شمارهٔ ۹۱ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از وابستگی و درد جدایی از دوستانش صحبت می‌کند. او احساس تنهایی و اندوه عمیقی دارد و زخم‌های عاطفی او، به ویژه از دوستانش، او را آزار می‌دهد. شاعر به شدت دلتنگی و فقدان را تجربه می‌کند و می‌گوید که این درد از زمان جدایی برای او باقی مانده است. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که حتی از دشمنی‌های احتمالی نیز نمی‌تواند شکایت کند، چرا که درد اصلی‌اش ناشی از فقدان دوستانش است. در پایان، او از سوختن جانش به خاطر غم فراق حرف می‌زند و این حالت او را تا پایان عمرش شرمسار می‌کند.