غزلیات — دیوان اشعار بابافغانی

Name: غزلیات — دیوان اشعار بابافغانی
Author: بابافغانی شیرازی

بابافغانی شیرازی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۴ — به ترانهٔ ندیمان نتوان ربود ما را
شمارهٔ ۶ — ای تو را بر سرو و گل در جلوه پنهان رازها
شمارهٔ ۲ — ای از لب تو خطبه کلام قدیم را
شمارهٔ ۱ — ای سر نامه نام تو عقل گره گشای را
شمارهٔ ۸ — از عمر بسی نماند ما را
شمارهٔ ۳ — در دل نشانم هر نفس خار تو، در گلزارها
شمارهٔ ۵ — تازگیی که شد ز می آن رخ همچو لاله را
شمارهٔ ۷ — ای ز ابروی تو هر سو فتنه در محراب‌ها
شمارهٔ ۱۳ — به هر گلشن که بینم مبتلایی رو نهم آنجا
شمارهٔ ۱۵ — شد باز دیده بر رخ نیکوی او مرا
شمارهٔ ۹ — زهی حیات ابد از لبت حوالهٔ ما
شمارهٔ ۱۲ — کار دل از پهلوی دلدار بگشاید مرا
شمارهٔ ۱۰ — شکسته شد دل و شاد است جان خستهٔ ما
شمارهٔ ۱۱ — دلگیرم از بزم طرب غمخانه‌ای باید مرا
شمارهٔ ۱۴ — که تنگ دوخت عفی الله قبای تنگ تو را
شمارهٔ ۱۶ — در این چمن چه گلی باز شد به منزل ما
شمارهٔ ۱۹ — وای که تلخ شد دوا، بر دل پرگزند ما
شمارهٔ ۱۸ — برون خرام و قدم نه رکاب زرین را
شمارهٔ ۲۳ — به هر سرچشمه کآن آرام جان زد خرگهی آنجا
شمارهٔ ۲۱ — عشقت مدام خون جگر میدهد مرا
شمارهٔ ۲۴ — عرضه مده به دور گل ساغر لاله‌گون مرا
شمارهٔ ۱۷ — منور ساختی ای شمع خوبان محفل ما را
شمارهٔ ۲۲ — نظر بغیر نباشد اسیر بند تو را
شمارهٔ ۲۰ — ز بس که داشتی ای گل همیشه خوار مرا
شمارهٔ ۲۷ — صبح است و جلوه داده مستان پیاله‌ها را
شمارهٔ ۲۶ — چشم از دو جهان دوخت تماشای تو ما را
شمارهٔ ۲۸ — آنم که سر نمیکشم از خنجر بلا
شمارهٔ ۲۹ — در طاعت و عشرت به قرار است دل ما
شمارهٔ ۳۱ — بسوی من نظر مهر نیست ماه مرا
شمارهٔ ۳۰ — که برفروخت به می چهر آفتاب مرا
شمارهٔ ۲۵ — نه هوای باغ سازد نه کنار کشت ما را
شمارهٔ ۳۲ — ساقیا بیدار گردان چشم خواب‌آلوده را
شمارهٔ ۳۹ — هرگز نظر به کام نیالوده‌ایم ما
شمارهٔ ۳۶ — گر به شمشیر جفا پاره کنی سینهٔ ما
شمارهٔ ۳۷ — نخواهد گشت خالی ساغر می شادکامان را
شمارهٔ ۴۰ — ای بر دلم ز وعدهٔ خام تو داغ‌ها
شمارهٔ ۳۵ — وبال گشت گل باده بر پلاس مرا
شمارهٔ ۳۸ — دارد زبون به تیغ زبان طعنه‌گو مرا
شمارهٔ ۳۴ — بد نمی‌آید هلاک دوستان خوب مرا
شمارهٔ ۳۳ — آنکه به تیزی زبان نرم کند ادیب را
شمارهٔ ۴۳ — بسوز ای شمع خوبان عاشق دیوانهٔ خود را
شمارهٔ ۴۴ — خدا را صاف کن با ما دل بی‌کینهٔ خود را
شمارهٔ ۴۶ — بر دل فزود خال تو داغی دگر مرا
شمارهٔ ۴۷ — خراش سینه شد امروز عیش دینهٔ ما
شمارهٔ ۴۱ — چندم خراشی از سخن تلخ سینه را
شمارهٔ ۴۲ — مدامت چهره گلگون از شراب لاله‌گون بادا
شمارهٔ ۴۵ — آه که‌امشب دیده‌ام خوابی که می‌سوزد مرا
شمارهٔ ۴۸ — زهی سرسبزی از سرو بلندت تاج شاهی را
شمارهٔ ۵۵ — نشد جز درد و داغ عشق حاصل در سفر ما را
شمارهٔ ۴۹ — آزاد تر از بلبل باغست دل ما
شمارهٔ ۵۶ — دگرم ز روی ساقی چه گلی شکفت امشب
شمارهٔ ۵۰ — مستانه برون تاخته‌ای توسن کین را
شمارهٔ ۵۱ — روزی که تن ز جان شود و جان ز تن جدا
شمارهٔ ۵۲ — دلا تا کی هوای گشت باغ و می شود ما را
شمارهٔ ۵۴ — در مستان زدم تا حال هشیاران شود پیدا
شمارهٔ ۵۳ — خیز و چراغ صبح کن، ماه تمام خویش را
شمارهٔ ۶۳ — بهار و لاله ما بی گل و پیاله گذشت
شمارهٔ ۶۴ — گل گل رخت ز دیده ی نمناک من شکفت
شمارهٔ ۵۷ — دهی حیات ابد این دم از تو نیست عجب
شمارهٔ ۵۸ — من از سوز جگر دارم دل و جان در خطر امشب
شمارهٔ ۶۲ — یار را چون هوس صحبت درویشانست
شمارهٔ ۵۹ — دل از نظارهٔ آن گلعذارم گلشنست امشب
شمارهٔ ۶۱ — آنم که ببزم کسم آهنگ نبودست
شمارهٔ ۶۰ — منم ای شمع دل رفته و جان آمده بر لب
شمارهٔ ۷۲ — آنکه از لوح جفا نوک قلم باز گرفت
شمارهٔ ۷۰ — پیش تو ناز سروسهی جز نیاز چیست
شمارهٔ ۶۷ — باز آن رخ شکفته عرقناک بهر چیست
شمارهٔ ۷۱ — غریب کوی تو بی ناله ی حزین ننشست
شمارهٔ ۶۸ — هرگز به ازین پسر نبودست
شمارهٔ ۶۵ — دوش جان زندگی از چشمه ی حیوان تو داشت
