غزلیات — دیوان اشعار فیض کاشانی

Name: غزلیات — دیوان اشعار فیض کاشانی
Author: فیض کاشانی

فیض کاشانی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

غزل شمارهٔ ۶ — هشدار که دیوان حسابست در اینجا
غزل شمارهٔ ۳ — هشدار که هر ذره حسابست در اینجا
غزل شمارهٔ ۷ — میتوان برداشت دل از خویش و شد از جان جدا
غزل شمارهٔ ۵ — علم رسمی از کجا عرفان کجا
غزل شمارهٔ ۴ — هر دمم نیشی ز خویشی میرسد با آشنا
غزل شمارهٔ ۲ — عشق گسترده است خوانی بهر خاصان خدا
غزل شمارهٔ ۱ — فیض نور خداست در دل ما
غزل شمارهٔ ۱۵ — شود شود که شود چشم من مقام ترا
غزل شمارهٔ ۱۴ — اگر فضل خدای ما به جنبش جا دهد ما را
غزل شمارهٔ ۱۱ — از دل که برد آرام حسن بتان خدا را
غزل شمارهٔ ۸ — زخود سری بدرآرم چه خوش بود بخدا
غزل شمارهٔ ۱۳ — یارا یارا ترا چه یارا
غزل شمارهٔ ۱۰ — از عمر بسی نماند ما را
غزل شمارهٔ ۱۲ — وصف تو چه میکنم نگارا
غزل شمارهٔ ۹ — زمهر اولیاء الله شانی کرده ام پیدا
غزل شمارهٔ ۱۶ — درآ در عالم معنی نظر کن سوی این صحرا
غزل شمارهٔ ۱۷ — بهل ذکر چشمان خونریز را
غزل شمارهٔ ۲۰ — از جمال مصطفی روئی بیاد آمد مرا
غزل شمارهٔ ۱۸ — بده ساقی آن جام لبریز را
غزل شمارهٔ ۲۱ — وصل با دلدار میباید مرا
غزل شمارهٔ ۱۹ — از دو عالم دردت ای دلدار بس باشد مرا
غزل شمارهٔ ۲۲ — آن‌چه را از بهر من او خواست، آن آید مرا
غزل شمارهٔ ۲۳ — یک نفس بی یاد جانان برنمی‌آید مرا
غزل شمارهٔ ۳۰ — هر که آگه شد از فسانهٔ ما
غزل شمارهٔ ۳۱ — ای زتو خرّم دل آباد ما
غزل شمارهٔ ۲۹ — تجلی چون کند دلبر کنم شکران تجلی را
غزل شمارهٔ ۲۴ — آفتاب وصل جانان بر‌نمی‌آید مرا
غزل شمارهٔ ۲۷ — اگر خرند زعشاق جان سوخته را
غزل شمارهٔ ۲۵ — ای که در این خاکدان جان و جهانی مرا
غزل شمارهٔ ۲۶ — ترا سزاست خدایی نه جسم را و نه جان را
غزل شمارهٔ ۲۸ — بنواز دل شکسته‌ای را
غزل شمارهٔ ۳۴ — دارد شرف بر انجم و افلاک خاک ما
غزل شمارهٔ ۳۷ — بررهگذر نفحهٔ یار است دل ما
غزل شمارهٔ ۳۵ — غم زخوی خویش داردخاطر غمناک ما
غزل شمارهٔ ۳۶ — بالاروی‌ام بس که زاندازه گذشته
غزل شمارهٔ ۳۸ — یا رب بریز شهد عبادت بکام ما
غزل شمارهٔ ۳۲ — اشکهای گرم ما و آههای سرد ما
غزل شمارهٔ ۳۳ — بویی ز گلشنی است به‌دل خارخار ما
غزل شمارهٔ ۳۹ — یا رب تهی مکن زمی عشق جام ما
غزل شمارهٔ ۴۷ — ای کوی تو برتر از مکان‌ها
غزل شمارهٔ ۴۰ — آسمان را یکسر پرشور میدانیم ما
غزل شمارهٔ ۴۲ — ای دوای درد بیدرمان ما
غزل شمارهٔ ۴۳ — ای فدای عشق تو ایمان ما
غزل شمارهٔ ۴۵ — هان رستخیز جان رسید شد در بدن زلزال‌ها
غزل شمارهٔ ۴۴ — ای در هوای وصل تو گسترده جان‌ها بال‌ها
غزل شمارهٔ ۴۶ — لذات نماند و الم‌ها
غزل شمارهٔ ۴۱ — جمال تست بروز آفتاب روزن ما
غزل شمارهٔ ۵۳ — براوج خوبی دیدم مهی شب
غزل شمارهٔ ۵۱ — نکردیم کاری درین بندگی‌ها
غزل شمارهٔ ۵۲ — این چه چشمست و چه ابرو و چه لب
غزل شمارهٔ ۵۰ — پژمرده شد دل ز آلودگی‌ها
غزل شمارهٔ ۵۵ — در وصل تو میزنند احباب
غزل شمارهٔ ۵۴ — آنکه را هستی همیشه در طلب
غزل شمارهٔ ۴۸ — ای لال ز وصف تو زبان‌ها
غزل شمارهٔ ۴۹ — تو و آرام و پخته کاری‌ها
غزل شمارهٔ ۵۶ — در وصل تو میزنند احباب
غزل شمارهٔ ۵۷ — گفتمش دل بر آتش تو کباب
غزل شمارهٔ ۵۹ — زان دو چشمم مدام مست و خراب
غزل شمارهٔ ۵۸ — ای که چون عمر میروی بشتاب
غزل شمارهٔ ۶۲ — عشق پرداز ما مرا دریاب
غزل شمارهٔ ۶۳ — بیمار زارم دریاب دریاب
