نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۷ - هجویه فصیحی هروی

فصیحی هروی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

خواجه را از زبان بنده بگو

زر امید خویش مس نکند

خویش را آدمی بنشمارد

هرزه انکار عقل و حس نکند

خون ناموس خود نگه دارد

تیغ هجو مرا نجس نکند

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نکاتی درباره هویّت انسانی و قضاوت‌ها اشاره دارد. خواجه (شخصیتی محترم و با منزلت) از زبان بنده (شخصی زیر دست) می‌گوید که انسان نباید به خودبزرگ‌بینی دچار شود و به جای آن باید از عقل و حس خود استفاده کند. همچنین بر حفظ ناموس و آبرو تأکید شده و اشاره به این است که انتقادها و هجوها نباید بر ارزش‌ها و احساسات فرد تاثیر منفی بگذارد.