شمارهٔ ۶۹ — گواه حال مستی بمکتب چشم پر خوابت
شمارهٔ ۶۶ — گل خود روی مرا بوی بنی آدم نیست
شمارهٔ ۷۸ — چشمت ز حال ما چو نظر باز می گرفت
شمارهٔ ۸۰ — شب دیده ام مشاهده ی آن جمال داشت
شمارهٔ ۷۷ — طبیبم دید و درمانم ندانست
شمارهٔ ۷۶ — باران و موج آب و می و روز عشرت است
شمارهٔ ۷۵ — آبی که بسته اند بدلها دهان تست
شمارهٔ ۷۳ — خرام سرو تو جان را حیات دمبدمست
شمارهٔ ۷۴ — قد تو نهالیست که آتش ثمر اوست
شمارهٔ ۷۹ — خوش آن دمید که در دام روزگار نسوخت
شمارهٔ ۸۴ — مجنون راه عشقم و دل هادی منست
شمارهٔ ۸۶ — این همه شکل خوش دلکش که در گلزار هست
شمارهٔ ۸۷ — آنرا که قدم در رَه صاحبنظرانست
شمارهٔ ۸۵ — بیمار عشق را سر و برگ علاج نیست
شمارهٔ ۸۲ — وقت گلم تمام به آه و فغان گذشت
شمارهٔ ۸۳ — باده‌ی صافم خلاص از آب حیوان کرده‌است
شمارهٔ ۸۸ — مستم اگر باده نیست لعل لب یار هست
شمارهٔ ۸۱ — تویی مراد دو عالم، خرد همین دانست
شمارهٔ ۸۹ — گشود چاک گریبان که یاسمین اینست
شمارهٔ ۹۶ — بگشا زبان که طبع زبونم گره شدست
شمارهٔ ۹۵ — شبانه می زده یی ماه من چنین پیداست
شمارهٔ ۹۱ — بیمار ترا دیده ی نمناک همانست
شمارهٔ ۹۲ — صد شعله ی آه از دل هر گوشه نشین خاست
شمارهٔ ۹۰ — از سرمه، نرگست همه رنگ حنا گرفت
شمارهٔ ۹۳ — خونین جگران را چه غم از ناز و نعیمست
شمارهٔ ۹۴ — دیوانه ی ترا هوس گشت باغ نیست
شمارهٔ ۹۹ — باز امشبم ز لاله و گل خانه پر شدست
شمارهٔ ۱۰۱ — دور از تو عمر من همه با درد و غم گذشت
شمارهٔ ۱۰۰ — دل ببیداد نهادیم عطای تو کجاست
شمارهٔ ۱۰۲ — شمع من میل منت امروز چون هر روز نیست
شمارهٔ ۹۸ — شبست و ما همه جویای می ایاغ کجاست
شمارهٔ ۱۰۴ — پیش ما خاطر شاد و دل غمناک یکیست
شمارهٔ ۱۰۳ — دوا خواهم ز تو ادراکم اینست
شمارهٔ ۹۷ — جفای لاله‌رخان راحت و فراغ من است
شمارهٔ ۱۰۷ — فروغ حسن تو از آه سوزناک منست
شمارهٔ ۱۰۶ — رویم شکفته از سخن تلخ مردمست
شمارهٔ ۱۰۹ — ای دل بیا که نوبت مستی گذشته است
شمارهٔ ۱۱۲ — دل بیقرار و دولت دیدار مشکلست
شمارهٔ ۱۱۱ — تا کی بهانه ات بدل بت پرست ماست
شمارهٔ ۱۱۰ — ترک من جانب صحرا پی نخجیر شدست
شمارهٔ ۱۰۸ — آتشکده دلی که درو منزل تو نیست
شمارهٔ ۱۰۵ — به رویم می‌شوی خندان و چشمم از تو خونریزست
شمارهٔ ۱۱۳ — عاشقان را در سر شوریده سودا آتشست
شمارهٔ ۱۱۵ — سرو من زلف پریشان بر رخ گلگون شکست
شمارهٔ ۱۱۴ — باز نقاش خزان طرح دگرگون زده است
شمارهٔ ۱۱۹ — نیست بیرون و درونم ذره‌ای خالی ز دوست
شمارهٔ ۱۱۶ — آه کان ابروکمان چشم سیاه از ناز بست
شمارهٔ ۱۱۸ — آمد سحاب و چهرهٔ گل‌ها ز خواب شست
شمارهٔ ۱۲۰ — ما را ز نوبهار گل روی او بس است
شمارهٔ ۱۱۷ — ای آنکه همه سوختنت از پی کامست
شمارهٔ ۱۲۵ — عاشقان را دم گرم و نفس سرد بس است
شمارهٔ ۱۲۱ — دمی که آن گل خندان به قصد خون منست
شمارهٔ ۱۲۳ — خوبان که ز ملک دلشان چشم خراجست
شمارهٔ ۱۲۲ — ماه رخسار تو آیینهٔ مقصود منست
شمارهٔ ۱۲۷ — چمن ز سایهٔ سروت چو گلشن ارمست
شمارهٔ ۱۲۸ — در دلم سوزی عجب از عشق زیبا دلبریست
شمارهٔ ۱۲۴ — ما را نه میل باغ و نه پروای بلبلست
شمارهٔ ۱۲۶ — عیدست و نوبهار و چمن سبز و خرّمست
شمارهٔ ۱۳۴ — آه ازین ناز و دلبری که تراست
شمارهٔ ۱۳۰ — آزاد بلبلی که به دام بلا نسوخت
شمارهٔ ۱۳۱ — خود رای من بخلوت رازت پناه چیست
شمارهٔ ۱۲۹ — چمن شکفت و نسیمی ز هر گلی برخاست
شمارهٔ ۱۳۳ — غمی دارم ازو سودم همینست
شمارهٔ ۱۳۲ — بیگناهم خشم و نازت با من ای خود کام چیست
شمارهٔ ۱۳۵ — دوش آه من سر راهش برسم داد بست
شمارهٔ ۱۳۶ — از گلم گل‌ها شکفت و از مزارم لاله خاست
شمارهٔ ۱۴۳ — سبزی آثار خط گرد لب آن ساده بست
شمارهٔ ۱۴۴ — دل بیتو چنان سوخت که داغش نتوان یافت
شمارهٔ ۱۴۲ — هر زمان از عشق پاک آن شوخ با من خوشترست
شمارهٔ ۱۴۱ — با که گویم اینکه در بیخوابیم شب چون گذشت
شمارهٔ ۱۳۷ — خورشید من که رخش جفا گرم داشتست
شمارهٔ ۱۳۹ — اگرچه زشت نماید بدوستان ستم دوست
شمارهٔ ۱۴۰ — دست اجلم بر دل ماتمزده ره بست
