شمارهٔ ۷ امیرعلیشیر نوایی
امیرعلیشیر نوایی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
مه من در شبستان چونکه نو شد جام می شب‌ها
نماید از شفق می از حباب ریزه کوکب‌ها
دهن شد چشمه حیوان ترا از عین نایابی
دو لعل جان‌فزای دلکشت آن چشمه را لب‌ها
بیا ای ساقی مهوش بده آن جام چون آتش
بدینم سوز چون در هجر می‌سوزاندم تب‌ها
چو آرد ترکتاز آن شوخ بهر پای‌بوس افتد
هزاران ماه و انجم از نشان نعل مرکب‌ها
شرابم باعث اخلاص رندان خرابات است
بلی آمیزش یاران بود از قرب مشرب‌ها
چنان عشاق هرشب بی‌تو بردارند رستاخیز
که در روحانیان غوغا فتد زان آه و یارب‌ها
اگر فانی خرامد تشنه‌لب زین سان به میخانه
از آن دریا کِش خُم‌ها تهی سازند قالب‌ها
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به وصف زیبایی شب و تاثیر آن بر دل و جان می‌پردازد. او از جام می سخن می‌گوید که در شب‌های تاریک نورانی و دلپذیر است و طعم زندگی را برای عاشقان به ارمغان می‌آورد. شاعر به میخانه و لذت‌های آن اشاره می‌کند و اهمیت دوستی‌ها و نزدیکی به یاران را در این فضا بیان می‌کند. همچنین، عشق و احساسات عمیق عاشقان را مطرح می‌کند که در غیبت معشوق، در هر شب به یاد او به رستاخیز برخاسته و با ناله‌های یارب، دل خود را آرام می‌کنند. در نهایت، شاعر به سرنوشت محتوم و فانی بودن انسان‌ها اشاره کرده و از اهمیت حضور در دنیای عشق و شراب می‌گوید.