شمارهٔ ۱۰۴ - ایضا له امیرعلیشیر نوایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر عشق عمیق و درد فراق است. شاعر خود را کافر و شیفته بتان می‌داند و می‌گوید که دلش در غم دوری معشوقش می‌سوزد. او به میخانه و دنیای عاشقانه اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه عشق و هجران او را به حالت وارفتگی و دیوانگی می‌کشاند. همچنین اشاره‌ای به عرفان و طریقت دارد و می‌گوید که سجده‌های او در برابر بت و جام نشانهٔ طلب او از عشق است. نهایتاً، او به فنا و رهایی از خود اشاره می‌کند و می‌گوید که دیدن معشوقش از چشم خودبین اوست. این شعر به زیبایی مضامین عشق، فراق و عرفان را در هم می‌آمیزد.