شمارهٔ ۸۳ فصیحی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از امید و جلوگیری از ناامیدی سخن می‌گوید. او می‌گوید که هرگز لب به شکایت نخواهد گشود و نمی‌خواهد که از حسرت و درد دلش آهی بیافزاید که باعث عذاب و تب و تاب جهان شود. به نوعی، شاعر به دنبال حفظ امید و جلوگیری از انتشار اندوه خود به جهان است.