شمارهٔ ۴۶۳ بابافغانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر شاعر از معشوق و لذت‌های زندگی صحبت می‌کند. او از زیبایی گل‌ها و طعم می‌گوید و از کسانی که عشق را در دل ندارند می‌خواهد که زودتر آن را حس کنند. با آغاز نغمه‌های خوش بلبل، از دمی لذت ببرد و در می‌نوشد. سپس از فقها می‌خواهد که به جای صرفاً فکر کردن به علم، از زندگی و شادی‌های آن بهره‌مند شوند. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که چون شکوفه‌ها در چمن وجود دارند، باید از موانع و غم‌ها دوری کرد و از زیباها لذت برد.