شمارهٔ ۴۶۰ بابافغانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به یک معشوق خطاب می‌کند و از او می‌خواهد که در جمع مردم نرود و او را فراموش نکند. او از غیبت معشوق و تأثیر آن بر خود می‌گوید و درخواست می‌کند که خطای او را ببخشاید. شاعر از معشوق می‌خواهد که امروز به او توجه کند و فردا را به تأخیر بیندازد، زیرا در حال حاضر دلی رنجور دارد. او به معشوق تأکید می‌کند که در میان دشمنانش، نباید او را رسوا کند و از عشقش یاد می‌کند که با رنج همراه است. در نهایت، شاعر درخواست می‌کند که معشوق او را به حال خود رها نکند.