غزلیات — دیوان اشعار فیاض لاهیجی

Name: غزلیات — دیوان اشعار فیاض لاهیجی
Author: فیاض لاهیجی

فیاض لاهیجی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۷ — تدبیر ماست در گرو عقل پیر ما
شمارهٔ ۳ — هرزه کمر نبسته‌ام کینة روزگار را
شمارهٔ ۶ — خاک شد تا در ره او جسم غم پرورد ما
شمارهٔ ۲ — تا شفیع خویش کردم صاحب معراج را
شمارهٔ ۸ — گفته‌ای: بیدار باید عاشق دیدار ما
شمارهٔ ۴ — لبریزِ شکوه شد دل حسرت‌پرست ما
شمارهٔ ۱ — الهی فیضِ مشرب ده که دلگیرم ز مذهب‌ها
شمارهٔ ۵ — عشق آمده آتش زده در نیک و بد ما
شمارهٔ ۱۱ — ای غایب از نظر که تویی مست ناز ما
شمارهٔ ۱۵ — آیینة هر لاله عذارست دل ما
شمارهٔ ۱۲ — ناید به دراز سینه ز تنگی نفس ما
شمارهٔ ۱۶ — گر مستی‌یی ز لعل بتان می‌کنیم ما
شمارهٔ ۱۰ — کرد جا داغ جنون باز ز نو بر سر ما
شمارهٔ ۱۳ — بیجا نبود سعی فلک در هلاک ما
شمارهٔ ۹ — جز داغ سینه گل نکند در بهار ما
شمارهٔ ۱۴ — پُر است یاد تو در کنج دیده و دل ما
شمارهٔ ۱۸ — ای تشنه تیغ ابروی نازت به خون ما
شمارهٔ ۲۱ — بسکه افسردگی از هجر تو شد پیشة ما
شمارهٔ ۲۰ — غصّه را دل نگشاید به جز از سینة ما
شمارهٔ ۲۲ — کارگر نیست به غم تیشة اندیشة ما
شمارهٔ ۲۳ — گفته‌ای بیدار باید عاشق دیدار ما
شمارهٔ ۲۴ — کشت ما را تغافل یار بی‌پروای ما
شمارهٔ ۱۷ — آتش چکد چو آب ز طرز بیان ما
شمارهٔ ۱۹ — مشق شوخی می‌‌کند طفلی به قصد جان ما
شمارهٔ ۳۱ — یک جهان بر هم زدم کز جمله بگزیدم تو را
شمارهٔ ۳۲ — صلای می‌زنم امروز مه‌وش خود را
شمارهٔ ۲۸ — نفی قیل و قال کم کن ای که خواهی حال‌ها
شمارهٔ ۳۰ — کجا شد آن نمک‌پاشی به زخم از همزبانی‌ها
شمارهٔ ۲۷ — تا تو افکندی به دولت سایه بر گلزارها
شمارهٔ ۲۹ — الا یا ایّها السّاقی ادر کأساً و ناولها
شمارهٔ ۲۶ — بر وضع افلاک ای پسر کم تکیه کن در کارها
شمارهٔ ۲۵ — وصل شد باعث جدایی ما
شمارهٔ ۴۰ — تا ز دمسردان نگه دارم چراغ خویش را
شمارهٔ ۳۳ — چو جوهر بر دم شمشیر او دادم دل خود را
شمارهٔ ۳۹ — پنجه می‌بازد خرد آن دست چوگان‌باز را
شمارهٔ ۳۸ — کی می‌دهم به جنس دوا نقد درد را!
شمارهٔ ۳۴ — به ناز و غمزه خود آموختم جانانهٔ خود را
شمارهٔ ۳۶ — نکرد ناخن تدبیر اثر دل ما را
شمارهٔ ۳۵ — تمنّای تو جان اندر تن آرد نقش دیبا را
شمارهٔ ۳۷ — خوی کرده و نشانده بر آتش گلاب را
شمارهٔ ۴۳ — نمود از پرده رخ یارم نمی‌خواهم دلایل را
شمارهٔ ۴۷ — چه حاجت است به شمع و چراغ مستان را
شمارهٔ ۴۱ — چنان سودای او بر خویشتن پیچاند آتش را
شمارهٔ ۴۴ — کم گیر بهر حادثه عقل کفیل را
شمارهٔ ۴۵ — منم که کرده‌‌ام الماس نشئه مرهم را
شمارهٔ ۴۲ — سخن از خود رود چون گرد سر گردد زبانش را
شمارهٔ ۴۶ — کتابت کی تواند داد داد بیقراران را
شمارهٔ ۴۸ — ز پس افتادگان عرض نیازی پیشوایان را
شمارهٔ ۴۹ — ز من منّت بود سرو و سمن را
شمارهٔ ۵۱ — گر کشم بر رخ دریا مژة پرخون را
شمارهٔ ۵۰ — نمی‌دانم چه آیین است کافر کج‌کلاهان را
شمارهٔ ۵۲ — نمی‌پوشد چو خورشید آن پری از هیچ کس رو را
شمارهٔ ۵۶ — گر نهان سازم غم عشقت چه سازم ناله را
شمارهٔ ۵۵ — سایه زلفت به سر شمشاد سازد شانه را
شمارهٔ ۵۳ — بستم ز چارگوشة عالم نگاه را
شمارهٔ ۵۴ — از بیم دریا کی کنم ترک این ره کوتاه را
شمارهٔ ۵۸ — بیا ساقیّ و آتش در زن این زهد ریائی را
شمارهٔ ۶۲ — کردند پردة رخ دلدار شیشه را
شمارهٔ ۶۱ — مصوّرگونه از رویت دهد حسن مثالی را
شمارهٔ ۵۹ — جدا از دوستان در مرگ می‌بینم رهائی را
شمارهٔ ۶۴ — این قدر آب هوس بستن به جوی دل چرا
شمارهٔ ۶۳ — از گریه خلاصی نبود چشم ترم را
شمارهٔ ۶۰ — عشق چو پرده بر درد حسن کرشمه‌زای را
شمارهٔ ۵۷ — ای کرده سرمه از ناز چشم غزاله‌ها را
شمارهٔ ۷۰ — تا حلقه نبد زلف بت مهوش ما را
شمارهٔ ۶۹ — نه سامان سفر باشد نه سودای حضر ما را
شمارهٔ ۶۷ — رواج بیدلان از مهر دلداران شود پیدا
شمارهٔ ۶۸ — جنون تکلیف کوه و دشت و صحرا می‌کند ما را
شمارهٔ ۶۵ — رویش که هست رنگ ز رخسار مه ربا
شمارهٔ ۶۶ — من و کویی که کس را نیست جز عشرت به یاد آنجا
شمارهٔ ۷۲ — تو ای بلبل گهی از نالة خود شاد کن ما را
شمارهٔ ۷۱ — الهی آب و رنگ شعله ده مشت گل ما را
شمارهٔ ۷۷ — دل می‌کشد به لالة راغ دگر مرا
شمارهٔ ۷۸ — باز دارد عشق در آغوش بیهوشی مرا
شمارهٔ ۸۰ — ها مژده که جانانه خرامید به صحرا
شمارهٔ ۷۳ — مستی مدام جام هوس می‌دهد مرا
شمارهٔ ۷۶ — از ناتوانی می‌کشد دوش نفس بار مرا
شمارهٔ ۷۵ — بی‌تپش آرام کی باشد دل زار مرا
شمارهٔ ۷۹ — دل به زلفش می‌کشد آشفته سامانی مرا
شمارهٔ ۷۴ — چو کرد خاک ره یار روزگار مرا
شمارهٔ ۸۱ — چهرة صاف بلا زلف سیه فام بلا
شمارهٔ ۸۲ — چو دادند اختیار کل قضا را
شمارهٔ ۸۴ — به گلستان چو روی گل شود از روی تو آب
شمارهٔ ۸۷ — همین نه مرهم دل‌های خسته است شراب
شمارهٔ ۸۶ — عُجْب در مستی ندارد هیچ فرقی با شراب
شمارهٔ ۸۸ — دلم از غصّه رنجورست امشب
شمارهٔ ۸۵ — بنشین که بی‌رخ تو ندارم قرار و تاب
شمارهٔ ۸۳ — ز روح باده صد ره گرچه خالی شد تن مینا
شمارهٔ ۸۹ — بی‌لبت ساغر می‌ آب ندارد امشب
شمارهٔ ۹۱ — جان فدا کردم که تا شد وصل او یک دم نصیب
شمارهٔ ۹۰ — نگه نکرده گذشتی ز من به ناز امشب
