، دلتنگ‌تر می‌شود. سرانجام، او حس می‌کند که اگر نسیمی در کوی او بوزد، زخم جدایی‌اش شدیدتر خواهد شد و در نهایت، او همچنان در حسرت و غم زندگی می‌کند.