نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲۲۸ - تتبع خواجه امیرعلیشیر نوایی

امیرعلیشیر نوایی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)

بهاران گر به گلشن طرح جام و ساغر اندازیم

بیا این سقف بشکافیم و طرح نو در اندازیم

سیاهی گرانمایه غم که سازد وقت ما تیره

به یک برق شعاع جام بنیادش بر اندازیم

ز رعنایان دو رنگی تا بکی دیدن درین بستان

یکی ما هم شراب لعل در جام زر اندازیم

بیارائیم بر طرف گلستان بزم شاهانه

ز مستی شور و غوغا در رواق اخضر اندازیم

به رقص آریم هر سو شاهدان شوخ را وانگه

به دستان مطربان را نیز در یکدیگر اندازیم

گه مستی شهان گر پا نهند از حد خود بیرون

فریدونرا سراندازیم و جم را افسر اندازیم

بنه زانو که می نوشیم و از ترکان یغمایی

تماشای عجب در اهل این نه منظر اندازیم

بدین آئین قدح نوشان و پاکوبان و سرمستان

به رندان خویش را سوی خرابات اندر اندازیم

شبی هر کس که چون فانی بدین سان مست خواب افتد

سزد جام صبوحش گر به صبح محشر اندازیم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دعوت به شادی و زندگی خوش است و بهار را به عنوان زمانی برای جشن و بزم توصیف می‌کند. شاعر از معشوقه‌ها و زیبایی‌های طبیعت سخن می‌گوید و از لزوم کنار گذاشتن غم و اندوه و ایجاد فضایی شاداب و پرهیجان در باغ و گلستان می‌خواهد. او از سرمستی و نوشیدن شراب در جام‌های زرین یاد می‌کند و به رقص و شادی همراه با موسیقی اشاره دارد. همچنین، شاعر به تجلیل از لحظات خوش در کنار دوستان و رندان اشاره می‌کند و دعا می‌کند که همه در این بزم خوش باشند و از غم‌های زندگی فاصله بگیرند.