شمارهٔ ۹۵ — امشب ز فرقت تو دلم چون چراغ سوخت
شمارهٔ ۹۲ — زلف را با تیره‌بختی شد رخ جانان نصیب
شمارهٔ ۹۳ — گر برین قامت فزاید جلوة آن دلفریب
شمارهٔ ۹۴ — غنچه را از حسرت لعل تو دل در بر بسوخت
شمارهٔ ۹۶ — اگرچه شعلة حسنت تمام عالم سوخت
شمارهٔ ۱۰۰ — گلِ بی‌رنگِ عشق چیدة ماست
شمارهٔ ۹۸ — دل بد مکن ز همدمی غم که آشناست
شمارهٔ ۱۰۳ — نظر به روی تو دارد نگاه بی‌ادبست
شمارهٔ ۱۰۴ — چو موج بر سر آبیم و حال سخت خرابست
شمارهٔ ۱۰۱ — در عشق تو ناله پیشة ماست
شمارهٔ ۹۹ — ما به این بی‌اعتباری چرخ سرگردان ماست
شمارهٔ ۹۷ — پیشهٔ ما عشق و رندی کار ماست
شمارهٔ ۱۰۲ — جلوة قد تو از چاک دل ما پیداست
شمارهٔ ۱۰۶ — در عهد نگاه تو که صیاد شکیب است
شمارهٔ ۱۰۷ — مه روی تو که آرایش هر مهتاب است
شمارهٔ ۱۰۸ — از عشق که جان در تن بیمار حزین است
شمارهٔ ۱۰۹ — حسن محجوب ز نظّاره خطرها دارد
شمارهٔ ۱۱۰ — چه کنم صلح کسی جنگ و ستیز تو که خوبست
شمارهٔ ۱۱۱ — تنم از رنج و بلا مایه‌ده ایّوبست
شمارهٔ ۱۰۵ — شیشه هم بزمست با او، ساغرش هم مشرب است
شمارهٔ ۱۱۲ — ز زهر ناوک او دل چو شهد خرسندست
شمارهٔ ۱۱۵ — خاطر ما به تو صد جا بندست
شمارهٔ ۱۱۶ — نه زابرش خبر و نه ز بهارش یادست
شمارهٔ ۱۱۴ — چون بر سر راه عدم است آنچه وجود است
شمارهٔ ۱۱۷ — دلم پای‌بند نسیم بهارست
شمارهٔ ۱۱۳ — یوسف بازار ما هم خود خریدار خودست
شمارهٔ ۱۲۰ — دل تهی از خون شد و دیده چو کوثر پرست
شمارهٔ ۱۱۹ — مگر از عشق نگاری به دلش تأثیرست
شمارهٔ ۱۱۸ — گذشت موسم گل لیک یار جلوه‌گرست
شمارهٔ ۱۲۴ — نی همین ناز تو تنها بهر قتل ما بس است
شمارهٔ ۱۲۲ — گهی که دیده نه بر روی آن صنم بازست
شمارهٔ ۱۲۳ — تا به روی تو در غمکدة من بازست
شمارهٔ ۱۲۱ — منم که مرغ دلم صید عشوه و نازست
شمارهٔ ۱۲۸ — ناز آتش، غمزه آتش، خویِ سرکش آتش است
شمارهٔ ۱۲۶ — صحرا خوش است و دشت خوش است و چمن خوش است
شمارهٔ ۱۲۷ — خوی بر رخت که رشک گلستان آتش است
شمارهٔ ۱۲۵ — اختر بی‌نور ما شمع مزار ما بس است
شمارهٔ ۱۳۱ — کمان آهِ که یارب کشیده تا گوش است؟
شمارهٔ ۱۲۹ — چارة ما بیدلان در دفع سودا آتش است
شمارهٔ ۱۳۰ — تجرید و تجرّد ره کاشانه عشق است
شمارهٔ ۱۳۴ — کار دلم در شکنج زلف تو تنگ است
شمارهٔ ۱۳۶ — سراپا شعله گردیدست کاینم جامة آل است
شمارهٔ ۱۳۲ — ز رنگِ می به رخت تا نقاب در پیش است
شمارهٔ ۱۳۳ — چمن به خرّمی و گل به بار نزدیک است
شمارهٔ ۱۳۵ — هر خس به باغ ما گل و هر زاغ بلبل است
شمارهٔ ۱۴۳ — تا بوی زلف یار در آبادی منست
شمارهٔ ۱۳۸ — تو سروری سرفرازی بر تو ختم است
شمارهٔ ۱۳۷ — من و تصوّر ترک غمت خیال محال است
شمارهٔ ۱۴۴ — عشق بازی جستجوی یار در دل کردنست
شمارهٔ ۱۴۱ — عکس رخ جانانه که در منزل چشم است
شمارهٔ ۱۴۲ — ز عکس زلف تو آیینه سنبلستانست
شمارهٔ ۱۳۹ — چون نسیمم در ره عشق تو نقش پا گم است
شمارهٔ ۱۴۰ — مو به موئیم دل و بهر غم یار کم است
شمارهٔ ۱۵۲ — تنها نه دیده‌ام به رخ نازنین تست
شمارهٔ ۱۴۵ — عشق را پیغمبرم داغ جنون تاج منست
شمارهٔ ۱۴۷ — بی‌روی تو تا چشم صراحی نگرانست
شمارهٔ ۱۵۰ — به لب تا نغمة عیشم قرین است
شمارهٔ ۱۴۶ — درون پرده نه پنهان عذار جانانست
شمارهٔ ۱۴۹ — جهان ز عکس رخت پرگل است و یاسمن است
شمارهٔ ۱۴۸ — به هنر فخر نکردن هنر مردانست
شمارهٔ ۱۵۱ — آه جگر ماست که آتش شرر اوست
شمارهٔ ۱۵۹ — تا همچو گل پیاله شکفتن گرفته است
شمارهٔ ۱۵۵ — جسم خاکی گر بمیرد آتش جان زنده است
شمارهٔ ۱۵۴ — تا به رخسار تو زلف مشک‌فام افتاده است
شمارهٔ ۱۵۸ — باز ذوق عاشقی بر عقل زور آورده است
شمارهٔ ۱۵۳ — دستگاه حسن لیلی گوشه‌ای از کار تست
شمارهٔ ۱۶۰ — مگو ز عقل که دام فریب خودرایی‌ست
شمارهٔ ۱۵۷ — با وجود ضعف کی ما را کس از جا برده است
شمارهٔ ۱۵۶ — جز تو عاشق را کسی کی سر به صحرا داده است
شمارهٔ ۱۶۱ — امشب دگر نگاه کجت جاودانه است
شمارهٔ ۱۶۲ — سودای تو از جان وفاکیش نرفتست
شمارهٔ ۱۶۳ — گر ز زلف آزاد گشتم دام کاکل در پی است
شمارهٔ ۱۶۷ — عشوه‌اش چون در چمن آیین لطف و ناز بست
شمارهٔ ۱۶۶ — باز با مژگان ما سیلاب عهدی تازه بست
شمارهٔ ۱۶۴ — برفروزد جان و تن با آنکه داغ دل یکی‌ست
شمارهٔ ۱۶۸ — در گلستان طفل شبنم تا به دوش گل نشست
شمارهٔ ۱۶۵ — چه شد که عشوه دگر مست خویشتن‌داریست
شمارهٔ ۱۷۴ — از هستی تو عالم دیوانه پر شدست
شمارهٔ ۱۷۲ — موسی اگر ندارد تاب نگاه دوست
شمارهٔ ۱۷۳ — گر تو پنداری بتان را بی‌وفایی نیست هست
شمارهٔ ۱۷۰ — چون مُهر لب به شکوة آن تندخو شکست
شمارهٔ ۱۷۱ — درمانده دل به کار من و من به کار دوست
شمارهٔ ۱۷۶ — بازم از نو به کمین غمزة پنهانی هست
شمارهٔ ۱۷۵ — در خشک و ترِ طاعت ما چشم تری نیست
شمارهٔ ۱۶۹ — تا صبا طرف نقاب از روی رخشانی شکست
شمارهٔ ۱۷۷ — دوش بی او شمع بزم ما ز حد افزون گریست
شمارهٔ ۱۷۸ — جز زلف تو ما را سر سودای دگر نیست
شمارهٔ ۱۸۲ — صید ما را تا ابد آزادی از دنبال نیست
شمارهٔ ۱۷۹ — عشق میدانی است کانجا غیر مردی کار نیست
شمارهٔ ۱۸۱ — حسن صورت از بتان چون طبع آتشناک نیست
شمارهٔ ۱۸۰ — در شب غم همدمم جز آه بی‌تأثیر نیست
شمارهٔ ۱۸۳ — تلخ‌کامی‌های ما از گردش ایّام نیست
شمارهٔ ۱۸۴ — دل که بی‌زخم تو باشد به جهان خرّم نیست
