رباعیات — دیوان اشعار فیاض لاهیجی

Name: رباعیات — دیوان اشعار فیاض لاهیجی
Author: فیاض لاهیجی

فیاض لاهیجی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۱ — با عشق هوس سوز غم کام کجا
شمارهٔ ۳ — اصحاب پیمبر ارچه نورند و هُدا
شمارهٔ ۲ — در وادی عشق پر مکش منّت پا
شمارهٔ ۴ — ای راحت جان غصّه پرورد بیا
شمارهٔ ۶ — ای بی‌نم جود تو همه بحر سراب
شمارهٔ ۵ — ای آرزوی دل غم اندود بیا
شمارهٔ ۱۰ — ماه رمضان عجب مه روح‌فزاست
شمارهٔ ۱۱ — ماییم که بی‌تکلّفی‌ها فن ماست
شمارهٔ ۱۲ — درد تو تلافی تن آسانی‌هاست
شمارهٔ ۷ — فیاض ازل که بزم هستی آراست
شمارهٔ ۱۳ — در پیش کسی که علم و دانش بابست
شمارهٔ ۱۴ — در گلشن عشق خرمی نایابست
شمارهٔ ۸ — از ناز قضا چو چهرة حسن آراست
شمارهٔ ۹ — هر چند که دل لبالب از نور خداست
شمارهٔ ۱۵ — امشب ز غمت روح و روانم می‌سوخت
شمارهٔ ۱۶ — فیّاض بیا که عشق بارت دادست
شمارهٔ ۱۷ — ای شعله ز دست خوی بیدادگرت
شمارهٔ ۱۸ — امروز که دیدار تو ما را عیدست
شمارهٔ ۱۹ — فیّاض دگر عشق عبارت دادست
شمارهٔ ۲۰ — آنرا که به اوصاف تو دید دگرست
شمارهٔ ۲۱ — آنم که ز خرّمی دلم را عارست
شمارهٔ ۲۲ — دل بست به خود تارِ تعلّق ز نخست
شمارهٔ ۲۶ — حسرت غم دیرینه دوا نتوانست
شمارهٔ ۲۵ — آهم ز دل زبانه فرسود نشست
شمارهٔ ۲۷ — دور افکندن نشانة خواستن است
شمارهٔ ۲۴ — فیّاض کجایی که مرا حال خوشست
شمارهٔ ۲۳ — هر کس که تعلّقش به هستی بیش است
شمارهٔ ۲۹ — بگذر ز ره و رسم، سعادت اینست
شمارهٔ ۲۸ — عشق است میی که ساقیش عرفانست
شمارهٔ ۳۰ — چون در شب معراج نبی همّت بست
شمارهٔ ۳۱ — یک لحظه که در پیش من آن شوخ نشست
شمارهٔ ۳۲ — تا زلف به روی تو پریشان شده است
شمارهٔ ۳۵ — در عشق تو، خون، چشم تر من نگذاشت
شمارهٔ ۳۸ — مرگم ز ره هلاک برمی‌دارد
شمارهٔ ۳۴ — هم گریه من ز چشم مست دگریست
شمارهٔ ۳۳ — لطف تو به ما نه این چنین می‌بایست
شمارهٔ ۳۷ — هر کس که چو من سری به دردش دارد
شمارهٔ ۳۶ — آن مه که به لب چشمه کوثر دارد
شمارهٔ ۴۰ — چون برق نگاه تو به من می‌تازد
شمارهٔ ۴۲ — وصل است متاعی که به دیدن نرسد
شمارهٔ ۴۱ — زرگر پسری که حسن ازو می‌نازد
شمارهٔ ۴۴ — هر گاه که آن زهره جبین می‌رقصد
شمارهٔ ۴۳ — دیده به وصال جز به دیدن نرسد
شمارهٔ ۴۶ — تب، رو به من از غایت بی‌شرمی کرد
شمارهٔ ۳۹ — در فکر شبم تا به سحر خواب نبرد
شمارهٔ ۴۵ — ترک هوسات خام می‌باید کرد
شمارهٔ ۴۷ — دنیا آن به که خواجه پاکش بخورد
شمارهٔ ۴۸ — در روی تو کافتاب انور آمد
