شمارهٔ ۱۵۲ فیاض لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی احساس درد و حسرت شاعر است. شاعر به کسی اشاره دارد که زیبایی‌اش کمتر از یک باغ نیست، اما در باطن او، سیاهی و درد وجود دارد. او در عذابیست که ناشی از عشق و وابستگی به این شخص است و از این می‌گوید که در تلاش برای رهایی از این درد، تنها سرنوشتش تحمل داغ و رنج است.