شمارهٔ ۱۷ - هجویه فصیحی هروی
فصیحی هروی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
خواجه را از زبان بنده بگو
زر امید خویش مس نکند
خویش را آدمی بنشمارد
هرزه انکار عقل و حس نکند
خون ناموس خود نگه دارد
تیغ هجو مرا نجس نکند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به نکاتی درباره هویّت انسانی و قضاوتها اشاره دارد. خواجه (شخصیتی محترم و با منزلت) از زبان بنده (شخصی زیر دست) میگوید که انسان نباید به خودبزرگبینی دچار شود و به جای آن باید از عقل و حس خود استفاده کند. همچنین بر حفظ ناموس و آبرو تأکید شده و اشاره به این است که انتقادها و هجوها نباید بر ارزشها و احساسات فرد تاثیر منفی بگذارد.