شمارهٔ ۴۹ — صد شکر که آن سرو‌‌ چمن باز آمد
شمارهٔ ۵۲ — آنانکه رهی به عالم دل دارند
شمارهٔ ۵۳ — هر دل که هوای عالم راز کند
شمارهٔ ۵۰ — چشمان تو در فتنه‌گری یکدله‌اند
شمارهٔ ۵۴ — خورشید چو ذرّه آرزوی تو کند
شمارهٔ ۵۱ — ای خواجه تو می‌روی و دنیا ماند
شمارهٔ ۵۵ — گر دل ز فروغ عشق پیرایه کند
شمارهٔ ۵۷ — آنانکه خدا را به نظر می‌دانند
شمارهٔ ۵۸ — هر دل که به اسرار جلی گرم بود
شمارهٔ ۵۶ — آمد به من از تو مصرعی چند بلند
شمارهٔ ۵۹ — تا مرد مجرّد از من و ما نبود
شمارهٔ ۶۰ — با خلق جهان غیر نزاعی نبود
شمارهٔ ۶۱ — در عهد تو حسن را زکاتی نبود
شمارهٔ ۶۲ — گر مشکل حشر بر تو مفتوح شود
شمارهٔ ۶۴ — سعی تو کلید قفل مشکل نشود
شمارهٔ ۶۳ — چون جبهه‌اش از ناز گرهگیر شود
شمارهٔ ۶۵ — تا از سر مرد عقل بیرون نشود
شمارهٔ ۶۸ — تا نیش زبانم رگ اندیشه گشود
شمارهٔ ۷۰ — دورم افکند چرخ اگر زان خورشید
شمارهٔ ۶۹ — در دل هیچم ز خیر و شر درناید
شمارهٔ ۶۷ — خود را با ما چو دیده بستیم نمود
شمارهٔ ۶۶ — در کفر و در اسلام دری باز نبود
شمارهٔ ۷۵ — گر زانکه ز گفتگوی درس اسرار
شمارهٔ ۷۶ — در آرزوی وصال آن خوشرفتار
شمارهٔ ۷۸ — دورم ز تو ای نگار خاکم بر سر
شمارهٔ ۷۲ — تا پا سر زلفت از سر دوش کشید
شمارهٔ ۷۱ — دیروز که آن شکر لب از ما رنجید
شمارهٔ ۷۷ — در کشور فضل کرده یزدانت صدر
شمارهٔ ۷۳ — گر بی‌عمل از علم کسی بهره ندید
شمارهٔ ۷۴ — آنرا که خبر ز عالم راز رسید
شمارهٔ ۷۹ — در سایه سرو قدت ای مایه ناز
شمارهٔ ۸۰ — فیاض ترا لاف حرامست هنوز
شمارهٔ ۸۲ — نوروز شد و شکفت گلزار هوس
شمارهٔ ۸۶ — آن شب که رسول ما سفر کرد به عرش
شمارهٔ ۸۵ — شرعست سپهری که نیابی خطرش
شمارهٔ ۸۳ — ای غنچه چه دلتنگ نشینی خوش باش
شمارهٔ ۸۱ — تا چند ز کس تاب جفا آرد کس
شمارهٔ ۸۹ — هر چند که کعبه راست فضلی کامل
شمارهٔ ۹۱ — ای گل شده بی‌رخ نکویت بدنام
شمارهٔ ۸۸ — فیّاض شدم ز وضع یاران دلتنگ
شمارهٔ ۸۷ — دل یافت حیات ابد از خدمت فیض
شمارهٔ ۹۳ — مشهور به عشق تو ستمگر گشتم
شمارهٔ ۹۴ — هر چند که دور از درت می‌گردم
شمارهٔ ۹۲ — بیمارم و آن نیم که یک جا افتم
شمارهٔ ۹۰ — آن خاتم انبیا نبّی مرسل
شمارهٔ ۹۶ — صد شکر که آهوی ترا صید شدم
شمارهٔ ۹۵ — آخر ترک تو بیوفا دل کردم
شمارهٔ ۹۸ — امروز به روی کار آبی دارم
شمارهٔ ۱۰۰ — سرگشتة اوّلم به آخر نرسم
شمارهٔ ۱۰۲ — از مکرِ خرد ز حد فزون می‌ترسم
شمارهٔ ۹۷ — تا داغ غم عشق تو بر جان دارم
شمارهٔ ۹۹ — کی جانب هند روی نیکو آرم