غزل شمارهٔ ۶۰ — گرنکندی بسته ماند اینجا دلت
غزل شمارهٔ ۶۱ — در محافل شعر میخوانم گهی با آب و تاب
غزل شمارهٔ ۶۸ — تن خاک راه دوست کنم حسبی الحبیب
غزل شمارهٔ ۶۵ — بده پیمانه سرشار امشب
غزل شمارهٔ ۶۷ — بیمار زارم انت الطبیب
غزل شمارهٔ ۶۹ — گنج ابدی پیروی حق و عبادت
غزل شمارهٔ ۷۰ — دلم گرفت ازین خاکدان پر وحشت
غزل شمارهٔ ۶۶ — سالک راه حق بیا همت از اولیا طلب
غزل شمارهٔ ۷۱ — گرانی از بدرون آید از در جنت
غزل شمارهٔ ۶۴ — شبی رو بحق آر ای جان مخسب
غزل شمارهٔ ۷۹ — اگر ساغر دهد ساقی ازین دست
غزل شمارهٔ ۷۸ — گفتم چه چاره سازم با عشق چاره‌سوزت
غزل شمارهٔ ۷۳ — یک نظر مستانه کردی عاقبت
غزل شمارهٔ ۷۲ — قد تجلی جماله جلوات
غزل شمارهٔ ۷۶ — اگر راه یابم ببوم و برت
غزل شمارهٔ ۷۷ — گل بنفشه دمیدن گرفت گرد عذارت
غزل شمارهٔ ۷۴ — بدل و بجان زد آتش سبحات حسن و زیبت
غزل شمارهٔ ۷۵ — به کجا روم ز دستت به چه سان رهم ز شستت
غزل شمارهٔ ۸۶ — بندهٔ او من و او خدای منست
غزل شمارهٔ ۸۵ — مرا که دل زغم معصیت ورق و رقست
غزل شمارهٔ ۸۴ — آهنگ جانان کرد جان ای مطرب آهنگی بس است
غزل شمارهٔ ۸۲ — ای که در راه خدایت چشم غیرت رهبرست
غزل شمارهٔ ۸۷ — دلم پیوسته با مهرش قرین است
غزل شمارهٔ ۸۱ — این تن ما از روان روشن ما روشنست
غزل شمارهٔ ۸۰ — از عتاب تو پناهم خوی تست
غزل شمارهٔ ۸۳ — یارب چمن حسن تو خرم ز چه آبست
غزل شمارهٔ ۹۲ — لب برلبم نه ساقیا تا جان فشانم مست مست
غزل شمارهٔ ۹۱ — گر کشی و گر بخشی هر چه میکنی خوبست
غزل شمارهٔ ۹۰ — کعبهٔ وصل تو پناه منست
غزل شمارهٔ ۹۴ — نگارا در غمت جانم حزین است
غزل شمارهٔ ۹۳ — شوریدگان عشق را ای مطرب آهنگ فناست
غزل شمارهٔ ۸۹ — نه زلفست آن که دلها را کمندست
غزل شمارهٔ ۹۵ — صحرا وباغ و خانه ندانم کجا خوش است
غزل شمارهٔ ۸۸ — زمستان خراباتیم پند است
غزل شمارهٔ ۱۰۱ — دمبدم دل ما را از الست پیغام است
غزل شمارهٔ ۹۸ — سوی تو بی تاب دویدن خوش است
غزل شمارهٔ ۱۰۲ — صورت انسان دگر معنی آن دیگر است
غزل شمارهٔ ۹۶ — گفتم که روی خوبت از من چرا نهان است
غزل شمارهٔ ۱۰۳ — زغفلت تو ترا صد حجاب در پیش است
غزل شمارهٔ ۱۰۰ — در غمزه مستانه ساقی چه شرابست
غزل شمارهٔ ۹۷ — سبزهٔ خط تو دیدن چه خوش است
غزل شمارهٔ ۹۹ — من و هزار گدا همچو من بنزد تو هیچست
غزل شمارهٔ ۱۰۶ — خمار گشت مرا ساقیا شراب کجاست
غزل شمارهٔ ۱۰۹ — چراغ کلبه عاشق خیال دلدار است
غزل شمارهٔ ۱۰۸ — جمال یار که پیوسته بی‌قرار خود است
غزل شمارهٔ ۱۰۷ — دل که ویران اوست آباد است
غزل شمارهٔ ۱۱۰ — بیابیا که دلم در هوات بیمار است
غزل شمارهٔ ۱۰۴ — ای آنکه توئی قبله ارباب کیاست
غزل شمارهٔ ۱۰۵ — راز در دل شده کره محرم کجاست
غزل شمارهٔ ۱۱۱ — ذره ذره نور حق را جلوه گاهی دیگر است
غزل شمارهٔ ۱۱۴ — دل بوفای تو نهادن خوش است
غزل شمارهٔ ۱۱۸ — بر رخ مه طلعتان زلف پریشان خوش نماست
غزل شمارهٔ ۱۱۹ — گنجیست معرفت که طلسمش نهفتن است
غزل شمارهٔ ۱۱۲ — ما را زباغ حسن تو حسرت ثمر بس است
غزل شمارهٔ ۱۱۷ — رازها با اهل گفتن ز اهل عرفان خوش نماست
غزل شمارهٔ ۱۱۳ — یار ما گر میل صحرا میکند صحرا خوش است
غزل شمارهٔ ۱۱۵ — مرا زجام خیالش شراب در پیش است
غزل شمارهٔ ۱۱۶ — منوش ساغر دنیا که درد ناب نماست
غزل شمارهٔ ۱۲۵ — در سرم فتنه ای و سودائیست
غزل شمارهٔ ۱۲۳ — عاشقی در بندگیهاسر براهم کرده است
غزل شمارهٔ ۱۲۴ — چنین رخسار زیبائی که دیده است
غزل شمارهٔ ۱۲۰ — عرصه لامکان سرای من است
