غزلیات — دیوان اشعار فصیحی هروی

Name: غزلیات — دیوان اشعار فصیحی هروی
Author: فصیحی هروی

فصیحی هروی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۵ — چو آفتاب کند تاب شرم ماه ترا
شمارهٔ ۶ — سرمه کوری کشیدم دیده تحقیق را
شمارهٔ ۲ — گرفت گریه ما کوه و دشت و صحرا را
شمارهٔ ۴ — خدایا روزی این خود‌پرستان ساز جنت را
شمارهٔ ۳ — برخیز و گوی جلوه مالک رقاب را
شمارهٔ ۱ — برقیم ولی رنجه نسازیم گیا را
شمارهٔ ۷ — آن قطره‌ام که بحر به دور افکند مرا
شمارهٔ ۸ — باز عشق آمد که آراید گلستان مرا
شمارهٔ ۱۱ — به صبوری بفریبم دل شیدایی را
شمارهٔ ۱۲ — هنوز شعله‌فشانست آه حسرت ما
شمارهٔ ۱۴ — پامال ترکتاز خزان شد بهار ما
شمارهٔ ۱۳ — عشق کرم آموز در‌آمد ز در ما
شمارهٔ ۱۵ — شبی که هجر بپرداخت از تو منزل ما
شمارهٔ ۱۶ — آشفته‌تر از ماست بسی انجمن ما
شمارهٔ ۹ — جنونی کو که سرگردان کنم در دیده طوفان را
شمارهٔ ۱۰ — بردیم باز بر سر نظاره دیده را
شمارهٔ ۲۰ — عندلیب عشق را جز ناله‌های زار نیست
شمارهٔ ۱۹ — باز دل بر در غم طرح محبت انداخت
شمارهٔ ۲۲ — امشب از شعله آهم جگر غم می‌سوخت
شمارهٔ ۲۴ — ساقی که می‌ خود همه در جام شمار ریخت
شمارهٔ ۱۸ — باز دل در موج تبخال از تب حرمان کیست
شمارهٔ ۲۱ — خاکستر این سوخته را باز توان سوخت
شمارهٔ ۲۳ — ستم ز نرگس مستت ستمگری آموخت
شمارهٔ ۱۷ — چون شعله پرتب است درون و برون ما
شمارهٔ ۲۶ — چه آبروی که آن رانه عشق روی تو ریخت
شمارهٔ ۲۸ — بر گوش دلم زمزمه توبه حرام است
شمارهٔ ۲۷ — هجر تو جزو اول دیوان محنتست
شمارهٔ ۲۹ — چون عدم از بر عالم برخاست
شمارهٔ ۳۲ — ناله رازی‌ست که در سینه نهفتن ستم است
شمارهٔ ۳۰ — کی ز ماتمخانه ما دود افغان برنخاست
شمارهٔ ۲۵ — شناخت ذوق بهار آنکه گل به دامان ریخت
شمارهٔ ۳۱ — کارم چو زلف یار پریشان و در هم است
شمارهٔ ۳۷ — عالم ز ما تهی و ز افغان ما پرست
شمارهٔ ۳۵ — امشب از دولت دیدار تو عید نظرست
شمارهٔ ۳۶ — ما و من برلب مرغان چمن بسیارست
شمارهٔ ۳۸ — ما غریبان را ز ناکامی کنار جان پرست
شمارهٔ ۴۰ — وفای عهد ز خوبان عهد ما غلط‌ست
شمارهٔ ۳۳ — هزار گل ز جگر در کنار خنده ماست
شمارهٔ ۳۴ — باز جانم دوزخ آشام از غم غمخوار تست
شمارهٔ ۳۹ — بی روی او نظاره ز چشمم برون نشست
شمارهٔ ۴۷ — گستاخی نظاره ما جرم جنونست
شمارهٔ ۴۵ — شه محبتم و ملک غم بلاد منست
شمارهٔ ۴۶ — من آن صیدم که صیادم جنونست