شمارهٔ ۱۸۷ — بستر گرمی تنم را همچو شمشیر تو نیست
شمارهٔ ۱۸۹ — بی‌لب او نشئه‌ای در ساغر و پیمانه نیست
شمارهٔ ۱۹۲ — امشب که ذوق جلوه رخش بی‌نقاب داشت
شمارهٔ ۱۸۵ — عشقبازان را سرود عیش گفتن رسم نیست
شمارهٔ ۱۸۸ — ابر زا از خصمی مژگان من اندیشه نیست
شمارهٔ ۱۹۰ — بر دل از داغ غم قیاسی نیست
شمارهٔ ۱۸۶ — ذرّه‌ای نیست که آیینة دیدار تو نیست
شمارهٔ ۱۹۱ — چه ز نظّاره برد دیده که حیرانش نیست؟
شمارهٔ ۱۹۳ — دوشم چراغ دیده ز روی تو تاب داشت
شمارهٔ ۱۹۶ — هر که در کوی تو چندی چو دلم منزل داشت
شمارهٔ ۱۹۷ — دی به خاطر یاد آن گیسوی مشک‌آسا گذشت
شمارهٔ ۱۹۸ — به فکر کار نیفتاده روزگار گذشت
شمارهٔ ۱۹۹ — در گلشن الست که نیرنگ برنداشت
شمارهٔ ۲۰۰ — در غضب رفتی و دل دوش از تو کامی برنداشت
شمارهٔ ۱۹۵ — یک نظر کرد و از آن صد گونه استغفار داشت
شمارهٔ ۱۹۴ — یا بمن خود را ازین بیگانه‌تر بایست داشت
شمارهٔ ۲۰۲ — ترکش ناز تو از غمزه دگر تیر نداشت
شمارهٔ ۲۰۶ — کسی ز ننگ به من گرچه روبه‌رو نگذاشت
شمارهٔ ۲۰۸ — زلف ساقی از کف و دامان یار از دست رفت
شمارهٔ ۲۰۴ — در دیار دل که کس جز حسن جولانی نداشت
شمارهٔ ۲۰۵ — غمت به سینه مرا جای مدّعا نگذاشت
شمارهٔ ۲۰۱ — راه دراز وصل تو غیر از خطر نداشت
شمارهٔ ۲۰۳ — کسی چون خرد دستگاهی نداشت
شمارهٔ ۲۰۷ — خوی از جبین مریز که قدر گلاب رفت
شمارهٔ ۲۱۵ — تا گریبان من اینک گرد دامانم گرفت
شمارهٔ ۲۱۴ — یاد او در سینه کردم جامه بوی گل گرفت
شمارهٔ ۲۱۲ — در ازل سوز محبّت در دل ما جا گرفت
شمارهٔ ۲۰۹ — شور جنونم از سر این بخت شوم رفت
شمارهٔ ۲۱۱ — سر رفت و داغ عشق بتان از سرم نرفت
شمارهٔ ۲۱۰ — نوبهار من که هر خار مرا گل کرد و رفت
شمارهٔ ۲۱۶ — گلستان از خنده‌اش طرح گل خندان گرفت
شمارهٔ ۲۱۳ — یک نفس خود را ز غم آزاد می‌باید گرفت
شمارهٔ ۲۲۴ — هر کجا راه بریدیم عبث بود عبث
شمارهٔ ۲۲۲ — گهی ملال مّورث گهی غم ورّاث
شمارهٔ ۲۲۳ — سفر عمر زیانست و درو سود عبث
شمارهٔ ۲۲۰ — می‌فزاید عشق من هر دم چو حسن کاملت
شمارهٔ ۲۲۱ — زان برون زد دلبر من بارگاه از شش جهت
شمارهٔ ۲۱۹ — رسید موسم نوروز و روزگار شکفت
شمارهٔ ۲۱۸ — چون نیاز ما و ناز او به هم درمی‌گرفت
شمارهٔ ۲۱۷ — غنچه را دور از لب لعلت دل از گلشن گرفت
شمارهٔ ۲۲۸ — درد مرا به عیسی مریم چه احتیاج
شمارهٔ ۲۳۰ — خواهم که شبی سرزده آیم به در صبح
شمارهٔ ۲۲۶ — ای بی‌لبت حرام بر اهل کلام بحث
شمارهٔ ۲۲۹ — گهی کلاه نهی بر سر و گه افسر کج
شمارهٔ ۲۳۱ — یک لحظه سر برآر مه من ز خواب صبح
شمارهٔ ۲۲۵ — هم بخت نامساعد هم زلف یار باعث
شمارهٔ ۲۳۲ — شتاب شام سیه‌چرده و صباح صبیح
شمارهٔ ۲۲۷ — درنخواهد داد تن بیماری ما در علاج
شمارهٔ ۲۳۴ — مکن دراز به زیر سپهر پا گستاخ
شمارهٔ ۲۳۳ — وزید بر سر زلف کجت صبا گستاخ
شمارهٔ ۲۳۶ — ببرید زلف گرچه به پای تو سر نهاد
شمارهٔ ۲۳۵ — باده از ابر خورد فصل بهاران گل سرخ
شمارهٔ ۲۳۸ — ز ضعفم بی‌تو بر تن از گرانی مو نمی‌جنبد
شمارهٔ ۲۳۷ — کارم از گفتن لطفت به غرامت افتاد
شمارهٔ ۲۳۹ — شکاری گر به دام افتد چه شد، زینها هزار افتد
شمارهٔ ۲۴۰ — وجودت تا ز چشم کیمیای امتیاز افتد
شمارهٔ ۲۴۱ — ز استغنا خیالش را به ما پروا نمی‌افتد
شمارهٔ ۲۴۴ — ز من دور آن پری پیکر به صد دستور می‌گردد
شمارهٔ ۲۴۶ — به گلشن چون روی مرغ از نوا خاموش می‌گردد
شمارهٔ ۲۴۸ — نگاهش ناگهان چون تیر نازی بر کمان بندد
شمارهٔ ۲۴۳ — سخن ز تنگیت اندر دهن نمی‌گنجد
شمارهٔ ۲۴۲ — کجا چو تیغ‌کشی در میان سپر گنجد!
شمارهٔ ۲۴۷ — دل مسیح ز دردم شکسته می‌گردد
شمارهٔ ۲۴۵ — ز اشک گرم من آتش کباب می‌گردد
شمارهٔ ۲۵۱ — تا ذوق نوا بر لب من جوش برآورد
شمارهٔ ۲۵۲ — شکستن رنگ از جانم برآورد
شمارهٔ ۲۴۹ — هر آه که درد از دل ناشاد برآرد
شمارهٔ ۲۵۰ — تا نکتة رنگینِ ادا جوش برآورد
شمارهٔ ۲۵۶ — لبت تا شیوة سحر و فسون را مضطرب دارد
شمارهٔ ۲۵۴ — مرا پای طلب از رهگذاری خارها دارد
شمارهٔ ۲۵۳ — کسی که صبر به جنگ عتاب می‌آرد
شمارهٔ ۲۵۵ — به تماشای گل و لاله که پروا دارد؟
شمارهٔ ۲۶۰ — به رنگ عشقبازان برگ برگش رنگ زر دارد
شمارهٔ ۲۵۷ — دلم امشب که ز تیغ تو جراحت دارد
شمارهٔ ۲۶۱ — نه اخگر از فسردان گرد خاکستر به بردارد؟
شمارهٔ ۲۶۳ — حدیث قتل من با تیغ دایم در عیان دارد
شمارهٔ ۲۶۴ — لب شیرین تبسّم خندة سحرآفرین دارد
شمارهٔ ۲۶۲ — در آستین مژه‌ام طرح گلستان دارد
شمارهٔ ۲۵۸ — چنان دل تیر آن ابرو کمان را در نظر دارد
شمارهٔ ۲۵۹ — ز اشکم چهره گه خونین و گه همرنگ زر دارد
شمارهٔ ۲۶۷ — از بس که هوای دهن تنگ تو دارد
شمارهٔ ۲۶۸ — ز طرز غنچه پی بردم که شرم روی او دارد
شمارهٔ ۲۶۶ — به گوشه چشم سیاهت نگه به من دارد
شمارهٔ ۲۷۰ — عاشق آنست که در بر گل رویی دارد
شمارهٔ ۲۶۹ — مگر دلِ به غم عشق بسته‌ای دارد
شمارهٔ ۲۶۵ — به ما عمریست زلف یار سودا در میان دارد
شمارهٔ ۲۷۲ — چمن بی‌تو فیض هوایی ندارد
شمارهٔ ۲۷۱ — بگو به شعله که پروانه بی تو تاب ندارد
شمارهٔ ۲۷۷ — سرو نتوانست لاف قامتش از پیش برد
شمارهٔ ۲۷۳ — ز جور تو دل امتناعی ندارد
شمارهٔ ۲۷۶ — گر خود ز لطف گامی در راه ما گذارد
شمارهٔ ۲۷۸ — کسی ز کوی تو تا چند حبیب چاک برد!
