شمارهٔ ۱۲ - شاید خطاب به قاضی سعید باشد فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دربارهٔ احساسات عشق و دوستی است. شاعر به معشوق خود نگاهی دلنواز داشته و از او می‌خواهد که به جای دلشکستن و حسرت، لبخند بزند و مانند بهار زندگی را زنده کند. او احساس می‌کند که وجود معشوقش مانند گلستانی است که گل‌ها را می‌آفریند و در عین حال می‌تواند سبب افسردگی و حسرت نیز باشد. شاعر به دوستی و وفاداری اشاره می‌کند و هشدار می‌دهد که نباید به دشمنان اعتماد کند، زیرا این کار ممکن است به ضررشان تمام شود. در نهایت، او وصیتی به معشوق دارد که باید به آن توجه کند و از روابط مخرب دوری کند.