شمارهٔ ۴۴ — چون غنچه دلم شیفته و دل نگرانست
شمارهٔ ۴۱ — در مذهب ما هر چه بجز دوست حرامست
شمارهٔ ۴۲ — بی بصر دیده ارباب هوس حیرانست
شمارهٔ ۴۳ — برون شدن ز دلم درد را چه امکانست
شمارهٔ ۴۸ — نهفته در دم شمشیر نوبهاری هست
شمارهٔ ۵۲ — آن نسیمم که سر و برگ خس و خارم نیست
شمارهٔ ۵۳ — نافه چو طره غالیه بار تو نیست
شمارهٔ ۵۵ — بی سبب زلفش اضطراب نداشت
شمارهٔ ۵۴ — نخل طلبم هیچ مرا برگ و بری نیست
شمارهٔ ۵۰ — در می‌زنم چه شد که گشایش پدید نیست
شمارهٔ ۴۹ — آن سرو خرامان که گذشت از چمن کیست
شمارهٔ ۵۶ — تب دوش از ملال تو از خود خبر نداشت
شمارهٔ ۵۱ — آتش به از گلی‌ست کش آسیب خار نیست
شمارهٔ ۵۹ — از دل هزار لخت به چشم نثار رفت
شمارهٔ ۶۰ — از فیض گریه‌ام مژه نشو و نما گرفت
شمارهٔ ۶۲ — دوش غم بر گریه‌های زخم ما خندید و رفت
شمارهٔ ۶۱ — شب بی‌خبرم حرف فراقت به زبان رفت
شمارهٔ ۶۳ — از عافیت طراوات گلزار کس مباد
شمارهٔ ۵۷ — دی قاصد یار آمد و مژگان‌تری داشت
شمارهٔ ۶۴ — شب نخل تجلی به گلستان تو بر داد
شمارهٔ ۵۸ — نوبهاران از در این باغ و بستان بازگشت
شمارهٔ ۷۱ — غمش به تازه ندانم چه مدعا دارد
شمارهٔ ۶۹ — سر آشفته بختم تا به کی بر خویشتن خندد
شمارهٔ ۷۰ — از روز سیاهم شب هجران گله دارد
شمارهٔ ۶۵ — هر قطره خون گرم که از دل در اوفتد
شمارهٔ ۶۷ — چنان که باغ در آغوش گل نمی‌گنجد
شمارهٔ ۷۲ — بر خرمنم طلیعه برقی گذار کرد
شمارهٔ ۶۶ — غم عشقت به عالم در نگنجد
شمارهٔ ۶۸ — مگر بازم دل از زخم جفایی شاد می‌گردد
شمارهٔ ۷۴ — حسن پیرایه دکان هوس نتوان کرد
شمارهٔ ۷۳ — رفت صد عید و نسیمی یاد باغ ما نکرد
شمارهٔ ۷۶ — سالها دیده ما را مژه دربانی کرد
شمارهٔ ۷۷ — عشق هر ساعت شبیخون بر دل ریش آورد
شمارهٔ ۷۵ — دیده هرگز خویشتن را صید شهبازی نکرد
شمارهٔ ۷۹ — خطت هر دم جهانی از تجلی رایگان گیرد
شمارهٔ ۸۰ — گرت خراب کند عشق تا ز سر سازد
شمارهٔ ۷۸ — دیده امشب ره نظاره به پایان آورد
شمارهٔ ۸۴ — خوش آن بهشت کش از شعله نو گلی باشد
شمارهٔ ۸۳ — فلک خونم به تیغ آن بت بی‌باک می‌ریزد
شمارهٔ ۸۵ — چه دانستم که رازم مو به مو اظهار خواهد شد
شمارهٔ ۸۷ — تنم از داغ حسرت رشک آتشگاه گبران شد
شمارهٔ ۸۱ — نشئه‌ی شوق کی از ساغر عشرت خیزد
شمارهٔ ۸۶ — گر نقاب از رخ بگیری آفتابم می‌کشد
شمارهٔ ۸۲ — ز خواب آن چشم شهلا برنخیزد
شمارهٔ ۸۸ — هر شبم داغی چنان در گلخن تن بشکفد
شمارهٔ ۹۳ — چشم ترا ز مستی ناز آفریده‌اند
