شمارهٔ ۱۵۱ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تصویر زیبای دست شخصی می‌پردازد که یا از درد و رنج ما گلی چیده است، یا اینکه چشمان او مانند ماه درخشیده است. همچنین از حالتی صحبت می‌کند که مهر و عشق، در دلش به خاطر داغی که تجربه کرده، سیاه پوش شده‌اند. در نهایت، شاعر به نوعی احترام و نیاز به آن دست اشاره می‌کند و آن را می‌بوسد.