شمارهٔ ۷۵ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از ناتوانی و بی‌کسی خود شکایت می‌کند. او می‌گوید که نفس کشیدن برایش دشوار شده و هر شب نگران و آشفته است. صدای او به آسمان می‌رسد ولی جز ناله و غم چیزی از او باقی نمانده. دوستانش همگی بی‌محبت هستند و او آرزوی مرگ می‌کند تا از درد و رنجش کاسته شود. شاعر خود را مردی می‌داند که هیچ‌گاه خوشبخت نبوده و فقط حسرت بر دل دارد. عشق او برایش زحمت و محنت به بار آورده و او از خدا می‌خواهد که روزی را برساند که این شب تار سرانجام به صبح برسد. در نهایت، او از فشار و غم‌ و اندوهی که بر دوشش سنگینی می‌کند، به شدت رنج می‌برد و به دنبال رهایی است.