شمارهٔ ۱۳۸ — باز با مرغ سحر خوان غنچه عهد تازه بست
شمارهٔ ۱۴۸ — باده در جامت مدام از اشک گلگون منست
شمارهٔ ۱۴۹ — مست تو بجز ناله ی جانسوز ندانست
شمارهٔ ۱۴۶ — یار باید که غم یار خورد یار کجاست
شمارهٔ ۱۴۷ — روزی که در دلم عشق تو خانه ساخت
شمارهٔ ۱۴۵ — چشمم نظری در رخ آن دل‌گسل انداخت
شمارهٔ ۱۵۱ — من بنده ی حسنی که نشانش نتوان یافت
شمارهٔ ۱۵۰ — بازم چراغ دل بمی ناب روشنست
شمارهٔ ۱۵۲ — خوبی همین کرشمه و ناز و خرام نیست
شمارهٔ ۱۶۰ — دلم که سوخت سپند مه جمال تو باد
شمارهٔ ۱۵۴ — دیوانه ام مرا سخن واژگون بسست
شمارهٔ ۱۵۵ — مرا به باده نه باغ و بهار شد باعث
شمارهٔ ۱۵۹ — مردم ز عیش گلشن دنیا چه دیده اند
شمارهٔ ۱۵۸ — مرغ دلم به حلقهٔ مویی نهاده رخ
شمارهٔ ۱۵۷ — ای از نظارهٔ تو خجل آفتاب صبح
شمارهٔ ۱۵۳ — در کنج محنت این دل دیوانه خوشترست
شمارهٔ ۱۵۶ — دو هفته ییکه حریفی درین سرای سپنج
شمارهٔ ۱۶۴ — خواهم که بوسم آن لب و روهم نمیدهد
شمارهٔ ۱۶۱ — این باد ز طرف چمن کیست که داند
شمارهٔ ۱۶۵ — گل آمد ساقیا محبوب گل‌رخسار می‌باید
شمارهٔ ۱۶۸ — چو باشم سر به زانو مانده شب در فکر یار خود
شمارهٔ ۱۶۶ — دم به دم در عاشقی دل را زیانی می‌شود
شمارهٔ ۱۶۳ — هرگز این دست تهی بند نقابی نکشید
شمارهٔ ۱۶۲ — آن پریچهره که دیوانه اش اهل نظرند
شمارهٔ ۱۶۷ — محتسب گر به درِ میکده مانع نشود
شمارهٔ ۱۷۲ — آنکه بهر دیگران در زلف چین می‌افگند
شمارهٔ ۱۷۳ — خزان آمد گریبان را برندی چاک خواهم کرد
شمارهٔ ۱۷۶ — ترک من چون لاله برگ عیش در صحرا کشید
شمارهٔ ۱۷۴ — بتان شهر که ترکانه باج می طلبند
شمارهٔ ۱۷۵ — آه آتشناک من بوی دل مجنون دهد
شمارهٔ ۱۷۰ — آنی که از تو حرف جفا می توان شنید
شمارهٔ ۱۶۹ — مقیّدان تو از یاد غیر خاموشند
شمارهٔ ۱۷۱ — فراوشم شود چندان کز او بیداد می‌آید
شمارهٔ ۱۷۷ — بازم بسینه عشق و جنون جوش می زند
شمارهٔ ۱۸۳ — گلی که از نفسش مشک ناب بگدازد
شمارهٔ ۱۸۴ — مجاوران سر کوی یار سر بخشند
شمارهٔ ۱۷۸ — سیمای توام در دل پر نور نگنجد
شمارهٔ ۱۷۹ — چشمم ز گرد آن کف پا یاد می کند
شمارهٔ ۱۸۰ — تا رخت را سبزه در گلبرگ تر پنهان بود
شمارهٔ ۱۸۱ — از جور گلرخان دل من خوار و زار شد
شمارهٔ ۱۸۲ — تو آن گلی که مه آسمان جبین تو بوسد
شمارهٔ ۱۹۲ — امروز اگر می بمن آن لب نرساند
شمارهٔ ۱۸۸ — از دیده پنهان آن پری گشت و دل من خوش نکرد
شمارهٔ ۱۸۷ — احبابرا ادای کلام تو می کشد
شمارهٔ ۱۸۹ — خزان رسید و گلستان به آن جمال نماند
شمارهٔ ۱۹۱ — روزی فلکم پیش در او نرسانید
شمارهٔ ۱۸۶ — پیش لبت که مرد که هم از تو جان ندید
شمارهٔ ۱۸۵ — مدام از کشت امیدم خس و خاشاک می‌روید
شمارهٔ ۱۹۰ — دلم ز روز بد خویش ماتمی دارد
شمارهٔ ۱۹۵ — چه سازم وه که آن بیباک رو از مرد و زن پوشد
شمارهٔ ۱۹۷ — چه شد که از همه جا بوی درد می آید
شمارهٔ ۱۹۹ — ماه من از خانه مست شب بهوای که شد
شمارهٔ ۱۹۸ — صبا برگ گلی سوی من مجنون نیندازد
شمارهٔ ۱۹۳ — نه قرار دل بر من نه بزلف یار گیرد
شمارهٔ ۱۹۶ — بهر کس گر درآیی خوبی رخسار کی ماند
شمارهٔ ۲۰۰ — ماتم نشست و کوکبه ی سور شد بلند
شمارهٔ ۱۹۴ — رسید آن شمع و از هر جانبی پروانه می‌جوید
شمارهٔ ۲۰۱ — رفتی و چشم روشنم از اشک حرمان تیره شد
شمارهٔ ۲۰۲ — نوبهار آمد که بوی گل جهان را خوش کند
شمارهٔ ۲۰۳ — دلم آه سحر چون با دعا دمساز گردانید
شمارهٔ ۲۰۴ — بر اوج حسن چو آن ترک کج کلاه بر آید
شمارهٔ ۲۰۸ — خون خوردنم ز هجر تو از حد برون مباد
شمارهٔ ۲۰۵ — ز بی‌رحمی چو آن گل‌پیرهن دور از بر من شد
شمارهٔ ۲۰۶ — شبها گذشت و چشم من یک لحظه آرامی ندید
شمارهٔ ۲۰۷ — بیا که ساقی ما باده ی طهور دهد
شمارهٔ ۲۱۵ — نظاره ی روی تو بسی خانه سیه کرد
شمارهٔ ۲۱۶ — عشق آمد و هوای صف طاعتم نماند
شمارهٔ ۲۱۳ — جفا مکن که دگر آن جفا نمی گنجد
شمارهٔ ۲۱۰ — به مجلسی که تویی می دگر نمی‌گنجد
شمارهٔ ۲۰۹ — حسن تو بچشم ما نگنجد
شمارهٔ ۲۱۴ — با چون منی چرا می چون ارغوان خورند
شمارهٔ ۲۱۲ — آن رهروان که رو به در دل نهاده اند
