شمارهٔ ۱۳۴ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این اشعار، شاعر به بیان بی‌ارزشی و بی‌فایده‌گی بسیاری از چیزها می‌پردازد. او از یک طرف به گل‌هایی که در باغ رشد کرده‌اند و از طرف دیگر به دودهایی که در آتشکده به‌وجود آمده‌اند اشاره می‌کند. در نهایت، با نگاهی به این تجربیات، به این نتیجه می‌رسد که همه این‌ها در حقیقت هیچ است و با عزم و اراده‌اش، به نابودی می‌انجامد.