شمارهٔ ۱۲۹ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و رنجی که احساس می‌کند صحبت می‌کند. او می‌گوید که عقلش نمی‌تواند دردش را درک کند و نفسش نیز به او اجازه نمی‌دهد که خود را به مردم نشان دهد. عشق او چنان قوی است که نمی‌تواند آن را با طبع ناچیز دیگران بسنجند. شاعر از دیگران می‌خواهد تا ارزش او را، چه مرد و چه نامرد، بشناسند.