شمارهٔ ۱۲۶ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از حال و روز خود صحبت می‌کند و می‌گوید که به غم و اندوهی که سال‌هاست با آن همراه است، عادت کرده است. او همراهی با دوستانش را در لحظات خوشی در نظر می‌گیرد، ولی در واقع احساس می‌کند که این شادی‌ها بی‌فایده و ناپایدار هستند. شاعر همچنین خود را به پلی تشبیه می‌کند که در رودخانه قزوین قرار دارد، نمادی از عبور و گذر زمان و حالتی متعادل و بی‌طرف.