غزل شمارهٔ ۱۲۶ — هر جا معشوق تازه روئی است
غزل شمارهٔ ۱۲۲ — مرا سودای عشق آئین دین است
غزل شمارهٔ ۱۲۱ — بادهٔ عشق در کدوی من است
غزل شمارهٔ ۱۲۷ — هر چه تو میکنی همه خوبست
غزل شمارهٔ ۱۳۰ — جنونی در سرم ماوا گرفتست
غزل شمارهٔ ۱۲۹ — دگر آزار مادر دل گرفتست
غزل شمارهٔ ۱۳۵ — پای تا سر همه ام در غمت اندیشه شدست
غزل شمارهٔ ۱۲۸ — جان روشندلان که مظهر تست
غزل شمارهٔ ۱۳۱ — دلم دیگر جنون از سرگرفته است
غزل شمارهٔ ۱۳۲ — دلم با گلرخان تا خو گرفتست
غزل شمارهٔ ۱۳۴ — از غم هستی چو رستم غمگسار آمد بدست
غزل شمارهٔ ۱۳۳ — نه فلک چرخ زنان سودائی تست
غزل شمارهٔ ۱۳۹ — باز آمدم با نقل و می سرمست از جام الست
غزل شمارهٔ ۱۳۸ — مگو که چهره او را نقاب در پیشست
غزل شمارهٔ ۱۴۱ — آن ملاحت که تو داری گهر حسن آنست
غزل شمارهٔ ۱۳۷ — عشق بیچون تو یارب در دل من چون نشست
غزل شمارهٔ ۱۴۳ — یار را روی دل بسوی منست
غزل شمارهٔ ۱۳۶ — الهی بکامم شرابی فرست
غزل شمارهٔ ۱۴۲ — عشق در راه طلب راهبر مردانست
غزل شمارهٔ ۱۴۰ — زاهدا قدح بردار این چه غیرت خام است
غزل شمارهٔ ۱۴۶ — نیست از ما غیر نامی اوست خود را دوست دوست
غزل شمارهٔ ۱۴۸ — ای که سرمیکشی زخدمت دوست
غزل شمارهٔ ۱۵۰ — نسرشته اند در گلم الا هوای دوست
غزل شمارهٔ ۱۴۹ — زار و نزار و خسته‌ام و بی‌قرار دوست
غزل شمارهٔ ۱۵۱ — سرکرده ایم پا بره جستجوی دوست
غزل شمارهٔ ۱۴۴ — هر چه در عالم بود او راست مغز و پوست
غزل شمارهٔ ۱۴۷ — مژده آمد از قدوم آنکه دل جویای اوست
غزل شمارهٔ ۱۴۵ — در صدف جان دردی نیست به جز دوست دوست
غزل شمارهٔ ۱۵۳ — بادهٔ تلخ کهنم آرزوست
غزل شمارهٔ ۱۵۴ — یک جرعه می زساغر جانانم آرزوست
غزل شمارهٔ ۱۵۶ — بیا که از ازلم با تو آشنائی هست
غزل شمارهٔ ۱۵۷ — بهر گلی اگرم ناله و نوائی هست
غزل شمارهٔ ۱۵۸ — بیا بیا که مرا با تو ماجرائی هست
غزل شمارهٔ ۱۵۲ — حلقهٔ آن در شدنم آرزوست
غزل شمارهٔ ۱۵۵ — گو برو عقل از سرم در سر هوای یار هست
غزل شمارهٔ ۱۵۹ — ما را با دوست آشنائیست
غزل شمارهٔ ۱۶۱ — از دل مقصود عشق بازیست
غزل شمارهٔ ۱۶۴ — در پردهٔ عاشقی نهان کیست
غزل شمارهٔ ۱۶۰ — در پردهٔ حسن دلربا کیست
غزل شمارهٔ ۱۶۵ — آمرزش من از تو خدایا غریب نیست
غزل شمارهٔ ۱۶۲ — بخیالت نمی توانم زیست
غزل شمارهٔ ۱۶۷ — جان بجانان عرض کردن عاشقانرا عار نیست
غزل شمارهٔ ۱۶۶ — اینجهانرا غیر حق پروردگاری هست نیست
غزل شمارهٔ ۱۶۳ — آنکه پنهانست از چشم کسان پیداست کیست
غزل شمارهٔ ۱۷۴ — ما را که نوای بی نوائیست
غزل شمارهٔ ۱۷۳ — کس نیست کز غم تو دلش پاره پاره نیست
غزل شمارهٔ ۱۶۸ — غیردلدار وفا دار کسی دیگر نیست
غزل شمارهٔ ۱۷۲ — یک محرم راز در جهان نیست
غزل شمارهٔ ۱۷۵ — دل گرفتار ماه سیما ئیست
غزل شمارهٔ ۱۶۹ — چون توان بود در آنجای که آسایش نیست
غزل شمارهٔ ۱۷۱ — عاشقانرا در بهشت آرام نیست
غزل شمارهٔ ۱۷۰ — تا نگذرد زنام سزاوار نام نیست
غزل شمارهٔ ۱۸۰ — به زهر آلوده مژگان خواهدم کشت
غزل شمارهٔ ۱۸۲ — چو دل قرار در آن زلف بیقرار گرفت
غزل شمارهٔ ۱۷۶ — گذشت آن گل و حسرت بیادگار گذاشت
غزل شمارهٔ ۱۸۳ — هر که در دوست زد دامن احسان گرفت
غزل شمارهٔ ۱۷۸ — عشق آمد و اختیار نگذاشت
غزل شمارهٔ ۱۸۱ — کار جان را تن ندادم روزگار از دست رفت
غزل شمارهٔ ۱۷۷ — بمرد رستم زال و زتن غبار گذاشت
غزل شمارهٔ ۱۷۹ — غنیمتی است دمی کان بفکر کار گذشت
غزل شمارهٔ ۱۸۵ — دوش از من رمیده می‌رفت