شمارهٔ ۹۱ — رفتند همدمان و مرا دل فگار ماند
شمارهٔ ۹۴ — ماییم جدا از تو به غم ساخته‌ای چند
شمارهٔ ۹۲ — در فراق شعله خاکستر نشینم کرده‌اند
شمارهٔ ۹۵ — خنده ساقی دگر در ساغر آتش می‌زند
شمارهٔ ۹۶ — تلخکامان مزه شهد هوس نشناسند
شمارهٔ ۸۹ — خون شکایتم ز لب زخم چون چکد
شمارهٔ ۹۰ — جان بی‌رخ تو درد دل غمزده داند
شمارهٔ ۱۰۴ — بیزارم از آن سینه که از جوش نشیند
شمارهٔ ۱۰۱ — اگر ز حسن تو یک ذره آشکاره کنند
شمارهٔ ۱۰۳ — دل در آن زلف پریشان رسد و بنشیند
شمارهٔ ۹۷ — شوق دیدار تو چون چشم مرا باز کند
شمارهٔ ۱۰۲ — در دیده نگه چون ز تو در خون بنشیند
شمارهٔ ۹۸ — یک ناوک ارنه در دل صد پاره بشکند
شمارهٔ ۱۰۰ — نوبهار آمد که مرغان بال و پر گلگون کنند
شمارهٔ ۹۹ — چون امتان کبر حدیث نسب کنند
شمارهٔ ۱۰۵ — چون صبا جلوه آن زلف گره گیر دهد
شمارهٔ ۱۰۶ — عشق هر جا دست با غیرت پی پیمان دهد
شمارهٔ ۱۰۹ — شب همه شب با صبوری ناله‌ام در جنگ بود
شمارهٔ ۱۰۷ — یاد آن شبها که بزم عیش ما آباد بود
شمارهٔ ۱۰۸ — شب که جانم خسته از بیم وداع یار بود
شمارهٔ ۱۱۱ — تا من آتش خانه بودم رسم خاکستر نبود
شمارهٔ ۱۱۲ — تا گلستان بود کی پرخار بیدادم نبود
شمارهٔ ۱۱۰ — دوش از تب پیکرم چون شعله آتش بال بود
شمارهٔ ۱۲۰ — مراد ما ز مادر بر سر خشت عدم آید
شمارهٔ ۱۱۳ — خوش آن که جوش دیده بیهوده بین نبود
شمارهٔ ۱۱۵ — دل را دگر در کین ما بر لب چه نفرین می‌رود
شمارهٔ ۱۱۷ — به باده صوفی ما صاف از ریا نشود
شمارهٔ ۱۱۶ — کو جنون تا هر نفس لب در سراغی گم شود
شمارهٔ ۱۱۸ — رمزی‌ست خط دوست که چون بخت سر‌آید
شمارهٔ ۱۱۹ — بهشتی روی من چون پرده از رخسار بگشاید
شمارهٔ ۱۱۴ — تا سر مژگان تماشا دیده بر هم چیده بود
شمارهٔ ۱۲۳ — دیده امشب همه شب خواب پریشان می‌دید
شمارهٔ ۱۲۴ — کسی در این چمن اسرار رنگ و بو فهمید
شمارهٔ ۱۲۶ — ای دل نشاط صرف کن و غم نگاه دار
شمارهٔ ۱۲۵ — باز دل آوازه زلف پریشانی شنید
شمارهٔ ۱۲۱ — دل از ولایت غم بار بسته می‌‌آید
شمارهٔ ۱۲۷ — تا نفس داری سراغ کوی آن مه‌پاره گیر
شمارهٔ ۱۲۲ — دیدی که چو بخت یار برگردید
شمارهٔ ۱۲۸ — گر آگهی ز دوق طلب تشنه لب بمیر
شمارهٔ ۱۳۲ — تا توانی در ترازوی هوس بی سنگ باش
شمارهٔ ۱۳۱ — هرگز مباش آتش سوزان سپند باش
شمارهٔ ۱۳۰ — چون عشق آشنای تو شد از خرد گریز
شمارهٔ ۱۳۳ — من که افسرده‌ترم از نفس مرغ خموش
شمارهٔ ۱۳۴ — چون اشک خرقه طلب از خون ناب پوش
