شمارهٔ ۱۷ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به قدردانی از دوستی اشاره دارد و می‌گوید که از گفتار دوست هیچ چیزی کم و کاست نشده است. شاعر به گنجینه عمر خود اشاره می‌کند که با دوست آراسته شده و از محبت و بخشش او بهره‌مند شده است. همچنین، او به حیای دوست اشاره می‌کند که باعث شرمندگی اوست، زیرا هنوز از دوستی‌های او بهره‌مند است.