غزل شمارهٔ ۱۸۶ — از من و ما نمی توانم گفت
غزل شمارهٔ ۱۸۹ — جمال تو عرصاتست و قامت تو قیامت
غزل شمارهٔ ۱۸۷ — من کجا جان برم زدست غمت
غزل شمارهٔ ۱۸۸ — زِ شور عشق مرا در سرست شور قیامت
غزل شمارهٔ ۱۹۰ — بالا بلایی قامت قیامت
غزل شمارهٔ ۱۹۱ — روم از هوش اگر بینم بکامت
غزل شمارهٔ ۱۸۴ — بر سر راهش فتاده غرق اشکم دید و رفت
غزل شمارهٔ ۱۹۵ — شدیم بار کش ره زن هوا بعبث
غزل شمارهٔ ۱۹۲ — رفتار آشوب بالا قیامت
غزل شمارهٔ ۱۹۴ — جان ندارد جز تو کس یا مستغاث
غزل شمارهٔ ۱۹۷ — هر آنچه بود ندارد وجود اوست عبث
غزل شمارهٔ ۱۹۸ — جز تنعم بغم یار عبث بود عبث
غزل شمارهٔ ۱۹۶ — دلی که عشق ندارد وجود اوست عبث
غزل شمارهٔ ۱۹۹ — گذشت عمر تو امسال همچو پار عبث
غزل شمارهٔ ۱۹۳ — من نروم ز پیش تودست منست و دامنت
غزل شمارهٔ ۲۰۳ — عشق بری پیکران می نپذیرد علاج
غزل شمارهٔ ۲۰۰ — بمهر تو دادم دل و جان عبث
غزل شمارهٔ ۲۰۵ — این جهان بی بقا هیچست هیچ
غزل شمارهٔ ۲۰۴ — در تنم دل خون شد از دلهای کج
غزل شمارهٔ ۲۰۷ — رام قتلی و ما علیه حباح
غزل شمارهٔ ۲۰۶ — من و یاد خدا دگر همه هیچ
غزل شمارهٔ ۲۰۲ — داغ دل عاشقان می نپذیرد علاج
غزل شمارهٔ ۲۰۱ — اگر از عشق حق بر سرنهی تاج
غزل شمارهٔ ۲۰۸ — یا ندیمی قم فان الدّیک صاح
غزل شمارهٔ ۲۱۵ — کاش از جانان رسد پیغام تلخ
غزل شمارهٔ ۲۱۴ — جز خدا را بندگی تلخ است تلخ
غزل شمارهٔ ۲۱۱ — خطیب عشق ندا کرد با زبان فصیح
غزل شمارهٔ ۲۰۹ — دلا فیض بر از لقای صباح
غزل شمارهٔ ۲۱۰ — چشم او کرد بقتلم تصریح
غزل شمارهٔ ۲۱۲ — خوش آن زمان که رود جان بدانسرای فراخ
غزل شمارهٔ ۲۱۳ — نعیمی یا جحیمی جنتی ای عشق یا دوزخ
غزل شمارهٔ ۲۱۶ — تا کی ز صلاح من و زهد تو بگویند
غزل شمارهٔ ۲۲۳ — تن در بلای عشق دهم هر چه باد باد
غزل شمارهٔ ۲۱۷ — اهتدوا بالعشق طلاب الرشد
غزل شمارهٔ ۲۲۱ — داد از غم عشقت ای صنم داد
غزل شمارهٔ ۲۲۰ — غم کشت مرا ز دست غم داد
غزل شمارهٔ ۲۱۸ — آن شوخ که داد دلبری داد
غزل شمارهٔ ۲۱۹ — هرکجا بود خوبی در فنون حسن استاد
غزل شمارهٔ ۲۲۲ — ز خویش دست نداریم هرچه بادا باد
غزل شمارهٔ ۲۲۴ — از آن میان نزنم دم که مو نمی‌گنجد
غزل شمارهٔ ۲۲۶ — کشد هر جنس جنس خود سخن گرد سخن گردد
غزل شمارهٔ ۲۲۵ — ز قرب دوست چگویم که مو نمی‌گنجد
غزل شمارهٔ ۲۲۷ — جان جز خیال رویت نقشی دگر نبندد
غزل شمارهٔ ۲۲۸ — مرغ خیال کس را کس بال و پر نه بندد
غزل شمارهٔ ۲۲۹ — دل از ادنی کند آن کس که بر اعلی نظر بندد
غزل شمارهٔ ۲۳۰ — نمی‌بینم در این میدان یکی مرد
غزل شمارهٔ ۲۳۱ — مرا دردیست در دل نه چو هر درد
غزل شمارهٔ ۲۳۷ — در سرم عشق تو غوفا دارد
غزل شمارهٔ ۲۳۹ — کسی کو چشم دل بیدار دارد
غزل شمارهٔ ۲۳۲ — بر دل و جان رواست درد در سروتن چراست درد
غزل شمارهٔ ۲۳۸ — غرور خشکی زهد ار دماغ تر دارد
غزل شمارهٔ ۲۳۳ — حاشا که مداوای من از پند توان کرد
غزل شمارهٔ ۲۳۴ — خنگ آنکو دلش شد از جهان سرد
غزل شمارهٔ ۲۳۵ — تا جان نشود ز این و آن فرد
غزل شمارهٔ ۲۳۶ — سرم ز مستی عشق تو های و هو دارد
غزل شمارهٔ ۲۴۶ — غمی هست در دل که گفتن ندارد
غزل شمارهٔ ۲۴۳ — دل من بیاد جانان ز جهان خبر ندارد
غزل شمارهٔ ۲۴۲ — هر دم سر پر شورم سودای دگر دارد
غزل شمارهٔ ۲۴۵ — با هیچکس این کش مکش آن یار ندارد
غزل شمارهٔ ۲۴۴ — گفتم مگر ز رویت زاهد خبر ندارد
غزل شمارهٔ ۲۴۷ — سرم سودای سودائی ندارد
غزل شمارهٔ ۲۴۰ — کسی کو چشم دل بیدار دارد
غزل شمارهٔ ۲۴۱ — ز شراب وصل جانان سر من خمار دارد