شمارهٔ ۲۱۱ — آمد بهار و دل بمی و جام تازه شد
شمارهٔ ۲۲۱ — ز گلگشت آمدی بنشین که مشک چین فرو ریزد
شمارهٔ ۲۲۰ — آنان که به اخلاص کلام تو نویسند
شمارهٔ ۲۲۲ — کیم من تا کس از مَرکب برای من فرود آید؟
شمارهٔ ۲۲۴ — سحر فغان من آن مَه ز طَرْف بام شنید
شمارهٔ ۲۱۸ — منم که دوست مرادم ز تلخ و شور دهد
شمارهٔ ۲۲۳ — گلرخان بر سر خاکم چمنی ساخته‌اند
شمارهٔ ۲۱۷ — دوشم چراغ دیده به صد نور و تاب بود
شمارهٔ ۲۱۹ — ستمگران غم اهل نظر نمی دانند
شمارهٔ ۲۳۰ — ساقی چه بود باده و زین آب چه خیزد
شمارهٔ ۲۲۵ — سرشک لعل من حاصل گل آزار می‌آرد
شمارهٔ ۲۳۱ — صبحی بمن آن شاخ گل از خواب نخیزد
شمارهٔ ۲۲۶ — کنون که باد خزان فرش لعل فام کشید
شمارهٔ ۲۲۸ — دود از دل من باده ی گلرنگ برآورد
شمارهٔ ۲۲۹ — به این جادو و شانم تا سر پیوند خواهد بود
شمارهٔ ۲۲۷ — تا چند طلب باشد و مطلوب نباشد
شمارهٔ ۲۳۲ — هوا خوشبوی گشت و مرغ در پرواز می‌آید
شمارهٔ ۲۳۳ — افغان که دل به هیچ مقامم نمی کشد
شمارهٔ ۲۳۴ — روز گلگشتست و یاران برگ عشرت ساختند
شمارهٔ ۲۳۸ — معاذالله گرت با همدمان رغبت زیاد افتد
شمارهٔ ۲۳۶ — گلرخان از نفس ما اثری یافته اند
شمارهٔ ۲۳۷ — خوبی بالتفات وفا کم نمی شود
شمارهٔ ۲۴۰ — چه تندی است که سویت نگاه نتوان کرد
شمارهٔ ۲۳۹ — دود برآمد ز دلم چون سپند
شمارهٔ ۲۳۵ — بیا که شاهد گل شمع بوستان گردید
شمارهٔ ۲۴۲ — غباری کان گل از دامن به وقت رفتن افشاند
شمارهٔ ۲۴۶ — گل آمد و بی یار نشستن که تواند
شمارهٔ ۲۴۳ — از چه مجنون مرغ را بر فرق خود جا کرده بود
شمارهٔ ۲۴۸ — بیخودی در عشقبازی باد و رسوایی مباد
شمارهٔ ۲۴۱ — میخواره ی مرا لب خندان نگه کنید
شمارهٔ ۲۴۴ — می خورده خنده بر من ناشاد می کند
شمارهٔ ۲۴۵ — معلم چون به تعلیم خط از دستش قلم گیرد
شمارهٔ ۲۴۷ — بیا که ساقی ما بی نقاب جلوه نمود
شمارهٔ ۲۵۲ — چکند دل که بدوران غمت خون نخورد
شمارهٔ ۲۵۱ — دل سوزان من از نکهت نوروز نگشاید
شمارهٔ ۲۵۳ — در تن سوخته چندان که نفس می‌گنجد
شمارهٔ ۲۵۰ — عید شد هر کس مه نو را مبارکباد کرد
شمارهٔ ۲۵۴ — چون از می صبوحی رنگ رخش برآید
شمارهٔ ۲۵۵ — دمی که بوی گل از باد نوبهار آید
شمارهٔ ۲۵۶ — سر از نیاز من آنسرو سرفراز کشید
شمارهٔ ۲۴۹ — لعلت ازمی خنده بر برگ گل سیراب زد
شمارهٔ ۲۵۹ — جز جور و جفا پیشه ی محبوب نباشد
شمارهٔ ۲۶۱ — کدام عید که حسن تو صد شهید ندارد
شمارهٔ ۲۶۲ — چشمم دمی ز دیدن روی تو بس نکرد
شمارهٔ ۲۵۷ — هرگز برخت سیر نگاهی نتوان کرد
شمارهٔ ۲۶۰ — از توبه ی من دیر مغان بیت حزن شد
شمارهٔ ۲۶۳ — آنچه من می کشم از عشق تو مجنون نکشید
شمارهٔ ۲۶۴ — دلم روانشد و جان هم ره سفر گیرد
شمارهٔ ۲۵۸ — ما را گلی از باغ تو چیدن نگذارند
شمارهٔ ۲۶۵ — چو رو از جانب صید آن شکارانداز می‌تابد
شمارهٔ ۲۶۶ — هر آنچ از صورت و معنی بر اهل راز می تابد
شمارهٔ ۲۶۷ — مرا یاد تو هر دم آتشی در دل برافروزد
شمارهٔ ۲۷۰ — سری که در قدم سرو سرفراز تو باشد
شمارهٔ ۲۷۱ — دوش آن پری ز دام رقیبان رمیده بود
شمارهٔ ۲۷۲ — تا دیده با رخ تو مقابل نمی شود
شمارهٔ ۲۶۸ — مرا هر روز بیتو صد غم جانسوز پیش آید
شمارهٔ ۲۶۹ — زبان به وصف جمال تو برنمی‌آید
شمارهٔ ۲۷۶ — بگذشت از غرور و عتابش کسی ندید
شمارهٔ ۲۷۹ — چون گوش بر فسانه ام آن پر بهانه ماند
شمارهٔ ۲۷۸ — گر می‌روم نزدیک او شوق وصالم می‌کشد
شمارهٔ ۲۷۵ — خوش آن شبها که سر بر آستان دلستانم بود
شمارهٔ ۲۷۳ — هر لحظه ام خیال بسوی دگر برد
شمارهٔ ۲۷۷ — یاد تو هیچم از دل پر خون نمی رود
شمارهٔ ۲۷۴ — ماه من از جامه خواب مهر سر بر می‌کند
شمارهٔ ۲۸۰ — گر آن خورشید روزی بر سر من سایه اندازد
شمارهٔ ۲۸۱ — درون سینه ام این نیم جان کز بهر ماهی بود
شمارهٔ ۲۸۵ — نسوزیم که گل این چراغ می ماند
شمارهٔ ۲۸۳ — از کعبه عزم دیر برون از طریق بود
شمارهٔ ۲۸۷ — خطش چو بنام من از خامه برون آید
شمارهٔ ۲۸۸ — شراب خورد و شبیخون بعاشقان آورد
شمارهٔ ۲۸۶ — امروز صفای دلم از سیمتنی بود
