شمارهٔ ۲ امیرعلیشیر نوایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از زیبایی چهره معشوقه‌اش سخن می‌گوید. او به ستاره‌ها و خورشید اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر خورشید او را نبیند، نشان از کوری‌اش است. همچنین زیبایی ابروهای او چنان است که در جان و دل او تأثیر عمیق گذاشته و مطابق با تصاویری که به عنوان قبله نما دارند، آن‌ها را تقدیس می‌کند.