غزل شمارهٔ ۱۶۲ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر احساس عمیق نیاز و وابستگی خود به معشوق را بیان می‌کند. او می‌گوید که بدون جمال (زیبایی) و حضور معشوق نمی‌تواند زندگی کند و برای او وصال و وصل معشوق بسیار حیاتی است. او به تشنگی خود برای عشق و زیبایی معشوق اشاره می‌کند و به این نکته تأکید می‌کند که همه چیز در زندگی‌اش به حضور و وجود معشوق مربوط می‌شود. هرچه به او داده می‌شود، برای او ارزشمند است و بدون آن نمی‌تواند به حیات خود ادامه دهد. در نهایت، عشق را به عنوان کمالی برمی‌شمارد که بدون آن زندگی برایش ممکن نیست.