شمارهٔ ۲۸۲ — دلم بی آن شکر لب ترک عیش خویشتن گیرد
شمارهٔ ۲۸۴ — ساقی بیا که روز برفتن شتاب کرد
شمارهٔ ۲۹۴ — تا چند بافسون جهان بند توان بود
شمارهٔ ۲۹۰ — آن گل از طرف کشت می‌آید
شمارهٔ ۲۹۵ — وقتست ای حریف که می در سبو کنند
شمارهٔ ۲۹۳ — تو گر زارم کشی غمخوار جان من که خواهد شد
شمارهٔ ۲۹۱ — در هر که نیست نشأه درد تو مرده باد
شمارهٔ ۲۹۲ — دلم که همره آن مه چو ابر چست شود
شمارهٔ ۲۹۶ — خنجر کشید و عربده با اهل حال کرد
شمارهٔ ۲۸۹ — ز می برآمده، آن رنگ آل تا چکند
شمارهٔ ۳۰۴ — گر تلخ شدی سوز تو از سینه کجا شد
شمارهٔ ۲۹۹ — التفات چشم آن مشکین‌غزالم می‌کشد
شمارهٔ ۳۰۳ — نوروز علم برزد و گل در چمن آمد
شمارهٔ ۳۰۲ — طبع تو بدخوی بود نرم و حلیم از چه شد
شمارهٔ ۳۰۰ — گه به لطفم می‌نوازد گه به نازم می‌کشد
شمارهٔ ۲۹۸ — خوبان خراب نرگس مستانهٔ تواَند
شمارهٔ ۳۰۱ — هر مصور کان جمال و صورت موزون کشد
شمارهٔ ۲۹۷ — تا کی کسی بزهد و لب خشک خو کند
شمارهٔ ۳۰۹ — ای هر قدم بخاک رهت بسملی دگر
شمارهٔ ۳۱۲ — از بیم جان گویم که دل دارد دلارایی دگر
شمارهٔ ۳۰۵ — چون بدلسوزی من یار زبان تیز کند
شمارهٔ ۳۱۱ — ای مرا هر ذره با مهر تو پیوندی دگر
شمارهٔ ۳۰۸ — عید است و هرسو جلوه‌گر شوخ دلارای دگر
شمارهٔ ۳۱۰ — ای عارضت به بوسه ز لب دلنوازتر
شمارهٔ ۳۰۶ — هر دل که گرم از آتش پنهان من شود
شمارهٔ ۳۰۷ — مه خورشدروی من دمی یک جا نمی‌گنجد
شمارهٔ ۳۲۰ — دلا به گوشه ی آن چشم شرمناک نگر
شمارهٔ ۳۱۹ — شکر خدا که با من بیدل نشست یار
شمارهٔ ۳۱۳ — خط گرد خال آن لب میگون زیاده تر
شمارهٔ ۳۱۴ — باز این دل دیوانه را افتاده سودای دگر
شمارهٔ ۳۱۵ — کار ما جز نامرادی نیست دور از وصل یار
شمارهٔ ۳۱۶ — ما شسته‌ایم ز آینهٔ دیده گرد غیر
شمارهٔ ۳۱۷ — چون بمیخانه رسیدی سخن دور گذار
شمارهٔ ۳۱۸ — شب هجرم خوش آمد ناله و فریاد از آن خوش‌تر
شمارهٔ ۳۲۸ — این نخل تازه بین که ندیدست خار کس
شمارهٔ ۳۲۷ — چون یار شدی مهر و وفا گم نکنی باز
شمارهٔ ۳۲۲ — هلاک جانم از آن خط دلکشست هنوز
شمارهٔ ۳۲۵ — رخ برفروز و خون دلم را روانه ساز
شمارهٔ ۳۲۶ — ما گرفتاریم بر ما ناوک بیداد ریز
شمارهٔ ۳۲۱ — خیز ای ندیم و مجمره ی عود برفروز
شمارهٔ ۳۲۴ — مست آمدی کرشمه‌کنان در قبای ناز
شمارهٔ ۳۲۳ — خورشید من امروز به شکل دگری باز
شمارهٔ ۳۳۰ — از جان من حکایت جانان من بپرس
شمارهٔ ۳۳۲ — آلوده بمی لعل ترا چون نگرد کس
شمارهٔ ۳۳۱ — زین بحر نیلگون دم آبی ندید کس
شمارهٔ ۳۲۹ — دارم از غنچه ی لعل تو خطایی که مپرس
شمارهٔ ۳۳۶ — رمید از خواب چشمان عتاب آلوده بینیدش
شمارهٔ ۳۳۴ — آتشم در جان و در دل حسرت جامست و بس
شمارهٔ ۳۳۳ — هیچ دولت تا ابد باقی نمی ماند بکس
شمارهٔ ۳۳۵ — به بستر افتم و مردن کنم بهانهٔ خویش
شمارهٔ ۳۳۸ — برغم من بحریفان می شبانه مکش
شمارهٔ ۳۳۷ — افزون ز صد قیامت در دل زیار آتش
شمارهٔ ۳۴۱ — یا مرا کامی ده از لعل شراب‌آلود خویش
شمارهٔ ۳۴۲ — که فتاد در فراقت که نسوختی تمامش؟
شمارهٔ ۳۴۴ — از پی دل مرو و عاشق بی باک مباش
شمارهٔ ۳۳۹ — به غایت تلخ گفتارست در می لعل میگونش
شمارهٔ ۳۴۰ — کو مطربی که مست شوم از ترانه اش
شمارهٔ ۳۴۳ — فغان ز بازی اسب و هوای خانه ی زینش
شمارهٔ ۳۴۵ — می‌رسد عشق و دل افسرده می‌آرد به جوش
شمارهٔ ۳۵۱ — سراسر شیوهٔ نازست سرو ناز پروردش
شمارهٔ ۳۵۲ — چنان تیزست در خون ریختن مژگان خونریزش
شمارهٔ ۳۴۶ — چه ترکیبست یا رب در ته پیراهن اندامش
شمارهٔ ۳۴۹ — تا چند دردسر کشم از گفتگوی خویش
شمارهٔ ۳۴۷ — من نه آنم کز لب لعل تو یابم کام خویش
شمارهٔ ۳۴۸ — گر بنگری در آینه روی چو ماه خویش
شمارهٔ ۳۵۰ — فردا که هر غنیم نماید غنیم خویش
شمارهٔ ۳۵۸ — عاشقانرا نه گل و باغ و بهارست غرض
شمارهٔ ۳۵۶ — ایدل بتلخی شب هجران صبور باش
شمارهٔ ۳۵۳ — نتوانم که بینم از دورش
شمارهٔ ۳۵۷ — مردم و خود را زغمهای جهان کردم خلاص
شمارهٔ ۳۵۴ — با کسان در صلح و با خود دایما در جنگ باش
شمارهٔ ۳۵۹ — گر من ز شوق یار فرستم بیار خط