شمارهٔ ۲۷۵ — تنها نه ز زلفت دلم آرام ندارد
شمارهٔ ۲۷۹ — ذوق دیدارست کامی کز جهان دل می‌برد
شمارهٔ ۲۸۰ — دوران حیله باز زما روبرو برد
شمارهٔ ۲۷۴ — دو چشمت میل هشیاری ندارد
شمارهٔ ۲۸۴ — بسکه آرام از نگاهش بی‌محابا می‌پرد
شمارهٔ ۲۸۲ — امشب که از نم مژه آبم نمی‌برد
شمارهٔ ۲۸۱ — نبرم منّت کس کاش شرابم نبرد
شمارهٔ ۲۸۵ — گر نسیم صبحگاهی گلستان می‌پرورد
شمارهٔ ۲۸۳ — کس جان ز زخم خنجر مژگان نمی‌برد
شمارهٔ ۲۸۸ — منگر که نگاهی ز سر ناز به ما کرد
شمارهٔ ۲۸۷ — لعل لبت ز خون گهر آب میخورد
شمارهٔ ۲۸۶ — لعلت که باغ خنده ازو آب می‌خورد
شمارهٔ ۲۹۲ — کثرت غم در دلم بر یاد او جا تنگ کرد
شمارهٔ ۲۹۳ — نماز شام چنان نشئة میش گل کرد
شمارهٔ ۲۹۴ — مشّاطه چو آرایش آن زلف علم کرد
شمارهٔ ۲۸۹ — گفت و گو یک حرف را تفسیر نتوانست کرد
شمارهٔ ۲۹۶ — با یاد تو کونین فراموش توان کرد
شمارهٔ ۲۹۵ — عشق ظاهر نمی‌توانم کرد
شمارهٔ ۲۹۱ — بی‌تو تا ره بر غبار خاطر غمناک کرد
شمارهٔ ۲۹۰ — خویش را بر آب و بر آیینه تا اظهار کرد
شمارهٔ ۲۹۷ — به آن قد سرفرازی می‌توان کرد
شمارهٔ ۳۰۱ — یار در دلداری ما هیچ خودداری نکرد
شمارهٔ ۲۹۸ — به آن رخ جلوة خور می‌توان کرد
شمارهٔ ۳۰۰ — گفتمش صد بار و ترک صحبت دشمن نکرد
شمارهٔ ۲۹۹ — گفتگوی چشم جادویی مرا دیوانه کرد
شمارهٔ ۳۰۳ — چون صبا از گل تو بو گیرد
شمارهٔ ۳۰۲ — عجب ار درین بهاران گل و لاله بار گیرد
شمارهٔ ۳۰۴ — دماغم باج ذوق از نشئة سرشار می‌گیرد
شمارهٔ ۳۰۵ — به صد افسون در آن دل یاد من منزل نمی‌گیرد
شمارهٔ ۳۰۷ — چه سازم دست دردی دامن جانم نمی‌گیرد
شمارهٔ ۳۰۸ — ویرانه دلی دان که محبّت نپذیرد
شمارهٔ ۳۱۰ — شب از هجر رخت صد غم در غمخانة ما زد
شمارهٔ ۳۰۹ — فریب جنّتم در عشق کی مغرور می‌سازد
شمارهٔ ۳۱۱ — صبح بلبل به نوا برخیزد
شمارهٔ ۳۰۶ — چه شد بازم که زخمم باج از مرهم نمی‌گیرد
شمارهٔ ۳۱۲ — که می‌تواند از پیش یار برخیزد؟
شمارهٔ ۳۱۸ — بخت کو کز تو بمن مژدة یادی برسد
شمارهٔ ۳۱۴ — به باغ سبزه چو بیند خطت به سر خیزد
شمارهٔ ۳۱۵ — قدم از بار محنت برنخیزد
شمارهٔ ۳۱۹ — کسی به درد سخن غیر طبع من نرسد
شمارهٔ ۳۱۷ — ناله از دل تا به لب از ضعف مشکل میرسد
شمارهٔ ۳۱۳ — جو آید در چمن از عندلیبان شور برخیزد
شمارهٔ ۳۱۶ — از دعا گویا اثر بازم به مطلب می‌رسد
شمارهٔ ۳۲۰ — تا کی چنینم از مژه خون جگر چکد
شمارهٔ ۳۲۳ — خوشا آن دل که تا جان باشدش اندوهگین باشد
شمارهٔ ۳۲۲ — یک شب که نه در وصال باشد
شمارهٔ ۳۲۶ — آیینه سنگ بود ترا دید و آب شد
شمارهٔ ۳۲۴ — حنای پای تو شد خون من، حلال تو باشد
شمارهٔ ۳۲۸ — اقبال رو نمود و به ما یار یار شد
شمارهٔ ۳۲۱ — ز عریانی نیندیشم اگر عالم خطر باشد
شمارهٔ ۳۲۵ — آن شوخ ز حالم خبری داشته باشد
شمارهٔ ۳۲۷ — بس که دلگیرم غم از آمیزشم دلگیر شد
شمارهٔ ۳۳۶ — که گفت غنچة خندان به آن دهان ماند!
شمارهٔ ۳۲۹ — کسی به دعوی مهرش چو صبح صادق شد
شمارهٔ ۳۳۰ — آمد بهار و خانه به زندان شریک شد
شمارهٔ ۳۳۱ — دردا که غمزة دوست دشمن شکار هم شد
شمارهٔ ۳۳۴ — دل از جفای محرم و بیگانه پر نشد
شمارهٔ ۳۳۵ — پای دل تا به ره عشق تو فرسوده نشد
شمارهٔ ۳۳۳ — دلم شبی که خیال ترا نشیمن شد
شمارهٔ ۳۳۲ — به مهر آموختیم آن طفل را بی‌مهریش فن شد
شمارهٔ ۳۳۸ — بیا که بی تو نه ساغر نه شیشه می‌ماند
شمارهٔ ۳۴۱ — هر کس به عارض تو خط مشک فام خواند
شمارهٔ ۳۳۹ — بسکه کردم داد از آن بت قوّت دادم نماند
شمارهٔ ۳۳۷ — بهشت عدن به حسن رسیده می‌ماند
شمارهٔ ۳۴۰ — رسم سرایت نفس ناتوان نماند
شمارهٔ ۳۴۴ — کج ابروان که چهره به می تاب داده‌اند
شمارهٔ ۳۴۳ — بیوفا و بد و بیدادگرت ساخته‌اند
شمارهٔ ۳۴۲ — جدا از کوی او شوقم گل و گلشن نمی‌داند
شمارهٔ ۳۴۵ — عشّاق دل به چین جبینی سپرده‌اند
شمارهٔ ۳۵۲ — زرشک خال که سوزد بر آن عذار سپند
شمارهٔ ۳۵۰ — چون خوی دلبران ز عتابم سرشته‌اند
شمارهٔ ۳۴۶ — آنانکه پی به راه توکّل فشرده‌اند
شمارهٔ ۳۴۸ — از پی قتلم دگر، درد و غم، آماده‌اند
شمارهٔ ۳۴۷ — چشم دلم به عالم بالا گشاده‌اند
شمارهٔ ۳۴۹ — خوبان که شوخی مژه از تیر برده‌اند