غزل شمارهٔ ۲۵۴ — ز روی مهوشان چشمم دمی دل بر نمی‌دارد
غزل شمارهٔ ۲۵۵ — خبر شوق مرا هر که به یاران ببرد
غزل شمارهٔ ۲۴۸ — چه عیش آن را که سودایی ندارد
غزل شمارهٔ ۲۵۰ — خوشا آن سر که سودای تو دارد
غزل شمارهٔ ۲۵۱ — خورشید فلک روشنی از روی تو دارد
غزل شمارهٔ ۲۵۲ — مستی ز شراب لب جانان مزه دارد
غزل شمارهٔ ۲۵۳ — شهره شهر شود هر که جمالی دارد
غزل شمارهٔ ۲۴۹ — دلم هیهای او دارد سرم سودای او دارد
غزل شمارهٔ ۲۵۶ — مخموری از خمار بجامی که میخرد
غزل شمارهٔ ۲۶۳ — آمد شبی خیالش در صدر سینه جا کرد
غزل شمارهٔ ۲۶۲ — خوشا آنکو انابت با خدا کرد
غزل شمارهٔ ۲۵۷ — از بهر من شراب بوامی که می خرد
غزل شمارهٔ ۲۵۸ — بی لقای دوست حاشا روزگارم بگذرد
غزل شمارهٔ ۲۶۰ — جان گذر میکند آن به که بجانان گذرد
غزل شمارهٔ ۲۵۹ — تا بکی بی باده و مطرب مدارم بگذرد
غزل شمارهٔ ۲۶۱ — عارف خدای دید در اصنام و حال کرد
غزل شمارهٔ ۲۶۸ — تا مرا عشق تو با دیوانگان زنجیر کرد
غزل شمارهٔ ۲۶۶ — لعل لب تو چه با شکر کرد
غزل شمارهٔ ۲۶۷ — خوش بود عدم هستی ما را که خبر کرد
غزل شمارهٔ ۲۷۱ — یار آمد از درم سحری در فراز کرد
غزل شمارهٔ ۲۶۹ — ای مسلمانان مرا عشق جوانی پیر کرد
غزل شمارهٔ ۲۶۴ — روی در روی یار باید کرد
غزل شمارهٔ ۲۶۵ — عشق آمد و عقل را بدر کرد
غزل شمارهٔ ۲۷۰ — واعظ به منبر آمد و بیهوده ساز کرد
غزل شمارهٔ ۲۷۶ — گر یار بما رخ ننماید چه توان کرد
غزل شمارهٔ ۲۷۳ — دل ز اغیار ، پاک خواهم کرد
غزل شمارهٔ ۲۷۲ — دم بدم از تو یاد خواهم کرد
غزل شمارهٔ ۲۷۴ — چو نقاش ازل طرح جهان کرد
غزل شمارهٔ ۲۷۵ — توانی گر درین ره ترک جان کرد
غزل شمارهٔ ۲۷۹ — یاد آن روز که از زلف گره وا می‌کرد
غزل شمارهٔ ۲۷۸ — یاد باد آنکه اثر در دل شیدا می‌کرد
غزل شمارهٔ ۲۷۷ — دل را غمگین نمی‌توان کرد
غزل شمارهٔ ۲۸۵ — کم عطا یا اعطیت من عطا یاک فزد
غزل شمارهٔ ۲۸۲ — همه را خود نوازد و سازد
غزل شمارهٔ ۲۸۶ — ما سرّ کُن فَکانیم ما را که می‌شناسد؟
غزل شمارهٔ ۲۸۳ — چشم شوخ تو فتنه میسازد
غزل شمارهٔ ۲۸۴ — بنما رخ و جان بستان یعنی بنمی ارزد؟
غزل شمارهٔ ۲۸۱ — شور عشقی گر که دلرا بر سر کار آورد
غزل شمارهٔ ۲۸۷ — محنت این سرا بکش ریحِ نجات می‌رسد
غزل شمارهٔ ۲۸۰ — به کوی سرّ قدر گر گذر توانی کرد
غزل شمارهٔ ۲۹۲ — چکنم دلی را که ترا نباشد
غزل شمارهٔ ۲۹۵ — دلم بس نیست ماوای تو باشد
غزل شمارهٔ ۲۹۳ — هر که بیمار تو باشد درد بیمارش نباشد
غزل شمارهٔ ۲۹۱ — هر کجا داغ و درد و غم باشد
غزل شمارهٔ ۲۹۴ — با دوست مگو رازی هرچند امین باشد
غزل شمارهٔ ۲۸۹ — آن دل که توئی در وی غمخانه چرا باشد
غزل شمارهٔ ۲۸۸ — شوریدهٔ صحرائی در خانه چسان باشد
غزل شمارهٔ ۲۹۰ — کسی از عمر برخوردار باشد
غزل شمارهٔ ۲۹۷ — مرا تو دوست نداری خدا نخواسته باشد
غزل شمارهٔ ۳۰۲ — گر گاسهٔ سر ظرف جنون شد شده باشد
غزل شمارهٔ ۲۹۶ — خوشا آن دل که مأوای تو باشد
غزل شمارهٔ ۲۹۹ — کاش از دل بی دل خبری داشته باشد
غزل شمارهٔ ۳۰۰ — خوش آن‌که هستی من بر باد رفته باشد
غزل شمارهٔ ۲۹۸ — ای کاش که این سینه دری داشته باشد
غزل شمارهٔ ۳۰۱ — گر خون دل از دیده روان شد شده باشد
غزل شمارهٔ ۳۰۳ — خنک دیدهٔ کان ترا دیده باشد
غزل شمارهٔ ۳۰۴ — هر آنکسکه خود را پسندیده باشد
غزل شمارهٔ ۳۰۵ — دلی کز دلبری دیوانه باشد
غزل شمارهٔ ۳۰۷ — دل مرا ز اندیشه اسباب دنیا سرد شد
غزل شمارهٔ ۳۰۶ — هر کرا عشق یار میباشد