شمارهٔ ۱۳۶ — متاع اشک گر آتش بود برو بفروش
شمارهٔ ۱۳۵ — تاب خورشید رخت از تب فزونتر بود دوش
شمارهٔ ۱۲۹ — گرت بود جگری سوختن ز داغ آموز
شمارهٔ ۱۴۴ — جوش ذوقم خوش‌نشین کشور میخانه‌ام
شمارهٔ ۱۳۷ — ز پا افکند ما را آرزوی سرو بالایش
شمارهٔ ۱۴۲ — دردم و نوش مراد از نیش نشتر خورده‌ام
شمارهٔ ۱۴۰ — می‌آید از سیر جگر آهم گلستان در بغل
شمارهٔ ۱۳۸ — از پی رفع خمار دل غم‌پرور خویش
شمارهٔ ۱۴۱ — گرد افغانم ز دامان جرس افتاده‌ام
شمارهٔ ۱۳۹ — از خون کشتگان شکفد لاله‌زار عشق
شمارهٔ ۱۴۳ — ناله دردم و خوش بر سر کار آمده‌ام
شمارهٔ ۱۴۹ — چو شبها بستر و بالین دل از ریش می‌کردم
شمارهٔ ۱۴۷ — دیده را گم داشتم عمری و اکنون یافتم
شمارهٔ ۱۵۰ — شب که غمهای ترا پرده‌نشین می‌کردم
شمارهٔ ۱۵۱ — پریشان ناله‌ام بر گرد هر گلزار می‌گردم
شمارهٔ ۱۴۸ — درین مدت که در خیل اسیران تو جا کردم
شمارهٔ ۱۴۶ — یک گام گر از محمل غم باز‌پس افتم
شمارهٔ ۱۵۲ — به بوی درد پریشان زلف یار شدم
شمارهٔ ۱۴۵ — چون ابر شب ز آتش تب می‌گریستم
شمارهٔ ۱۵۹ — نوبهارست و در انجام طرب می‌کوشم
شمارهٔ ۱۵۶ — بترس از آن که دمی دامن سحر گیرم
شمارهٔ ۱۵۷ — گر شاهد غم جلوه کند کام نگیرم
شمارهٔ ۱۵۳ — چمن پیرای صبحم کیمیای خاروخس دارم
شمارهٔ ۱۶۰ — گوارا باد آیات تجلی بر لب هوشم
شمارهٔ ۱۵۸ — فردوس ساز کلبه پردود آتشم
شمارهٔ ۱۵۴ — لب زخم ستمم مژده ماتم دارم
شمارهٔ ۱۵۵ — ارمغان از بینوایی غم به گلشن می‌برم
شمارهٔ ۱۶۶ — از ناله لب حوصله بستن نتوانم
شمارهٔ ۱۶۲ — نسیم نوبهاران نیستم کاندر چمن رقصم
شمارهٔ ۱۶۸ — قرعه کاری به نام سعی باطل می‌زنم
شمارهٔ ۱۶۱ — دیریست که از گریه بهار دل ریشم
شمارهٔ ۱۶۴ — کتاب عشقم و آیات زلف دوست عنوانم
شمارهٔ ۱۶۳ — چون سینه ماتم‌زدگان غرقه داغم
شمارهٔ ۱۶۵ — جنون از داغ رسوایی چو آراید گلستانم
شمارهٔ ۱۶۷ — عشق کو تا آتشی در خرمن اخگر زنم
شمارهٔ ۱۷۶ — دوش بی روی تو از دل خون ناب افشانده‌ایم
شمارهٔ ۱۷۱ — کو هجوم گریه کز یک قطره صد جیحون کنم
شمارهٔ ۱۷۲ — چند ای شوق طواف در و بام تو کنم
شمارهٔ ۱۷۵ — تا وداع شعله خود همچو اخگر کرده‌ایم
شمارهٔ ۱۷۰ — چند در دل شکنم ناله و خاموش کنم
شمارهٔ ۱۶۹ — کو جنونی تا خرد را طعمه سودا کنم
شمارهٔ ۱۷۳ — ز گریه موج زند مجلس ار ندیم شوم
شمارهٔ ۱۷۴ — ما ز مادر داغ بر دل خاک بر سر زاده‌ایم
شمارهٔ ۱۷۸ — وقت غم خوش کآتش از باغ و بهارش چیده‌ایم