شمارهٔ ۳۵۱ — عندلیب گلشنم گلخن نصیبم کرده‌اند
شمارهٔ ۳۵۳ — هر کاروان که راه به کوی تو ساختند
شمارهٔ ۳۵۶ — بی تو یارانم کشان سوی گلستان می‌برند
شمارهٔ ۳۵۵ — یک بار نکردیم در آن دل اثری چند
شمارهٔ ۳۵۷ — بیدلان دور از لبش چون جام گلگون می‌خورند
شمارهٔ ۳۵۹ — اسیران پرده از حال دل خود بر نمی‌گیرند
شمارهٔ ۳۶۰ — به چمن روی نهی سرو و سمن می‌سوزند
شمارهٔ ۳۵۸ — صبح خیزان چو به کف جام مصّفا گیرند
شمارهٔ ۳۵۴ — نقشبندانی که طرح روی جانان ریختند
شمارهٔ ۳۶۲ — عاشق چوبی مضایقه جان را فدا کند
شمارهٔ ۳۶۳ — گر آتش تو چو شمع استخوانم آب کند
شمارهٔ ۳۶۴ — گریة خونین نداند هر که چشمی تر کمند
شمارهٔ ۳۶۷ — سهل است اگر رقیب به خود مایلش کند
شمارهٔ ۳۶۶ — دل مست خواب غفلت و، کس نیست بیدارش کند
شمارهٔ ۳۶۱ — کو غم که ناله را به اثر آشنا کند
شمارهٔ ۳۶۸ — عقل گو کمتر نظر بر حسن تدبیرم کند
شمارهٔ ۳۶۵ — مطربی کو که نوای غم او ساز کند
شمارهٔ ۳۷۰ — چه خوش آنکه ناوک غمزة تو به سینه میل وطن کند
شمارهٔ ۳۷۲ — چون در آیینه نظر آن مه دیرینه کند
شمارهٔ ۳۷۳ — چه حدِّ غنچه که در پیش یار خنده کند
شمارهٔ ۳۷۶ — خضر و مسیح اگر گل روی تو بو کنند
شمارهٔ ۳۷۱ — ز قال رفته‌ام از دست، حال تا چه کند
شمارهٔ ۳۷۴ — به جفا چون بتان قرار کنند
شمارهٔ ۳۶۹ — شاه اجل به حکم تو فرمان روان کند
شمارهٔ ۳۷۵ — هر که این شیرین لبان محو شکر خندش کنند
شمارهٔ ۳۷۹ — ناز تو رخنه در جگر شیر می‌کند
شمارهٔ ۳۷۷ — خم خانه جای صحبت اشراقیانه است
شمارهٔ ۳۸۰ — مه را غم هلال تو رنجور می‌کند
شمارهٔ ۳۸۳ — قاصد بی‌غم کجا شرح ملالم می‌کند
شمارهٔ ۳۸۲ — شد بهار و هر کسی جایی وطن خوش می‌کند
شمارهٔ ۳۷۸ — آنان که در ادای سخن کوتهی کنند
شمارهٔ ۳۸۴ — دل نظر چون بر رخ آن بی‌ترحّم می‌کند
شمارهٔ ۳۸۱ — شوق چون در عرض حالم خامه را سر می‌کند
شمارهٔ ۳۸۹ — خوبرویان چون نظر بر رخ هم بگشایند
شمارهٔ ۳۹۱ — معاندان که سخن ناشنوده می‌گویند
شمارهٔ ۳۹۰ — دلم با زاهدان دیگر به صد اعزاز ننشیند
شمارهٔ ۳۸۸ — آهم سحر چو از دل رنجور شد بلند
شمارهٔ ۳۹۲ — یاد عیشی کز رخت شب‌های ما مهتاب بود
شمارهٔ ۳۸۵ — موج اشکم ابر را آلوده دامن می‌کند
شمارهٔ ۳۸۶ — مستی ز گرد تفرقه پاکم نمی‌کند
شمارهٔ ۳۸۷ — غنچه را دل در بر آن لعل سخنگو بشکند
شمارهٔ ۳۹۴ — دی کز فروع ماه رخت پرده دور بود
شمارهٔ ۳۹۳ — امشب که در چمن ز قدومش نوید بود
شمارهٔ ۳۹۸ — ز هر لبی که برآمد سخن کلام تو بود
شمارهٔ ۳۹۹ — خوش آنکه بلبل ما نغمه‌سنج باغ تو بود
شمارهٔ ۳۹۶ — از بی‌کسیم دوش دل سوخته کس بود
شمارهٔ ۳۹۷ — شب ز نازت بزم دل بر بیقراران تنگ بود
شمارهٔ ۳۹۵ — امشب که دست نالة زارم بساز بود
شمارهٔ ۴۰۰ — آنکه کارش به اسیران همه بیدادی بود
شمارهٔ ۴۰۴ — بلبل ز شیوة تو به فریاد می‌رود
شمارهٔ ۴۰۵ — غیر زلف او که دوشادوش آن رو می‌رود
شمارهٔ ۴۰۶ — هر کجا حرف لب آن یار جانی می‌رود
شمارهٔ ۴۰۲ — شش جهت را در زدم جز حلقه کس بر در نبود
شمارهٔ ۴۰۸ — به باغ بس که ز شرم رخت گل آب شود
شمارهٔ ۴۰۷ — کو آنکه شیونم به اثر آشنا شود
شمارهٔ ۴۰۱ — شبم در کلبة دل ماهتاب از یاد ماهی بود
شمارهٔ ۴۰۳ — دلا گم کرده‌ای خود را درآ در جستجوی خود
شمارهٔ ۴۱۲ — کم کنم شیون نمی‌خواهم که نقص غم شود
شمارهٔ ۴۰۹ — کمرده‌ام خالی دلی، خواهم دل او پُر شود
شمارهٔ ۴۱۰ — لطف کن تلخی که جان بی‌لذّت از شکّر شود
شمارهٔ ۴۱۳ — دانشم حاشا که ابرِ آفتاب من شود
شمارهٔ ۴۱۶ — چندان که از تو جور و جفا کم نمی‌شود
شمارهٔ ۴۱۵ — آیینه از عکس رخ یارم گلستان می‌شود
شمارهٔ ۴۱۱ — تخم دلخواه درین مزرعه کم سبز شود
شمارهٔ ۴۱۴ — آفت عاشق ز صلح و جنگ پیدا می‌شود
شمارهٔ ۴۱۹ — نه همین دل در برم چون مرغ بسمل می‌جهد
شمارهٔ ۴۱۸ — هلاک همچو منی خشم و کین نمی‌خواهد
شمارهٔ ۴۲۱ — مویش وظیفة شب دیجور می‌دهد
شمارهٔ ۴۲۲ — بر شعله آن چنان که کسی تار مو نهد
شمارهٔ ۴۲۰ — ایزد به هر که عارض گل رنگ می‌دهد
شمارهٔ ۴۲۳ — شبی که عکس سر زلف یار در نظر آید
شمارهٔ ۴۲۴ — نمی‌خواهم که بوی پیرهن از نزد یار آید
شمارهٔ ۴۱۷ — من اگر می نخورم پیش رود!
