شمارهٔ ۱۰۲ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، نویسنده به رندی اشاره می‌کند که توانایی و قدرت خود را از دست داده و به وضعیتی افتاده است که نمی‌تواند کاری از پیش ببرد. او به نوعی حسرت می‌خورد و آرزو می‌کند که به جای او، دیگران از او بهره ببرند یا او را از این وضعیت نجات دهند.