شمارهٔ ۴۹ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات بیانگر حس عمیق تنهایی و ناامیدی شاعر است. او می‌گوید اگر کسی به سخن او گوش ندهد، حتی اگر روحش هم شود، کسی نمی‌تواند او را بپذیرد. او به شدت درگیر تجربه‌های منفی خود شده و از آن‌جا که به دفعات رد و قبول شده، حالا حتی آینه هم از نشان دادن تصویر او شرم دارد.