شمارهٔ ۴۲۹ — از ره کوی تو چون بانگ جرس می‌آید
شمارهٔ ۴۳۱ — اگر دو روز از آن کو خبر نمی‌آید
شمارهٔ ۴۳۰ — چو رشک رخنه‌گرِ نام و ننگ می‌آید
شمارهٔ ۴۲۵ — خوش آنکه از سفر آن غمگسار باز آید
شمارهٔ ۴۲۷ — چو بینم کبک، یادم جلوة دلدار می‌آید
شمارهٔ ۴۳۲ — وفاداری از آن ترک شکار افکن نمی‌آید
شمارهٔ ۴۲۶ — به یاد آن قامتم از دیدن شمشاد می‌آید
شمارهٔ ۴۲۸ — چنانم بزم عشرت بی‌لبش دلگیر می‌آید
شمارهٔ ۴۳۳ — چو بلبل خاطرم از گفتن بسیار نگشاید
شمارهٔ ۴۳۷ — آن شوخ که بی‌خواب و خمارش نتوان دید
شمارهٔ ۴۳۴ — عمدا اگر به یاد تو مشکل توان رسید
شمارهٔ ۴۳۹ — حرف عقبا را دل آگاهم از دنیا شنید
شمارهٔ ۴۳۵ — به دلم تیرنگاهی ز تو غافل نرسید
شمارهٔ ۴۳۸ — تا قیامت خویشتن را از خرد بیگانه دید
شمارهٔ ۴۳۶ — تا کی ز غیر حرف وفا می‌توان شنید
شمارهٔ ۴۴۰ — هر که مشتاق تو باشد گِل به سر دارد نشوید
شمارهٔ ۴۴۱ — ازین غیرت مرا آه از دل ناشاد می‌روید
شمارهٔ ۴۴۲ — کجا رویم که ما را تو ملجایی و ملاذ
شمارهٔ ۴۴۶ — ز شیرین بود خسرو خوشدل و فرهاد از آن خوش‌تر
شمارهٔ ۴۴۷ — از نسیم خط دلم را بیقراری بیش‌تر
شمارهٔ ۴۴۸ — چون غنچه‌ام دلی است ولی کار بسته‌تر
شمارهٔ ۴۴۴ — بر سر شیشه نبود پنبه، که بی‌روی یار
شمارهٔ ۴۴۵ — باز هر سو موج ابری جلوه‌گر دارد بهار
شمارهٔ ۴۴۳ — در دل ز بس به عشق تو غم‌ها شود لذیذ
شمارهٔ ۴۵۱ — زند تبخاله از خونم لب پیمانة اخگر
شمارهٔ ۴۵۰ — به جرم اینکه لب یار شد مسخّر ساغر
شمارهٔ ۴۵۳ — ای در سر از داغ توام هر لحظه سودای دگر
شمارهٔ ۴۵۵ — ای دل طریقِ نیستی از من به یاد گیر
شمارهٔ ۴۵۲ — خجل شد از سرشکم خاطر افسردهٔ اخگر
شمارهٔ ۴۴۹ — لب گرم شکوه بود که گردید دیده‌تر
شمارهٔ ۴۵۴ — بیا به مجلس و کام دل از شراب برآور
شمارهٔ ۴۵۶ — سایه‌ای ساقی به جرم توبه از ما وامگیر
شمارهٔ ۴۶۲ — ویران دل و تو در دل ویرانه‌ای هنوز
شمارهٔ ۴۵۸ — فانوسِ شمع کشتة دل شو نهان بسوز
شمارهٔ ۴۶۰ — گرچه پیرم هست در دل ذوق تأثیرم هنوز
شمارهٔ ۴۵۷ — حرفم از فکر سر زلرفی پریشانست باز
شمارهٔ ۴۶۳ — قدر درویشی نمی‌دانی به سلطانی گریز
شمارهٔ ۴۶۴ — هستی دنیا و بال جان غمناکست و بس
شمارهٔ ۴۵۹ — گم شدم از عالم امّا گم نشد نامم هنوز
شمارهٔ ۴۶۱ — نگشتم ایمن ازین چرخ کینه‌خواه هنوز
شمارهٔ ۴۶۹ — کوی عشق است درین بیشه بداندیشه مباش
شمارهٔ ۴۶۷ — رحمش نمی‌آید به من چندانکه می‌سوزم نفس
شمارهٔ ۴۷۰ — نگردید آشنای می لب از خویشتن مستش
شمارهٔ ۴۷۱ — خرد گو بیم کمتر ده که آزادم ز تأییدش
شمارهٔ ۴۶۸ — بلهوس گر نیستی دور از کنار یار باش
شمارهٔ ۴۷۲ — به گوش درد دلم گاه گاه می‌رسدش
شمارهٔ ۴۶۵ — بس که نالیدم نه قوّت ماند در من نه نفس
شمارهٔ ۴۶۶ — عاشق یاریم اما نام یار ما مپرس
شمارهٔ ۴۷۵ — این روضه که وقفست بر اغیار نعیمش
شمارهٔ ۴۸۰ — قدر سنبل بشکند چون واکند گیسوی خویش
شمارهٔ ۴۷۳ — شرابم عشوة یارست و ساغر چشم مخمورش
شمارهٔ ۴۷۶ — کمر به کشتن من بسته خال گوشة چشمش
شمارهٔ ۴۷۷ — آن غنچه که کس هیچ ندیدست دهانش
شمارهٔ ۴۷۸ — باز با عشق تو محکم می‌کنم پیمان خویش
شمارهٔ ۴۷۴ — ترحّم از نظر افتادگان چشم مخمورش
شمارهٔ ۴۷۹ — چمنِ جلوه‌گری از قد رعنای تو خوش
شمارهٔ ۴۸۷ — ای جهانی به عبودیّت خاصت مختصّ
شمارهٔ ۴۸۳ — بر دوخته نرگس نظر از شرم نگاهش
شمارهٔ ۴۸۲ — دلی در سینه دارم مست و مدهوش
شمارهٔ ۴۸۶ — ای به درگاه تو واله هم عوام و هم خواص
شمارهٔ ۴۸۴ — ای مشرب خوشت به جهان یادگار عیش
شمارهٔ ۴۸۱ — هوا خوش است و حریفان باغ دوشادوش
شمارهٔ ۴۸۸ — منم به یاد تو آسوده از نعیم ریاض
شمارهٔ ۴۸۵ — به این شوخی که دارد پی بهار جلوه رنگینش
شمارهٔ ۴۹۴ — امشب غریب نوسفری می‌کند وداع
شمارهٔ ۴۸۹ — ای در ایجاد سماوات وجود تو غرض
شمارهٔ ۴۹۵ — عالم رود ز طنطنة نور در سماع
شمارهٔ ۴۹۳ — چون شوقم از اضطراب محظوظ
شمارهٔ ۴۹۰ — گریه بی‌خون دلم رنگی ندارد در بساط
شمارهٔ ۴۹۲ — شد عمر صرف کار و نکردیم هیچ حظّ
شمارهٔ ۴۹۱ — سخن به وادی انصاف کرده راه غلط
شمارهٔ ۴۹۶ — آب گردید استخوان در عشق جانانم چو شمع
شمارهٔ ۴۹۷ — نماند با مژة من غبار گریة شمع
شمارهٔ ۴۹۸ — نیست غم گر بادة صافم نباشد در ایاغ
شمارهٔ ۵۰۱ — خورشید بر فروزد از آتش تب عشق
شمارهٔ ۵۰۲ — گر هوس آلوده باشد دامان حسن است پاک
شمارهٔ ۵۰۴ — از سر گذشتگان را تاج و کمر مبارک
شمارهٔ ۵۰۰ — بهرزه سلسله بر هم نمی‌زند آن زلف
شمارهٔ ۴۹۹ — با این همه گل‌ها که عیانست درین باغ
شمارهٔ ۵۰۳ — بدین نشاط که رفتیم ناتوان در خاک
شمارهٔ ۵۰۵ — به تابم روز از بی‌تابی اشک
شمارهٔ ۵۰۷ — حدیثی بر زبان هر دم ز هر باب آورد بلبل
شمارهٔ ۵۰۶ — چون کند میل سواری در قبال نیمرنگ
شمارهٔ ۵۰۹ — چنان بگداخت در زندان غم این جان بی‌حاصل
شمارهٔ ۵۱۰ — هر تار مژگانم بود موجیّ و عمّان در بغل
شمارهٔ ۵۰۸ — نسیم فیض تا شد جلوه‌گر در نو بهار دل
شمارهٔ ۵۱۲ — دیدة پیاله رشک می ناب کرده‌ام
شمارهٔ ۵۱۱ — ای شده سر تا به پا چو گلبن پر گل
شمارهٔ ۵۱۹ — دی صبا را همنشین زلف جانان دیده‌ام
شمارهٔ ۵۱۳ — محرم دل سینة بی‌کینة خود کرده‌ام
شمارهٔ ۵۱۴ — صیت حسنم که به آفاق به جنگ آمده‌ام
شمارهٔ ۵۲۰ — وقت آن شد کز لب دل گل کند تبخاله‌ام
شمارهٔ ۵۱۸ — مرد عشقم گرچه خود را در هوس پیچیده‌ام
شمارهٔ ۵۱۵ — تا جدا از بزم آن آرام دل‌ها مانده‌ام
شمارهٔ ۵۱۶ — بی‌رخت با تیره‌روزی روزگاری مانده‌ام