غزل شمارهٔ ۳۱۰ — از می عشق مست خواهم شد
غزل شمارهٔ ۳۰۸ — جرعه‌ام را جام و مینا تنک شد
غزل شمارهٔ ۳۰۹ — نور ازل ظهور کرد رحمت خاص عام شد
غزل شمارهٔ ۳۱۱ — از پی آن نکار خواهم شد
غزل شمارهٔ ۳۱۲ — تا می نخورم زان کف مستانه نخواهم شد
غزل شمارهٔ ۳۱۵ — ندادم دل بعشق و جان روان شد
غزل شمارهٔ ۳۱۳ — عشق از دل گذشت تا جان شد
غزل شمارهٔ ۳۱۴ — شراب عشقم اندر کام جان شد
غزل شمارهٔ ۳۱۶ — دگر آمد رقیب‌ آزار جان شد
غزل شمارهٔ ۳۱۷ — ز مهر آن پری رویم دل دیوانه روشن شد
غزل شمارهٔ ۳۱۸ — چو مهر دوست بر دل تافت این ویرانه روشن شد
غزل شمارهٔ ۳۱۹ — به جانی لطف پنهان می‌فروشد
غزل شمارهٔ ۳۲۲ — بوی رحمان از یمن آمد دل و جان تازه شد
غزل شمارهٔ ۳۲۵ — دوای درد ما را یار داند
غزل شمارهٔ ۳۲۶ — چو من کسی که ره مستقیم میداند
غزل شمارهٔ ۳۲۰ — خویش را از دست دادم روی او بنموده شد
غزل شمارهٔ ۳۲۳ — بوئی از گلستان جان آمد
غزل شمارهٔ ۳۲۴ — دوشم آن دلبر غمخوار به بالین آمد
غزل شمارهٔ ۳۲۱ — مرد آن باشد که چون او را رهی بنموده شد
غزل شمارهٔ ۳۲۷ — طرف گلزار گذشتی ز تو گل زار بماند
غزل شمارهٔ ۳۳۱ — شد تهی از عشق سر بی باده این میخانه ماند
غزل شمارهٔ ۳۳۲ — کوه عقلی و بیابان جنونم داده‌اند
غزل شمارهٔ ۳۳۵ — خُنُک آن روز که از عقل نجاتم دادند
غزل شمارهٔ ۳۲۸ — زود از درم در آی که تابم دگر نماند
غزل شمارهٔ ۳۳۴ — قومی به منتهای ولایت رسیده‌اند
غزل شمارهٔ ۳۲۹ — دست از دلم بدار که تابم دگر نماند
غزل شمارهٔ ۳۳۳ — در دیگ عشق باده کشان جوش کرده‌اند
غزل شمارهٔ ۳۳۰ — چو تو در بر من آئی اثری ز من نماند
غزل شمارهٔ ۳۳۶ — از سر ازل پرده به بوی تو گشادند
غزل شمارهٔ ۳۳۷ — خوشا آنان که ترک کام کردند
غزل شمارهٔ ۳۳۸ — در دل شب خبر از عالم جانم کردند
غزل شمارهٔ ۳۳۹ — عاشقان از لب خوبان می مستانه زدند
غزل شمارهٔ ۳۴۲ — در روی چه خورشید تو دیدن نگذارند
غزل شمارهٔ ۳۴۱ — صد جلوه کنی هر دم و دیدن نگذارند
غزل شمارهٔ ۳۴۳ — عاشقان محو یار میباشند
غزل شمارهٔ ۳۴۰ — جهان را بهر انسان آفریدند
غزل شمارهٔ ۳۴۵ — شوخ آهو چشم من چون روی در صحرا کند
غزل شمارهٔ ۳۴۴ — عارفان از چمن قدس چو بوی تو کشند
غزل شمارهٔ ۳۵۱ — هر که دارد درد عشقی یاد درمان کی کند
غزل شمارهٔ ۳۴۸ — آنکه باشد مست زهد او عیب مستان چون کند
غزل شمارهٔ ۳۴۶ — هر که حرفی ز کتاب دل ما گوش کند
غزل شمارهٔ ۳۴۷ — عشق استفاده از قلم و لوح حق کند
غزل شمارهٔ ۳۵۰ — باده‌ای خواهم بدن مستی کند
غزل شمارهٔ ۳۴۹ — ای خنک آن نیستی کو دعوی هستی کند
غزل شمارهٔ ۳۵۴ — در کار دینم مرد مرد عقل این تقاضا می‌کند
غزل شمارهٔ ۳۵۹ — غمزهٔ چشم پرفنت سحر حلال میکند
غزل شمارهٔ ۳۵۵ — حق را نمیگویم بعام علم این تقاضا میکند
غزل شمارهٔ ۳۵۶ — افلاک را جلالت تو پست میکند
غزل شمارهٔ ۳۵۷ — گاهی به غمزه‌ای دلی آباد می‌کند
غزل شمارهٔ ۳۵۸ — زور بازوی یقینش رفع هر شک میکند
غزل شمارهٔ ۳۵۳ — عاقل نمی‌باشم دمی عشق این تقاضا می‌کند
غزل شمارهٔ ۳۵۲ — گر زنم لاف از سخن شعر این تقاضا می‌کند
غزل شمارهٔ ۳۶۰ — سوی این دون گدا آنشاه کی رو میکند
غزل شمارهٔ ۳۶۱ — این دل سرگشته خود را جستجو کی میکند
غزل شمارهٔ ۳۶۴ — خوش آنکه کشتگان غمش را ندا کنند
غزل شمارهٔ ۳۶۳ — این فقیهان که بظاهر همه اخوان همند
غزل شمارهٔ ۳۶۵ — شاهدان گر جلوه بر ایمان کنند
غزل شمارهٔ ۳۶۲ — اهل معنی همه جان هم و جانان همند
غزل شمارهٔ ۳۶۷ — آنان که ره عالم ارواح بپویند