شمارهٔ ۳۶۰ — ترک یاری کردی از وصل تو یاران را چه حظ
شمارهٔ ۳۵۵ — دل از عیش جهان کندیم و ذوق بادهٔ نابش
شمارهٔ ۳۶۸ — یارم اگر به مهر کشد یا به کین چه باک
شمارهٔ ۳۶۴ — مرا که تیره شد از کثرت گناه چراغ
شمارهٔ ۳۶۵ — ای فتنه ی جمالت روی چو ماه یوسف
شمارهٔ ۳۶۷ — جانم افگارست و تن بیمار و دل خون از فراق
شمارهٔ ۳۶۶ — خرم شبی که گردد معشوق یار عاشق
شمارهٔ ۳۶۱ — امشب از آهم مشو گرم و مسوزانم چو شمع
شمارهٔ ۳۶۲ — تا بکی خندیدن و دل گرمی افزودن چو شمع
شمارهٔ ۳۶۳ — میگدازم دیده تا یکروزه موجودم چو شمع
شمارهٔ ۳۷۰ — دارم ز پسته ی تو بدل آتشین نمک
شمارهٔ ۳۷۱ — محروم باد چشم من از گلشن وصال
شمارهٔ ۳۷۲ — سروت که لاله رنگ شد از باده ی زلال
شمارهٔ ۳۷۴ — خوبان دل غمناک ندانند چه حاصل
شمارهٔ ۳۷۳ — ای فروغ جوهر حسنت برون از خط و خال
شمارهٔ ۳۷۵ — دلم صد پاره و نقش تو در هر پاره‌ای دارم
شمارهٔ ۳۶۹ — تا کی روم ز کوی تو غمگین و دردناک
شمارهٔ ۳۷۶ — عشقم بلای جان شد، آن لعل آتشین هم
شمارهٔ ۳۸۰ — شود در گلشنم دل چاک و در مجلس جگر خون هم
شمارهٔ ۳۸۲ — از کوی تو چون باد بر آشفتم و رفتم
شمارهٔ ۳۸۱ — ز رشک همدمانش بس که جوشد هر نفس خونم
شمارهٔ ۳۸۳ — خوش آن حالت که در روی گلی نظاره می‌کردم
شمارهٔ ۳۷۷ — پروانه یی که رنجد از درد و داغ مردم
شمارهٔ ۳۷۹ — زبان در ذکر و در دل نقش زلف یار می بندم
شمارهٔ ۳۸۴ — همه شب دارم از دل بادهٔ نابی که من دانم
شمارهٔ ۳۷۸ — چند گردیم درین دیر کهن پیر شدیم
شمارهٔ ۳۹۰ — مرا که دل نگذارد که بیتو آب خورم
شمارهٔ ۳۹۲ — شب آمد هرکسی را روی در کاشانه‌ای یابم
شمارهٔ ۳۹۱ — هرگز به وصلت ای گل رعنا نمی رسم
شمارهٔ ۳۸۶ — دلم پیاله ی خون جام لاله گون چکنم
شمارهٔ ۳۸۵ — ز غم جان می‌دهم چون دلربای خود نمی‌بینم
شمارهٔ ۳۸۷ — بیتو شامی که چراغ طرب افروخته ام
شمارهٔ ۳۸۹ — دل گشت خون و داد بگریه سرای چشم
شمارهٔ ۳۸۸ — به بویت صبحدم گریان به گلگشت چمن رفتم
شمارهٔ ۴۰۰ — سحر ز میکده گریان و دردناک شدم
شمارهٔ ۳۹۴ — ای غنچه تو چشمه ی نوش و نبات هم
شمارهٔ ۳۹۳ — ببزمت گر بپهلوی رقیبان جا نمی کردم
شمارهٔ ۳۹۷ — بس بینوا ز ساقی خود دور مانده ام
شمارهٔ ۳۹۶ — هر دم اندیشه ی ان شوخ ستمکاره کنم
شمارهٔ ۳۹۸ — تا بکی در کنج خلوت گرد بیحاصل خوریم
شمارهٔ ۳۹۵ — من آشفته هم در خواب مستی کاش می‌مردم
شمارهٔ ۳۹۹ — قدح بیار که من خانه سوز و دیر پرستم
شمارهٔ ۴۰۸ — دیده را فرش حریم حرمت ساخته ام
شمارهٔ ۴۰۶ — لب از می شسته وز آب لطافت روی چون گل هم
شمارهٔ ۴۰۴ — ما بهر ساقیان دل فرزانه سوختیم
شمارهٔ ۴۰۱ — رفتیم و گرد هستی از کوی یار بردیم
شمارهٔ ۴۰۳ — ما نخل خرد از بن و پیوند شکستیم
شمارهٔ ۴۰۵ — رفتم ز کوی تو، چو مقامی نداشتم
شمارهٔ ۴۰۷ — چنین که پیش نظر صورت نکوی تو دارم
شمارهٔ ۴۰۲ — مست گشتم سر ز قید هوشیاران می‌برم
شمارهٔ ۴۱۲ — شب آن بدمهر را با غیر چون یکرنگ می‌دیدم
شمارهٔ ۴۱۱ — امشب چراغ دل بحضور تو سوختم
شمارهٔ ۴۱۳ — متاب آن رخ ز من یک دم که در کوی تو می‌آیم
شمارهٔ ۴۱۶ — اسیر لطف و گرفتار خشم و ناز توام
شمارهٔ ۴۰۹ — ما رند خراباتی و معشوق پرستیم
شمارهٔ ۴۱۵ — مبین، که تاب نگاه تو آفتاب ندارم
شمارهٔ ۴۱۴ — چندانکه رفته ام بچمن گل ندیده ام
شمارهٔ ۴۱۰ — خوش آن مستی که چون بر آستان او جبین مالم
شمارهٔ ۴۲۳ — ما سینه را ز جور تو غافل شکافتیم
شمارهٔ ۴۲۴ — شب آه و ناله از دل غمناک می زدم
شمارهٔ ۴۱۷ — جدا زان ماهر و امشب به دل دردی عجب دارم
شمارهٔ ۴۱۹ — آه کز هجر تو شب‌ها باده خون دانسته‌ام
شمارهٔ ۴۲۱ — رفتیم و هر چه بود بعالم گذاشتیم
شمارهٔ ۴۲۲ — بیا که پیش تو ای سرو گلعذار بمیرم
شمارهٔ ۴۱۸ — گرچه طور رندی و بدنامی از حد می‌برم
شمارهٔ ۴۲۰ — ما نقد جان بگوشه ی میخانه برده ایم
شمارهٔ ۴۲۷ — جدا از آن شاخ گل صد داغ حسرت زین چمن بردم
شمارهٔ ۴۲۹ — روز نوروزست و دل درد تو دارد سوز هم
شمارهٔ ۴۳۲ — مدام از آتشی آشفته حالم
شمارهٔ ۴۲۶ — ز شوق آنکه خواند نامه‌ام را آنچنان شادم