شمارهٔ ۱۰۱ — بینم چو وفا ز بی‌وفایی ترسم
شمارهٔ ۱۰۵ — غم نیست گر از درد غم افتاده شوم
شمارهٔ ۱۰۴ — چشم سیه یار نپرسی حالم؟
شمارهٔ ۱۰۶ — من داغ علی به هیچ مرهم ندهم
شمارهٔ ۱۰۸ — دل را ز می عشق تو بیهش کردیم
شمارهٔ ۱۰۷ — ما بر در دوست بی‌دلایل رفتیم
شمارهٔ ۱۰۹ — بر فرق، کلاهِ خاک راهی داریم
شمارهٔ ۱۱۰ — با راه صواب از خطا می‌گردیم
شمارهٔ ۱۰۳ — هر لحظه دُری نهد در آغوشم چشم
شمارهٔ ۱۱۲ — عمری شده تا ز خیل مهجورانیم
شمارهٔ ۱۱۳ — رمزی ز قضا و قدرت می‌گویم
شمارهٔ ۱۱۵ — وقت است که ترک پیر و استاد دهیم
شمارهٔ ۱۱۴ — گاهی ز نبی گه ز ولی می‌گویم
شمارهٔ ۱۱۶ — هر چند کنی ز چرخ و انجم برهان
شمارهٔ ۱۱۷ — یارب کشتم به وصل حاصل برسان
شمارهٔ ۱۱۱ — ما خاک وجود خویش را زر نکنیم
شمارهٔ ۱۱۸ — اکنون که شد از عید گلستان خندان
شمارهٔ ۱۲۱ — بی‌شرع ره خدا نشاید رفتن
شمارهٔ ۱۲۰ — بی‌ذوق نشاید ره معنی رفتن
شمارهٔ ۱۱۹ — اسرار نهان فاش نباید گفتن
شمارهٔ ۱۲۳ — چون سنگ ستم پیشه کند دل خستن
شمارهٔ ۱۲۲ — جز مدح علی نمی‌توانم گفتن
شمارهٔ ۱۲۵ — باید به لباس نیستی هست شدن
شمارهٔ ۱۲۴ — در شوره زمین تاک نشاید کشتن
شمارهٔ ۱۲۶ — تا چند به فکر خودپرستی بودن!
شمارهٔ ۱۲۷ — آن شاخ گل ارچه هست پنهان ز چمن
شمارهٔ ۱۳۰ — ای عشق بیا که سخت بی‌دردم من
شمارهٔ ۱۲۸ — فیّاض ز عقل سر به مستی بَر کُن
شمارهٔ ۱۳۱ — یک ره سوی دل که لوح جانست ببین
شمارهٔ ۱۳۳ — دنیا گردیست بر رخ شاهد دین
شمارهٔ ۱۳۲ — گر سایه نداشت همره آن شمع یقین
شمارهٔ ۱۲۹ — چون عقل قبولم نکند دردم من
شمارهٔ ۱۳۴ — دامن ز تعلقات دنیا برچین
شمارهٔ ۱۳۶ — نوروز شد و یار به من بست گرو
شمارهٔ ۱۳۷ — ای دوست که با چهره زردیم از تو
شمارهٔ ۱۳۹ — از پیش من ای ماه جهان گرد مرو
شمارهٔ ۱۳۸ — کردم برِ نامحرم اگر داد از تو
شمارهٔ ۱۴۱ — هستی همه گرچه هست از فیض اله
شمارهٔ ۱۴۲ — یارب نفس گرم ثنا سنجم ده
شمارهٔ ۱۳۵ — هر چند نیارم آمدن در بر تو
شمارهٔ ۱۴۰ — دلگیر بود ناله بلبل بی‌تو
شمارهٔ ۱۴۸ — ای آنکه دو لب به نشئه مل داری
شمارهٔ ۱۴۴ — آمد سر زلف بند بند افکنده
شمارهٔ ۱۵۰ — تا کی فیّاض ترک مستی تا کی!
شمارهٔ ۱۴۷ — هر دل که نداشت نور دانشمندی
شمارهٔ ۱۴۹ — لطف و کرم و طبع وفاجو داری
شمارهٔ ۱۴۶ — رفتی رفتی ز پیشم ای جان رفتی
شمارهٔ ۱۴۳ — دنیا چاهی است نزد دانا بی‌ته
شمارهٔ ۱۴۵ — یارب گره غفلتم از دل بگشای
شمارهٔ ۱۵۱ — تا کی هدف بوده و نابوده شوی
شمارهٔ ۱۵۲ — ای آنکه به چهره کمتر از باغ نیی