غزل شمارهٔ ۳۶۶ — دل عالم حسن تو کی رنج و تعب بیند
غزل شمارهٔ ۳۶۸ — یار را با تو کار خواهد بود
غزل شمارهٔ ۳۷۰ — بی تو یکدم نمی‌توانم بود
غزل شمارهٔ ۳۷۱ — سر چو بی عشقست ننک جان بود
غزل شمارهٔ ۳۷۲ — تا چند بزنجیر خرد بند توان بود
غزل شمارهٔ ۳۷۳ — چون غم غم عشق تو بود زار توان بود
غزل شمارهٔ ۳۷۴ — عید است و هرکس از غلط غیری گرفته یار خود
غزل شمارهٔ ۳۷۵ — در سر بوالهوس نگر چون شر و شور می‌رود
غزل شمارهٔ ۳۶۹ — غم فراق تو ای دوست بی‌شمار بود
غزل شمارهٔ ۳۸۱ — اگر سوی شام ار بری میرود
غزل شمارهٔ ۳۸۲ — کجا میرود روح و کی میرود
غزل شمارهٔ ۳۸۰ — زحمت مکش طبیب که این تب نمیرود
غزل شمارهٔ ۳۸۳ — بر درگه تو حاجت خلقان روا شود
غزل شمارهٔ ۳۷۸ — هرکجا آن ماه‌سیما می‌رود
غزل شمارهٔ ۳۷۶ — در سر شوریده سودا می‌رود
غزل شمارهٔ ۳۷۹ — زنده‌دل از چه رو بدن عالم نور می‌رود
غزل شمارهٔ ۳۷۷ — چون سخن از دلبر ما میرود
غزل شمارهٔ ۳۹۱ — ؟عشق توبه شکستیم تا دگر چه شود
غزل شمارهٔ ۳۹۰ — یار اگر آشنا شود چه شود
غزل شمارهٔ ۳۸۴ — من در او میزنم امروز، باشد وا شود
غزل شمارهٔ ۳۸۵ — ای خوش آن صبحی که چشمم بر جمالت وا شود
غزل شمارهٔ ۳۸۶ — رخ برافروزی دل من شعله اخگر شود
غزل شمارهٔ ۳۸۸ — بتاب عارض تا مهر جان بهار شود
غزل شمارهٔ ۳۸۹ — دل بستم اندر مهر او تا او برای من شود
غزل شمارهٔ ۳۸۷ — تا بکی این نفس کافر کیش کافرتر شود
غزل شمارهٔ ۳۹۷ — جور ز حد ببر مگو جور زیاد میشود
غزل شمارهٔ ۳۹۳ — رو بحق آوری ای جان چه شود
غزل شمارهٔ ۳۹۴ — شود شود که دلم سوی حق ربوده شود
غزل شمارهٔ ۳۹۵ — ز نکتهای بیانت خرد فزوده شود
غزل شمارهٔ ۳۹۲ — گر پذیری تو ز من جان چه شود
غزل شمارهٔ ۳۹۸ — خواست دلم که ماتمم سور شود نمیشود
غزل شمارهٔ ۳۹۶ — شود که از دهنت بوسهٔ ربوده شود
غزل شمارهٔ ۳۹۹ — بی‌دل و جان بسر شود بی‌تو بسر نمی‌شود
غزل شمارهٔ ۴۰۱ — دل گر غمین شود شده باشد چه می‌شود
غزل شمارهٔ ۴۰۴ — عشق بدل گاه درد گاه دوا میدهد
غزل شمارهٔ ۴۰۰ — ای دل مخواه کام که حاصل نمی‌شود
غزل شمارهٔ ۴۰۲ — جان از لطافت بدنش تازه می‌شود
غزل شمارهٔ ۴۰۳ — نهادم سر بفرمانش بکن گوهر چه میخواهد
غزل شمارهٔ ۴۰۷ — دلم از کشمکش خوف و رجا بسکه طپید
غزل شمارهٔ ۴۰۵ — علی الصباح نوید هو الغفور رسید
غزل شمارهٔ ۴۰۶ — بیا بیا که نوید از جناب دوست رسید
غزل شمارهٔ ۴۱۱ — در سر چو خیال تو درآید
غزل شمارهٔ ۴۱۴ — زهد و تقوی ز من نمی‌آید
غزل شمارهٔ ۴۱۳ — زاهدم گفت زهد می‌باید
غزل شمارهٔ ۴۱۲ — شکر تو چسان کنم که شاید
غزل شمارهٔ ۴۰۸ — مژده‌ای از هاتف غیبم رسید
غزل شمارهٔ ۴۱۵ — جان سوختهٔ روئیست پروانه چنین باید
غزل شمارهٔ ۴۰۹ — هر که روی تو ندید از دو جهان هیچ ندید
غزل شمارهٔ ۴۱۰ — خدای عزوجل گر ببخشدم شاید
غزل شمارهٔ ۴۲۱ — سینه را چاک چاک خواهم دید
غزل شمارهٔ ۴۱۷ — هر دل که عشق ورزد از ما و من برآید
غزل شمارهٔ ۴۱۹ — بیاد یار در خلوت نشستم تا چه پیش آید
غزل شمارهٔ ۴۱۸ — زهر فراق نوشم تا کام من برآید
غزل شمارهٔ ۴۲۳ — شکر افشان دهانش نگرید
غزل شمارهٔ ۴۲۲ — یاران ز چشم دل به رخ یار بنگرید
غزل شمارهٔ ۴۱۶ — عاشقی را جگری می‌باید
غزل شمارهٔ ۴۲۰ — بشارت کز لب ساقی دگر می صاف می‌آید
غزل شمارهٔ ۴۲۸ — دیده از نور جمال دوست چون بینا کنید
غزل شمارهٔ ۴۲۹ — خویش را اول سزاوارش کنید
غزل شمارهٔ ۴۳۱ — هر که راه عشق پوید هم ز عشقش بر بروید
غزل شمارهٔ ۴۲۴ — گذشت موسم غم فصل وصل یار رسید