شمارهٔ ۴۳۱ — کی بود ای گل که تنگت در دل شیدا کشم
شمارهٔ ۴۲۵ — هر دم آرایش آن عارض چون گل کشدم
شمارهٔ ۴۲۸ — غمت خوردم که روزی با تو چون گل هم‌نفس باشم
شمارهٔ ۴۳۰ — هر زمان با خود خیال آن رخ گلگون کنم
شمارهٔ ۴۳۹ — شبی که در نظر آن طره ی خمیده کشم
شمارهٔ ۴۳۷ — ما باده را بنغمه ی ناهید خورده ایم
شمارهٔ ۴۳۶ — کجاست دل که به شبهای تار گشت کنم
شمارهٔ ۴۳۵ — بیخود شدم ز آمدنت باده چون کشم
شمارهٔ ۴۳۸ — ما خویش را بچنگ ملامت سپرده ایم
شمارهٔ ۴۴۰ — دشمن شدی بیکدمه زاری که داشتم
شمارهٔ ۴۳۳ — ما سر به آب خنجر قصاب شسته ایم
شمارهٔ ۴۳۴ — ساقی خرابم از طرب دوش چون کنم
شمارهٔ ۴۴۲ — ترا گزیده برای گزند خویشتنم
شمارهٔ ۴۴۵ — امیدم این نبود کزین در خجل روم
شمارهٔ ۴۴۴ — منم دل پریشان چه در طرب گشایم
شمارهٔ ۴۴۶ — چنین تا کی به حسرت سوی آن گل‌پیرهن بینم
شمارهٔ ۴۴۸ — نمودی روی گرم خویش و عاشق ساختی بازم
شمارهٔ ۴۴۷ — کند در دل نشیمن آن پری در دیده منزل هم
شمارهٔ ۴۴۱ — تمام عمر اگر بر قبله ی طاعت جبین سایم
شمارهٔ ۴۴۳ — چونی هر چند از درد جدایی ناتوان رنگم
شمارهٔ ۴۵۲ — ز دل جز خون نشان در چشم بی‌حاصل نمی‌یابم
شمارهٔ ۴۵۱ — هر سخن کز وصف آن لب‌های میگون بشنوم
شمارهٔ ۴۵۰ — به حالی بس عجب شب زان جوان سرخوش افتادم
شمارهٔ ۴۵۵ — همچو مجنون در بیابانم وطن خواهد شدن
شمارهٔ ۴۵۴ — جمال و جاه داری هرچه خواهی می‌توان کردن
شمارهٔ ۴۵۶ — هر دم از بزم طرب آن دلنواز آید برون
شمارهٔ ۴۵۳ — چه باشد عاشقی خود را به غم‌ها مبتلا کردن
شمارهٔ ۴۴۹ — خوش آنکه بیخبر از جام آرزوی تو باشم
شمارهٔ ۴۵۹ — می آفتست و در نظرم پر فنی چنین
شمارهٔ ۴۶۱ — ای ز جان شیرین تر آغاز ترش رویی مکن
شمارهٔ ۴۶۲ — تا کی شود نقاب رخ گل لباس من
شمارهٔ ۴۶۴ — شبی ای شمع مهرویان گذر در منزل من کن
شمارهٔ ۴۶۳ — رخ برفروز از می و گلگشت باغ کن
شمارهٔ ۴۵۸ — مجو ای دل بخور از بهر ترتیب دماغ من
شمارهٔ ۴۶۰ — ای چراغ دل مرو در بزم مردم جامکن
شمارهٔ ۴۵۷ — به سوی درد از گلشن افلاک می‌آید برون
شمارهٔ ۴۶۸ — لاله عطر آمیز و گل مشکین نفس خواهد شدن
شمارهٔ ۴۶۷ — روز از روز زبونتر کندم گردون بین
شمارهٔ ۴۷۱ — ساقی در آتشم، نظری در ایاغ کن
شمارهٔ ۴۷۲ — بته رسید قدح ساقیا شراب رسان
شمارهٔ ۴۶۵ — بمن هر کس که روزی یار شد دامن کشید از من
شمارهٔ ۴۶۶ — منم و دو چشم روشن به رخ تو باز کردن
شمارهٔ ۴۷۰ — مه من چند یار ارجمندان می توان بودن
شمارهٔ ۴۶۹ — شود صد سوز پنهان هر دم از داغ دلم روشن
شمارهٔ ۴۷۳ — شکفت لاله، توهم عطر در شراب افشان
شمارهٔ ۴۷۵ — گردم بهوا رفت چه گلگون فرسست این
شمارهٔ ۴۷۶ — اگر یاد آرمش یکدم که از دل غم برد بیرون
شمارهٔ ۴۷۸ — ریخت شکوفه و مرا گریه برای او همان
شمارهٔ ۴۷۴ — ما ناکس و تو در پی بد گفتن اینچنین
شمارهٔ ۴۸۰ — مرو ای همنشین بیرون نگه در آتش من کن
شمارهٔ ۴۷۹ — بهارست ای سرشک دیدهٔ من رو به صحرا کن
شمارهٔ ۴۷۷ — نخل تو سرکش و دل خود کام من همان
شمارهٔ ۴۸۶ — دارم دلی هوای بسی خوب رو درو
شمارهٔ ۴۸۷ — ای مست ناز از دل ما بیخبر مشو
شمارهٔ ۴۸۴ — چشم من از نظارهٔ آن زلف مشک‌بو
شمارهٔ ۴۸۱ — فصل خزان گذشت و رخ زرد من همان
شمارهٔ ۴۸۲ — بیا بشیر و بکنعانیان سلام رسان
شمارهٔ ۴۸۸ — عرق چکیده ز رویش ز آفتاب فرو
شمارهٔ ۴۸۳ — تا کی دل از هوا شنود بوی پیرهن
شمارهٔ ۴۸۵ — ای ز سحر غمزه پنهان فتنه در ابروی تو
شمارهٔ ۴۹۵ — داری برقیبان سریاری عجب از تو
شمارهٔ ۴۹۲ — زهی شمع فلک در خرگه از تو
شمارهٔ ۴۹۴ — هرگز نیافت برگ گلی عندلیب تو
شمارهٔ ۴۹۳ — بتی کز غایت خوبی زند با مهر و مه پهلو
شمارهٔ ۴۹۶ — هرگز بکسی باز نشد چشم و لب تو
شمارهٔ ۴۹۰ — خط مشگین چیست گرد عارض گلگون او
شمارهٔ ۴۹۱ — فارغم از باغ و ناز سوسن آزاد او
شمارهٔ ۴۸۹ — چشم گریانم که می‌گردد ز شوقت خون در او
شمارهٔ ۴۹۷ — نبیند از حیا هرگز کسی دامان پاک او
شمارهٔ ۴۹۹ — نیست یکدم که نه با ناله و فریادم ازو
شمارهٔ ۵۰۰ — ای باد صبح از پی آن نور دیده رو
