بابافغانی شیرازی
درگذشته ۹۲۵ هجری قمری، شیراز
زندگی‌نامهٔ بابافغانی
بابا فغانی شیرازی از آخرین شاعران سبک عراقی در سدهٔ نهم هجری بود که برخی او را از پیشگامان سبک هندی و به ویژه سبک وقوع در شعر فارسی می‌دانند. و در جوانی به هرات سفر کرد و به ملاقات جامی رسید. از طریق او با عرفان آشنا شد. پس از چندی به آذربایجان و سپس به خراسان و فسا رفت و در آخر در طوس ساکن شد. در سال آخر عمر از میگساری توبه کرد و در مشهد ساکن شد. بابا فغانی در ۹۲۵ هجری قمری درگذشت. اواخر زندگی او مقارن با سلطنت شاه اسماعیل صفوی بود. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار بابافغانی
شعرهای بابافغانی
- شمارهٔ ۴ — به ترانهٔ ندیمان نتوان ربود ما را
- شمارهٔ ۶ — ای تو را بر سرو و گل در جلوه پنهان رازها
- شمارهٔ ۲ — ای از لب تو خطبه کلام قدیم را
- شمارهٔ ۱ — ای سر نامه نام تو عقل گره گشای را
- شمارهٔ ۸ — از عمر بسی نماند ما را
- شمارهٔ ۳ — در دل نشانم هر نفس خار تو، در گلزارها
- شمارهٔ ۵ — تازگیی که شد ز می آن رخ همچو لاله را
- شمارهٔ ۷ — ای ز ابروی تو هر سو فتنه در محراب‌ها
- شمارهٔ ۱۳ — به هر گلشن که بینم مبتلایی رو نهم آنجا
- شمارهٔ ۱۵ — شد باز دیده بر رخ نیکوی او مرا
- شمارهٔ ۹ — زهی حیات ابد از لبت حوالهٔ ما
- شمارهٔ ۱۲ — کار دل از پهلوی دلدار بگشاید مرا
- شمارهٔ ۱۰ — شکسته شد دل و شاد است جان خستهٔ ما
- شمارهٔ ۱۱ — دلگیرم از بزم طرب غمخانه‌ای باید مرا
- شمارهٔ ۱۴ — که تنگ دوخت عفی الله قبای تنگ تو را
- شمارهٔ ۱۶ — در این چمن چه گلی باز شد به منزل ما
- شمارهٔ ۱۹ — وای که تلخ شد دوا، بر دل پرگزند ما
- شمارهٔ ۱۸ — برون خرام و قدم نه رکاب زرین را
- شمارهٔ ۲۳ — به هر سرچشمه کآن آرام جان زد خرگهی آنجا
- شمارهٔ ۲۱ — عشقت مدام خون جگر میدهد مرا
- شمارهٔ ۲۴ — عرضه مده به دور گل ساغر لاله‌گون مرا
- شمارهٔ ۱۷ — منور ساختی ای شمع خوبان محفل ما را
- شمارهٔ ۲۲ — نظر بغیر نباشد اسیر بند تو را
- شمارهٔ ۲۰ — ز بس که داشتی ای گل همیشه خوار مرا