شمارهٔ ۵۱۷ — باز در دل دود آه شعله ور پیچیده‌ام
شمارهٔ ۵۲۴ — تا چند ز بیداد تو خونین جگر افتم
شمارهٔ ۵۲۲ — درین دریای بی‌بن چون حبابم
شمارهٔ ۵۲۶ — چون بر ابرویش نظر اندختم
شمارهٔ ۵۲۵ — گریه خونگرمست ز آن با دیده محرم ساختم
شمارهٔ ۵۲۸ — چنان در کوی او افتادگی را کار می‌بستم
شمارهٔ ۵۲۳ — نیایم در نظر از ناتوانی هر کجا افتم
شمارهٔ ۵۲۷ — چند بر سنگم زنی من شیشهٔ جان نیستم
شمارهٔ ۵۲۱ — خوش تلاش محرمی‌ها می‌کند بیگانه‌ام
شمارهٔ ۵۳۱ — به جز تو جمله بی‌حاصل گرفتم
شمارهٔ ۵۳۳ — شکر خدا که باز به امداد همّتم
شمارهٔ ۵۳۰ — هم در شیخ زدم هم ره رهبان رفتم
شمارهٔ ۵۲۹ — کاش چون پروانه من هم بال و پر می‌داشتم
شمارهٔ ۵۳۲ — به آن بیگانه امشب یک دو حرف آشنا گفتم
شمارهٔ ۵۳۶ — چو صبح از آفتابی طلعتی یک دم هوس دارم
شمارهٔ ۵۳۵ — لبی پرشکوه از یاران بی‌مهر و وفا دارم
شمارهٔ ۵۳۴ — به کوی عشق در پیری چنان از پای افتادم
شمارهٔ ۵۴۳ — هرگز دلی از نالة خود شاد ندارم
شمارهٔ ۵۳۹ — دلِ پر از گرهی از عتاب او دارم
شمارهٔ ۵۳۸ — راز در دل از آن نهان دارم
شمارهٔ ۵۴۴ — به جیب چاک و به دل داغ هجر یار ندارم
شمارهٔ ۵۴۱ — دهان بر بسته لبریز نوای یاربی دارم
شمارهٔ ۵۴۰ — همیشه آینه دل به پیش روی تو دارم
شمارهٔ ۵۴۲ — بَدَم با نالة بلبل دل افسرده‌ای دارم
شمارهٔ ۵۳۷ — همین نه لخت جگر در دهان غم دارم
شمارهٔ ۵۴۹ — بسی بگریستم کان شوخ را تندی ز خو بردم
شمارهٔ ۵۴۸ — کمان غمزه پر کش کن که تیرت را نشان گردم
شمارهٔ ۵۵۱ — به فریادی ترا سرگرم در بیداد خود کردم
شمارهٔ ۵۵۲ — چسان گرم سخن با آن بت شیرین دهن گردم
شمارهٔ ۵۴۷ — به زلف او دل خود را به ابرام آشنا کردم
شمارهٔ ۵۵۰ — غلط کردم دلت را با ترحّم آشنا کردم
شمارهٔ ۵۴۵ — دماغ سیر گلستان و گشت باغ ندارم
شمارهٔ ۵۴۶ — عمریست که در کوی بلا خانه نداریم
شمارهٔ ۵۵۶ — خاک پای تو که در چشم تر انباشته بودم
شمارهٔ ۵۵۸ — بیرحمی بالای زبر دست تو نازم
شمارهٔ ۵۵۷ — زخمی به دو صد جان به کف از ناز تو دیدم
شمارهٔ ۵۵۹ — من مست محبّتم چه سازم
شمارهٔ ۵۵۵ — بلبل عشقم که چون با شوق دمساز آمدم
شمارهٔ ۵۵۴ — شب ز شیون بلبل گوینده را آتش زدم
شمارهٔ ۵۶۰ — به جان افزایم و خاک بدن در خاکدان ریزم
شمارهٔ ۵۵۳ — در ره او هر دو عالم را به یکدیگر زدم
شمارهٔ ۵۶۱ — ندید کشتِ‌ امل قطره‌ای ز جوی کسم
شمارهٔ ۵۶۳ — خوش آن که دست به دست سبوی می‌باشم
شمارهٔ ۵۶۸ — نه بهر آنکه عالم بر دلم تنگست می‌نالم
شمارهٔ ۵۶۴ — مژه چو در نمِ اشک جگر فشار کشم
شمارهٔ ۵۶۶ — بغل بر هم نمی‌آید ز ذوق آن برو دوشم
شمارهٔ ۵۶۲ — گهی که نامه به سوی تو دلربا بنویسم
شمارهٔ ۵۶۵ — کس چه داند آنچه من ز آن شوخ رعنا می‌کشم
شمارهٔ ۵۶۷ — ز داغ لاله چشم آمد به داغم
شمارهٔ ۵۷۳ — ز دانش مرا بس، که نام تو دانم
شمارهٔ ۵۷۴ — جا در دل پاک تو نمودن نتوانم
شمارهٔ ۵۷۶ — می‌توانم ای فلک گر دست بر ترکش زنم
شمارهٔ ۵۷۵ — چه افتم که خود آفت‌فزای خویشتنم
شمارهٔ ۵۷۰ — ترا خاطر به سوی دشمن بدخوست میدانم
شمارهٔ ۵۷۱ — ز بس سرگرم شوقم پای کم از سر نمی‌دانم
شمارهٔ ۵۷۲ — طوطی شکرخایم نیشکر نمی‌دانم
شمارهٔ ۵۶۹ — هزاران منزلم طی گشت و من در اولین گامم
شمارهٔ ۵۷۷ — وقت شد کز ستمت جامة جان چاک زنم
شمارهٔ ۵۷۸ — ز ابر دیده در و دشت را پر آب کنم
شمارهٔ ۵۸۲ — تا ابد دیگرش از لعل تو مأیوس کنم
شمارهٔ ۵۸۳ — تا به کی پیوسته وصف طرّة پر خم کنم
شمارهٔ ۵۸۰ — خواهم ز داغ عشق لباسی به بر کنم
شمارهٔ ۵۸۱ — با تو هر شب لب از آب زندگانی تر کنم
شمارهٔ ۵۷۹ — کی بود دل ز می وصل تو سرشار کنم
شمارهٔ ۵۸۴ — چون به یاد زلف او اندیشه آرایی کنم
شمارهٔ ۵۸۶ — گاهی کمان ناله به خمیازه زه کنم
شمارهٔ ۵۸۸ — آینه‌ام خیال تو تصویر می‌کنم
شمارهٔ ۵۸۷ — کی به فریب سبزه دل مایلِ کشت میکنم
شمارهٔ ۵۹۰ — حال خود را خراب می‌بینم
شمارهٔ ۵۸۵ — بعد هزار غم اگر عشرتی آرزو کنم
شمارهٔ ۵۸۹ — چون به یاد زلف او زلف غم افشان می‌کنم
شمارهٔ ۵۹۱ — ز گرمی دستگاه اهل عالم تنگ می‌بینم
شمارهٔ ۵۹۲ — من هیچ نمی‌گویم من هیچ نمی‌دانم
شمارهٔ ۵۹۷ — بر گردِ‌رخت سبزه و گل سر زده در هم
شمارهٔ ۵۹۴ — چند از گل سخن عرض تجمّل شنوم
شمارهٔ ۵۹۵ — ز چشمان تو راز خویش را بنهفته می‌خواهم
شمارهٔ ۵۹۹ — بزم عشرت تا ز خون دل مهیّا کرده‌ام
شمارهٔ ۵۹۸ — دیده را از پرتو روی تو تابی می‌دهم
شمارهٔ ۵۹۳ — خوش آنکه رویت بینم و در روی تو حیران شوم
شمارهٔ ۶۰۰ — ما رام خویش بهر تو دلدار گشته‌ایم
شمارهٔ ۵۹۶ — جمال شاهد رحمت فزاید از گنهم
شمارهٔ ۶۰۲ — عمریست تا جدا ز تو مهوش نشسته‌ایم
شمارهٔ ۶۰۵ — گاه خود خوردیم و گاهی صرف مردم کرده‌ایم
شمارهٔ ۶۰۴ — راه بیرون شد درین دشت الم گم کرده‌ایم
شمارهٔ ۶۰۳ — شب در نظارة رخش ابرام کرده‌ایم
شمارهٔ ۶۰۸ — جدا ز طرّة تابیدة تو می‌تابیم
شمارهٔ ۶۰۷ — ما فیض کعبه از در میخانه برده‌ایم
شمارهٔ ۶۰۶ — در شمار کوی جانان کعبه را که دیده‌ایم
شمارهٔ ۶۰۱ — خود را به ناز آن بت طنّاز داده‌ایم
شمارهٔ ۶۱۴ — دل را به سر زلف تو دلدار سپردیم
شمارهٔ ۶۱۲ — تا چند درین غمکده غمناک نشینیم
شمارهٔ ۶۱۳ — چو گوی عرصة آفاق را به سر گشتیم
شمارهٔ ۶۰۹ — سوخت هر جا خسته‌ای ما بی‌محابا سوختیم
شمارهٔ ۶۱۱ — یاد ایامی که در دل مهر یاری داشتیم
شمارهٔ ۶۱۶ — گوهریم و بر بساط دهر یکتای خودیم
