شمارهٔ ۱۶۳ فصیحی هروی
فصیحی هروی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
چون سینه ماتم‌زدگان غرقه داغم
در کسوت سوسن شکفد لاله راغم
آه این چه نسیم است که از دامن نازش
صد خرمن گل ریخته در جیب دماغم
در کام سمندر شکند شهد سلامت
گر تربیت شعله کند پنبه داغم
در سوختن از بس که حریصم چو شوم گم
در پیکر پروانه بجویید سراغم
آهم خبر مرگ مرا داشت فصیحی
مرثیه پروانه بود دود چراغم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به احساسات عمیق ماتم و درد اشاره دارد. شاعر به تصویر سینه‌ای غمگین اشاره می‌کند که در آن داغ فقدان همچون گلی با طراوت و زیبا همچون سوسن و لاله شکفته است. نسیمی لطیف از ناز و زیبایی شخصی خاص، روح او را با گل‌ها پر می‌کند. او از خواسته‌هایش در زندگی و شعله‌هایی که بر جانش می‌افتد، می‌گوید و به تشنگی و حریص بودنش در عشق اشاره می‌کند. در نهایت، او با آگاهی از مرگ، وجودش را به پروانه‌ای تشبیه می‌کند که در دود چراغی سرشار از عشق و سوگ، منقلب است.