شمارهٔ ۸۲ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، گوینده ابراز می‌کند که هرگز نمی‌تواند از دیدن محبوبش چشم بپوشد، زیرا نگاه او دریایی از احساسات و زیبایی‌ها را در او ایجاد می‌کند. او می‌گوید که همچون مژه‌هایی که در چشم وجود دارند، نگاهش باید همیشه به سوی محبوب باقی بماند و به صرف تماشا محدود نخواهد شد.