نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۴۲ فصیحی هروی

فصیحی هروی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

ماییم که جان در گرو صهباییم

بی باده چو باد خاک می‌پیماییم

ما را گویند باده تنها چه خوری

توفیق رفیق ماست کی تنهاییم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به عشق و محبت به می و شراب اشاره می‌کند که نماد خوشی و زندگی است. او می‌گوید که با وجود اینکه در جستجوی باده هستیم، ما هیچ‌گاه تنها نیستیم و توفیق در کنار ماست. به عبارتی، زندگی برای ما همچون باد می‌گذرد و از وجود این خوشی‌ها بهره‌مند هستیم.