شمارهٔ ۶۱۵ — پنبه در گوش نهادیم و خبردار شدیم
شمارهٔ ۶۱۰ — عمرها ما از خدا درد ترا می‌خواستیم
شمارهٔ ۶۲۲ — هر جا که نام درد دل مبتلا بریم
شمارهٔ ۶۱۷ — جز داغ جفا بر دل مهجور ندیدیم
شمارهٔ ۶۲۰ — بر دل رقم حسرت جاهی نکشیدیم
شمارهٔ ۶۲۱ — دلا هنوز امیدی به چشم تر داریم
شمارهٔ ۶۱۸ — یک عشوه از آن نرگس غمّاز ندیدیم،
شمارهٔ ۶۲۴ — از فکر خال و طرّة جانانه بگذریم
شمارهٔ ۶۲۳ — ما به زیر آسمان مشتی فروزان گوهریم
شمارهٔ ۶۱۹ — در طور فنا وعدة دیدار شنیدیم
شمارهٔ ۶۲۷ — تا به کی بر بستر آرام تن باز افکنیم؟
شمارهٔ ۶۲۶ — آهی از دل از پیِ دفعِ‌گزندی می‌کشیم
شمارهٔ ۶۲۹ — ما به بدنامی تلاش نیکنامی می‌کنیم
شمارهٔ ۶۳۰ — دل به یاد تو سرخوش است همان
شمارهٔ ۶۲۵ — هر دم ز گرمخویی خود برفروزیَم
شمارهٔ ۶۲۸ — حاشا که غیر عشق حدیث دگر کنیم
شمارهٔ ۶۳۱ — ز مژگان چند چون ابر بهاران
شمارهٔ ۶۳۲ — می‌توان از زندگانی دست آسان شستن
شمارهٔ ۶۳۴ — چو گرد چند به دنبال کاروان گشتن
شمارهٔ ۶۳۵ — به راه دیر سبکبار و بی‌حرج رفتن
شمارهٔ ۶۳۷ — چه خواهد شد دو روزی جور کمتر می‌توان کردن
شمارهٔ ۶۳۳ — به نومیدی ستم باشد ز راه دوست برگشتن
شمارهٔ ۶۳۹ — چه پای بستة تدبیرم بایدم بودن
شمارهٔ ۶۴۰ — می‌شد از طَرة او کام دل آسان دیدن
شمارهٔ ۶۳۶ — گرت هواست به هر نیک و بد به سر بردن
شمارهٔ ۶۳۸ — لبی تر یک دم از جام طرب، کم می‌توان کردن
شمارهٔ ۶۴۶ — اسکندرم دستور من عقل هنر فرسود من
شمارهٔ ۶۴۱ — نه تنها در چمن از زوی گل گل می‌توان چیدن
شمارهٔ ۶۴۳ — برافکن پرده و از عکس آن رونوبهارم کن
شمارهٔ ۶۴۴ — گر جام میی داری عزم لبِ‌جویی کن
شمارهٔ ۶۴۵ — بعد ازین ای دل تلاش مهر هر ناکس مکن
شمارهٔ ۶۴۷ — نمی‌گردد مگر، در صیدگاه دل شکار من
شمارهٔ ۶۴۲ — اگر چشمت کند یک عشوة مستانه در گلشن
شمارهٔ ۶۴۸ — نو خط من کرده است عزّت نخجیر من
شمارهٔ ۶۵۶ — از دل هوای وصل تو کی می‌رود برون
شمارهٔ ۶۵۵ — ای ترا جلوه خوش و قامت رعنا موزون
شمارهٔ ۶۵۳ — گر نه ابراهیم عهد خود بود جانان من
شمارهٔ ۶۴۹ — ز ناز آن رامْ دشمن گرچه دایم می‌رمید از من
شمارهٔ ۶۵۴ — من بلبلم و گلشن کویت چمن من
شمارهٔ ۶۵۰ — اوج گیرد رتبة افتادگی از حال من
شمارهٔ ۶۵۲ — تا دورم از تو ای بت نامهربان من
شمارهٔ ۶۵۱ — هم حریف زندانم هم رفیق چاهم من
شمارهٔ ۶۵۸ — از زمین بوس درش یک دم نپیچد سر جبین
شمارهٔ ۶۶۲ — اثر ندیده دل از حرف مهربانی تو
شمارهٔ ۶۵۷ — سر فدای جانانست، کام افتخارست این
شمارهٔ ۶۵۹ — در خواب خمار آن چشم دایم ز شراب او
شمارهٔ ۶۶۱ — ای سرو، پای بستة سرو روان تو
شمارهٔ ۶۶۰ — بهار رفت و نچیدیم گل ز گلشن او
شمارهٔ ۶۶۳ — از گل آوازه‌ای شنیدی تو
شمارهٔ ۶۶۴ — چو موکشان به گلشنم آرد هوای تو
شمارهٔ ۶۷۱ — جا بکوی یار ده ما را بجنّت جا مده
شمارهٔ ۶۶۸ — بی‌بادة لبت در میخانه بسته به
شمارهٔ ۶۷۲ — یک شب ترا بغل نگرفتم چه فایده
شمارهٔ ۶۷۰ — خوش به کام همه در ساخته‌ای یعنی چه
شمارهٔ ۶۶۵ — ای فتنه یک دم آی ز بالای زین فرو
شمارهٔ ۶۶۷ — آن ناز و آن کرشمه و آن چشم و آن نگاه
شمارهٔ ۶۶۹ — به عهد زلف خوشت مشک ناب یعنی چه
شمارهٔ ۶۶۶ — بیا ای عیش مشرب، ناله‌ای از ساز غم بشنو
شمارهٔ ۶۷۳ — گریه از بیم تو شد در دل بی‌تاب گره
شمارهٔ ۶۷۴ — ای حسرت لبت به دل نیشکر گره
شمارهٔ ۶۷۶ — ای که عاشق نیستی پا در حریم ما منه
شمارهٔ ۶۷۹ — ز اوج عشق نداریم مطلب دگری
شمارهٔ ۶۸۰ — بزم عشق است سبک پا به میان نگذاری
شمارهٔ ۶۷۵ — تو شمع بزم خوبانی مشو یکرو به پروانه
شمارهٔ ۶۷۸ — دوش کردی پرسش گرمی که جانم سوختی
شمارهٔ ۶۷۷ — دعوت عشق است اینکه بار نیابی
شمارهٔ ۶۸۲ — عجب عجب که تو عاشق ز بلهوس نشناسی
شمارهٔ ۶۸۳ — من گرفتم درد دل غیر از توام داند کسی
شمارهٔ ۶۸۷ — ترا می‌خواستم ای غم که شب‌ها یار من باشی
شمارهٔ ۶۸۸ — عهدم همه جا، عهد شکن بلکه تو باشی
شمارهٔ ۶۸۶ — گر دلت بما باشد ور تو یار ما باشی
شمارهٔ ۶۸۱ — نظرباز صف مژگانش با خنجر کند بازی
شمارهٔ ۶۸۴ — آنکه من دارم ندارد همچو او دلبر کسی
شمارهٔ ۶۸۵ — در دلم نیست به جز عهد تو پیمان کسی
شمارهٔ ۶۹۰ — زهی به پیش لبت کار عقل مدهوشی
شمارهٔ ۶۹۲ — بلبلان را همچو رویت کم به دست آید گلی
شمارهٔ ۶۹۱ — چون گل به چمن خنده دمادم نفروشی
شمارهٔ ۶۸۹ — الهی تا بود دنیا تو باشی
شمارهٔ ۶۹۶ — تا به کی چون آتش ای گل خانمانسوزی کنی
شمارهٔ ۶۹۳ — گمنام گرد و باش فراموش عالمی
شمارهٔ ۶۹۵ — کسی را شد مسلّم نکته دانی
شمارهٔ ۶۹۴ — هنوزم می‌خلد در دل خیال نوک مژگانی
شمارهٔ ۷۰۱ — زلف او هر جانب افکندست دام غمزه‌ای
شمارهٔ ۷۰۰ — به دیده جا دهدت گر رقیب دون، نروی!
شمارهٔ ۷۰۲ — خوش بی‌خبر ز حال دل زار گشته‌ای
شمارهٔ ۶۹۷ — همچو شمشیر ای پسر گر جوهری پیدا کنی
شمارهٔ ۷۰۳ — دارم دلی به مهر بتان عهد بسته‌ای
شمارهٔ ۶۹۸ — برین مباش که قانون تازه ساز کنی
شمارهٔ ۶۹۹ — اگر چو شمع زمانی در انجمن بنشینی
شمارهٔ ۷۰۴ — سخت بی‌مهر و جفا پیشه و پر فن شده‌ای
شمارهٔ ۷۱۱ — کجا شد گریهٔ مستانهٔ من در سر کویی
شمارهٔ ۷۰۸ — خواهم که نشینم خوش برطرف گلستانی
شمارهٔ ۷۰۹ — نگاه گرم عاشق را، رسد جانانه آرایی
شمارهٔ ۷۰۵ — در جامة خوبی چه بلا حور سرشتی
شمارهٔ ۷۰۷ — دلم خوشست اگر شکوه‌گر دعا بنویسی
شمارهٔ ۷۱۰ — چو سنبل پیچ و تابم مو بمو از پیچش مویی
شمارهٔ ۷۰۶ — جدا از من بهر کس خواستی مهر و وفا کردی