شمارهٔ ۱۴۳ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از دردی عمیق و احساس ناامیدی سخن می‌گوید. او به نوعی ناله و شکایت اشاره دارد که از دلش برمی‌خیزد. دلش مانند باغی تشنه است و او خواهان تسکین و آرامش است. شاعر همچنین از گسیختگی و سوختن اشاره می‌کند، به‌طوری که احساس می‌کند زندگی‌اش دچار آسیب شده است. او خود را در حالتی می‌بیند که نه دیگر از قافله دل‌باختگان است و نه در باغ زیبایی احساس آرامش می‌کند. به طور کلی، این شعر بیانگر غم و ناامیدی عمیق شاعر است که به دنبال معنا و زیبایی در زندگی می‌گردد.