شمارهٔ ۵۰۳ — چو در فسانه لبت شهد بر شکر بسته
شمارهٔ ۵۰۲ — خال بنفشه گون به رخ آتشین منه
شمارهٔ ۵۰۱ — لیلی اگر سنگ جفا بر کاسهٔ غافل زده
شمارهٔ ۵۰۴ — نخل قدت که از چمن جان برآمده
شمارهٔ ۴۹۸ — منت که باز شد گرهی از جبین تو
شمارهٔ ۵۰۷ — خوش آن حالت که بگشایی ز خواب سرخوشی دیده
شمارهٔ ۵۰۸ — رسید از سفر آن ماه و چهره تاب گرفته
شمارهٔ ۵۰۹ — عمریست کز سر ما میل مراد رفته
شمارهٔ ۵۱۰ — نه خیال غنچه بندم نه به گل کنم نظاره
شمارهٔ ۵۱۲ — ای دل متاع جان به خرابات برده به
شمارهٔ ۵۰۶ — باز آن مه در سمند ناز در جولان شده
شمارهٔ ۵۱۱ — جان شهید عشق بجانان سپرده به
شمارهٔ ۵۰۵ — ز دورت بینم و پوشم نر از غیرت دیده
شمارهٔ ۵۱۴ — بر صید زخم خورده دویدن چه فایده
شمارهٔ ۵۱۶ — یا رب از بستان حسنم سر و بالایی بده
شمارهٔ ۵۱۸ — این منم هر شام چون پروانه جایی سوخته
شمارهٔ ۵۲۰ — کاکل به تاب رفته ز دام که جسته‌ای
شمارهٔ ۵۱۵ — بازم ز جفایی دل افگار شکسته
شمارهٔ ۵۱۳ — از ما رموز غنچه ی لعلت نهفته به
شمارهٔ ۵۱۹ — منمای سوار گردی به عنان تو روانه
شمارهٔ ۵۱۷ — زهی روی دل افروزت چراغ منظر دیده
شمارهٔ ۵۲۱ — گاهی عتاب و گاه ترحم نموده‌‌ای
شمارهٔ ۵۲۲ — باز ای فلک نتیجهٔ انجم نموده‌ای
شمارهٔ ۵۲۴ — من کیستم شکسته‌دل هیچکاره‌ای
شمارهٔ ۵۲۷ — صوفی ز کعبه رو به خرابات کرده‌ای
شمارهٔ ۵۲۶ — به چشم من ز دگر روزها فزون شده‌ای
شمارهٔ ۵۲۳ — خلقی به حسن خویش گرفتار دیده‌ای
شمارهٔ ۵۲۵ — ساقی چه سر گران به من زار گشته‌ای
شمارهٔ ۵۲۸ — ای برده دل از دلبران حسنت ز روی دلبری
شمارهٔ ۵۲۹ — چند بسینه از هوس داغ جنون نهد کسی
شمارهٔ ۵۳۳ — تو گفتی کز سر کوی تو رو گردان شوم روزی
شمارهٔ ۵۳۴ — تا کی ای غنچه دهن گوش بهر پند کنی
شمارهٔ ۵۳۰ — ای غنچهٔ تو در سخن از سر معنوی
شمارهٔ ۵۳۱ — گل شکفت و هر کسی دارد هوای گلشنی
شمارهٔ ۵۳۲ — ای شمع جمالت اثر نور الهی
شمارهٔ ۵۳۶ — ای حدیثت شکر ناب چه شیرین‌سخنی
شمارهٔ ۵۳۵ — هرسوی جلوه‌ای گل خندان چه می‌کنی
شمارهٔ ۵۳۹ — گر بگویم به تو ای مه که چه زیبندهٔ نازی
شمارهٔ ۵۴۲ — دلا زین آستان درد دل خود بردنم اولی
شمارهٔ ۵۳۸ — نه خوی نازکت از غیر دیگرگون شود روزی
شمارهٔ ۵۴۳ — تویی که هیچ گرفتی گل و شراب کسی
شمارهٔ ۵۴۴ — تا نباشد دولتی روی تو چون بیند کسی
شمارهٔ ۵۳۷ — دارد نسیم گل دم جانبخش عیسوی
شمارهٔ ۵۴۰ — شب چون روم ز منزل آن ماه خرگهی
شمارهٔ ۵۴۱ — نکشم سر از وفایت بجفا و ناز و بازی
شمارهٔ ۵۵۲ — چه شد کز صحبت یاران چنین رنجیده می‌آیی
شمارهٔ ۵۴۵ — نام دل بردی و جان ناتوانم سوختی
شمارهٔ ۵۴۷ — دوش از طرف گلستان مست و غلتان آمدی
شمارهٔ ۵۴۹ — ای رقیب آندم که بر کف تیغ بیدادش دهی
شمارهٔ ۵۴۸ — چنان شد گریهٔ من در فراق لاله‌رخساری
شمارهٔ ۵۵۱ — بتو حال خود چه گویم که تو خود شنیده باشی
شمارهٔ ۵۵۰ — از او قاصد بخشم آمد به من یارست پنداری
شمارهٔ ۵۴۶ — شب چو شاخ ارغوان یکتا قبا می‌آمدی
شمارهٔ ۵۵۵ — سرم ای بخت در جولانگه صید افگنی دادی
شمارهٔ ۵۵۴ — بنشین و از میان کمر فتنه را گشای
شمارهٔ ۵۵۶ — چه سان گویم که شب سرخوش کجا ای ماه می‌رفتی
شمارهٔ ۵۵۷ — گه گه بجور از عاشی ای شوخ بیزارم کنی
شمارهٔ ۵۵۹ — چه بد گفتم که خونم زین جواب تلخ می‌ریزی؟
شمارهٔ ۵۵۸ — ای به کرشمه هر زمان گلبن باغ دیگری
شمارهٔ ۵۶۰ — می خواه اضطراب برای چه می کنی
شمارهٔ ۵۵۳ — یاد داری که دلم را بجفا خون کردی
شمارهٔ ۵۶۴ — هر گه فسانه من مجنون هوس کنی
شمارهٔ ۵۶۳ — تا کی نشان خویش بظلمت فرو بری
شمارهٔ ۵۶۲ — از گریه سوختیم و تو آهی نمی کنی
شمارهٔ ۵۶۵ — دلا بی نقد جان راه سر کویش نپیمایی
شمارهٔ ۵۶۱ — ای صبا منع گرفتاری بلبل می‌کنی
شمارهٔ ۵۶۶ — نشستی با شراب و رود تا در خونم افگندی
شمارهٔ ۵۶۷ — بس تازه و تری چمن آرای کیستی
شمارهٔ ۵۶۸ — گر آن بودی که بختم نیکخواه خویشتن بودی
شمارهٔ ۵۷۳ — بگشای پرده از گل رخسار اندکی
شمارهٔ ۵۷۴ — تو و حسن و کامرنی من و عشق و نامرادی
شمارهٔ ۵۶۹ — هر نفس نالد گرفتاری به عشق نوگلی