شمارهٔ ۴۱ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به حسی از غم و درد اشاره می‌کند که به خاطر عشق به محبوبش تجربه کرده است. او احساسات و رویاهایش را به نوعی به دست غم سپرده و از آن‌ها گذشته است. به عبارت دیگر، تمام زیبایی‌ها و احساساتش را به خاطر این عشق که پر از غم و اندوه است، فراموش کرده و رهایش کرده است.