شمارهٔ ۱۱۳ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بیان یک راز با صداقت و در عین حال با ابعاد مبهم می‌پردازد. او از شنونده می‌خواهد پس از شنیدن این راز، اگر دلش زنده شد و شکرگزاری کرد، به او بگوید. وگرنه، اگر دلش مرده باشد و نتواند بشنود، بهتر است که بی‌خیال او شود.