شمارهٔ ۶۷۱ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به احساسات عمیق و دردناک خود اشاره می‌کند. او از عشق و آرزوهای ناکام صحبت می‌کند و بیان می‌کند که گریه‌اش از ترس و اضطراب عشق است. هر مژه‌اش به نوعی نمادین به درد دل او گره خورده و موهایش نمایانگر پیچیدگی عواطفش است. شاعر به حسرت و اندوه خود در مورد زندگی و مرگ نیز می‌پردازد و از قفل امیدش که به خاطر دوری معشوقش بسته شده، صحبت می‌کند. عواطفش به قدری عمیق و شدید است که او را به تصور خون و حسرت می‌کشاند. به‌طور کلی، شعر نمایش‌دهنده تنهایی، عشق و حسرت است.