شمارهٔ ۱۷۷ — باز در دل شعله‌های آفتاب افکنده‌ایم
شمارهٔ ۱۷۹ — عمریست تا به درد محبت فسانه‌ایم
شمارهٔ ۱۸۱ — روزگاری شد که ما زین بخت وارون می‌تپیم
شمارهٔ ۱۸۲ — در مزاج درد خود ذوق مداوا سوختیم
شمارهٔ ۱۸۳ — کی مسیحا داشت در بار آنچه ما می‌خواستیم
شمارهٔ ۱۸۰ — کو عشق خانه‌سوز که ما بلهوس نه‌ایم
شمارهٔ ۱۸۴ — از عمر دمی را به غمی باز نبستیم
شمارهٔ ۱۸۷ — ما بت نه زاندیشه معبود شکستیم
شمارهٔ ۱۸۶ — در خلوت غم چند گهی خام نشستیم
شمارهٔ ۱۹۰ — شب که ما تو سن بیهوده روی پی کردیم
شمارهٔ ۱۸۸ — ما دو عالم را ز موج غم خراب انگاشتیم
شمارهٔ ۱۹۱ — یاد آن روزی که در میخانه ساغر می‌زدیم
شمارهٔ ۱۹۲ — صبحیم چه سود از دل آهی ندمیدیم
شمارهٔ ۱۸۹ — شب که بر آن آفتاب راه گرفتیم
شمارهٔ ۱۸۵ — لب زخمیم و افغان را پرستیم
شمارهٔ ۱۹۴ — کو حریفی تا دو جامی از می احمر زنیم
شمارهٔ ۱۹۷ — تا چند درین غمکده بیکار نشینیم
شمارهٔ ۱۹۹ — ما روزی حیات بجز خون نمی‌دهیم
شمارهٔ ۱۹۵ — تا کی چو طفل عقل دم از مهر و کین زنیم
شمارهٔ ۱۹۸ — سکه به نام عجز زد شوکت پادشاهیم
شمارهٔ ۲۰۰ — رسم عشاقست خندان اشک حرمان ریختن
شمارهٔ ۱۹۶ — برخیز تا زیارت ماتم‌سرا کنیم
شمارهٔ ۱۹۳ — کو دل که رو به میکده مشرب آوریم
شمارهٔ ۲۰۶ — چون نعش من برند برون از سرای من
شمارهٔ ۲۰۸ — ره گر اینست درین بادیه گمراهی به
شمارهٔ ۲۰۷ — درد ما ننگ مداوا برنتابد بیش ازین
شمارهٔ ۲۰۱ — قوت جگرت ز جوش بستان
شمارهٔ ۲۰۲ — از شهیدان تو فرمان بردن و جان باختن
شمارهٔ ۲۰۴ — ساقی به سودا جام رو کن
شمارهٔ ۲۰۵ — این شهادتگه عشق‌ست تقاضایی کن
شمارهٔ ۲۰۳ — اشک حسرت در عذار ما غریبان ریختن
شمارهٔ ۲۱۶ — سر و برگ من محزون نداری
شمارهٔ ۲۱۵ — بردی به تازه باز دل ای جان چه داشتی
شمارهٔ ۲۱۰ — هر خار کان ز گلشن هجران برآمده
شمارهٔ ۲۱۱ — خدایا رخصت پرواز ازین دام مجاز ده
شمارهٔ ۲۰۹ — جان را شکنج ساز و به زلف حبیب ده
شمارهٔ ۲۱۳ — تاراج رنگ و بوی گل مدعا نمای
شمارهٔ ۲۱۲ — بهشت را چه کند با غم آرمیده او
شمارهٔ ۲۱۴ — زاغ و بلبل همه دارند کهن زمزمه‌ای
شمارهٔ ۲۱۷ — کوش تا سیراب از بحر تماشا نگذری
شمارهٔ ۲۱۸ — چند از بحر طلب موج دویی انگیزی
شمارهٔ ۲۱۹ — چندم ای اشک به تاراج محبت خیزی
شمارهٔ ۲۲۰ — یک دو روزی شد که چون گل غوطه در خون می‌زنی
شمارهٔ ۲۲۱ — مگر از کمین حسنی شبخون زده سپاهی
شمارهٔ ۲۲۲ — پر تماشا مکن آیینه که حیران نشوی