شمارهٔ ۱۰۳ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و شوق خود نسبت به معشوقه صحبت می‌کند. او به قدری مجذوب زیبایی‌های معشوق است که همچون پروانه‌ای به دور آتش جذب می‌شود. شاعر بی‌تابی و حسرت خود را بیان می‌کند و می‌گوید که از شدت عشق و رشک به او، بی‌دیدن او نمی‌تواند زندگی کند و همچون آینه‌ای به او نگاه می‌کند.