شمارهٔ ۷۶ فصیحی هروی
فصیحی هروی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
شوخی که گلش بهار امید بود
با تنباکوش الفت جاوید بود
هم عارض خورشید بپوشد از ناز
ز آن ابر که خانه‌زاد خورشید بود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر از زیبایی و ظرافت گل بهار صحبت می‌کند که نماد امید و زندگی است. شاعر به رابطه گل و تنباکو اشاره کرده و به زیبایی و جذابیت خورشید که با ناز پوشیده شده از ابرهای ملایم پرداخته است. به طور کلی، شعر به جذابیت‌های بهار و زیبایی‌های طبیعی اشاره دارد.