غزل شمارهٔ ۴۳۰ — یاران میم ز بهر خدا در سبو کنید
غزل شمارهٔ ۴۲۶ — سوخت هرچند دل بجان نرسید
غزل شمارهٔ ۴۲۵ — عیش دنیا به جز خسان نرسید
غزل شمارهٔ ۴۲۷ — در جان و دل چو آتش عشقش علم کشید
غزل شمارهٔ ۴۳۳ — از نکاه نیم مستت العیاذ
غزل شمارهٔ ۴۳۴ — از بلای چشم مستت العیاذ
غزل شمارهٔ ۴۳۷ — بدل کاشتم مهر آن طفل جاهل ز راه نظر
غزل شمارهٔ ۴۳۶ — زاهد گر ترا ریاست لذیذ
غزل شمارهٔ ۴۳۵ — مراست دیدن روی تو بی‌نقاب لذیذ
غزل شمارهٔ ۴۳۹ — بهر جا راه گم کردم بر آوردم ز کویت سر
غزل شمارهٔ ۴۳۸ — از پای تا سر چشم شو حسن و جمالش را نگر
غزل شمارهٔ ۴۳۲ — هدهدی کو که از سبا گوید
غزل شمارهٔ ۴۴۳ — شهر یارم آرزو شد در دیار در دیار
غزل شمارهٔ ۴۴۵ — فروغ نور جمال تو در دل بیدار
غزل شمارهٔ ۴۴۰ — گشتم به بحر و بر پی یار بی سیر
غزل شمارهٔ ۴۴۱ — ای بهار جان و ای جان بهار
غزل شمارهٔ ۴۴۶ — ساقی قدحی بیار سرشار
غزل شمارهٔ ۴۴۷ — ما را پیوسته بسته بر کار
غزل شمارهٔ ۴۴۴ — بکوش ساقی از آن باده ساغری دست آر
غزل شمارهٔ ۴۴۲ — آمدم کآتش زنم در بیخ جبر و اختیار
غزل شمارهٔ ۴۴۹ — اهل الدیار اهل الدیار هل جامع العشق القرار
غزل شمارهٔ ۴۵۰ — با عشق کی گنجد قرار ناصح برو شرمی بدار
غزل شمارهٔ ۴۵۲ — ز حق جوئی نشان الله اکبر
غزل شمارهٔ ۴۵۱ — مرا رنجور کردی یاد میدار
غزل شمارهٔ ۴۴۸ — شب همه شب زاری بر در پروردگار
غزل شمارهٔ ۴۵۵ — ای ز تو در هر دلی نوری دگر
غزل شمارهٔ ۴۵۴ — دلم تابان مهر اوست یا رب باد تابان تر
غزل شمارهٔ ۴۵۳ — گفتی مرا که چیست ز خوبان عجیب‌تر
غزل شمارهٔ ۴۶۲ — دامن از دوستان کشیدی باز
غزل شمارهٔ ۴۵۸ — میبرد دل را هوا دستم تو گیر
غزل شمارهٔ ۴۵۶ — ای در سرم از تو جوش دیگر
غزل شمارهٔ ۴۶۱ — ای دل ار بگذری ز عشق مجاز
غزل شمارهٔ ۴۶۰ — گوشهٔ چشمی بسوی دردمندان کن بناز
غزل شمارهٔ ۴۵۷ — تجلی حسنه من معدن النور
غزل شمارهٔ ۴۶۳ — بیاد عشق ما میسوز و میساز
غزل شمارهٔ ۴۵۹ — ای که در گل زار حسنش میخرامی مست ناز
غزل شمارهٔ ۴۷۰ — در دلم مهر ماهروئی بس
غزل شمارهٔ ۴۷۱ — درد دل ما ز یار ما پرس
غزل شمارهٔ ۴۶۴ — برون آی و خورشید رخ بر افروز
غزل شمارهٔ ۴۶۸ — یک غمزهٔ جان ستان مرا بس
غزل شمارهٔ ۴۶۷ — یکدیگر را عیب می‌جویند خلقان در لباس
غزل شمارهٔ ۴۶۵ — بکین غم فلک بر خواست امروز
غزل شمارهٔ ۴۶۹ — دل را عبرت ازین جهان بس
غزل شمارهٔ ۴۶۶ — ای خفته رسید یار برخیز
غزل شمارهٔ ۴۷۲ — ای نگاه خفته‌ات صیاد کس
غزل شمارهٔ ۴۷۴ — بیا ساقیا بر سرم نور پاش
غزل شمارهٔ ۴۷۵ — میکنم هرچند پنهان میشود این راز فاش
غزل شمارهٔ ۴۷۳ — سلسله فکر را در ره دانش بکش
غزل شمارهٔ ۴۷۶ — در میکده دوش رند قلاش
غزل شمارهٔ ۴۷۷ — دلبرا درد مرا درمان تو باش
غزل شمارهٔ ۴۷۸ — ای دل اندر راه او ده اسبه ران را جل مباش
غزل شمارهٔ ۴۷۹ — بغم خوردن بنه دل شاد میباش
غزل شمارهٔ ۴۸۱ — تا در رخت دید سیمای آتش
غزل شمارهٔ ۴۸۳ — یار آمد یار پیش دویدش
غزل شمارهٔ ۴۸۲ — در عشق دیدم غوغای آتش
غزل شمارهٔ ۴۸۵ — سحر رسید ز غیبم بکوش هوش سروش
غزل شمارهٔ ۴۸۴ — رفتیم من و دل دوش ناخوانده بمهمانش
غزل شمارهٔ ۴۸۰ — چو مرد او شدی مردانه میباش
غزل شمارهٔ ۴۸۶ — آمد خیالش دوشم در آغوش
غزل شمارهٔ ۴۸۷ — دل برد از من ترک قباپوش
غزل شمارهٔ ۴۸۹ — چو جان ز قدس سرازیر گشت با دلریش
غزل شمارهٔ ۴۹۱ — عالم چو خاتمیست که این است عشق قص
غزل شمارهٔ ۴۹۳ — عشق دردیست از خزانهٔ خاص
غزل شمارهٔ ۴۹۲ — عبرت بگیر ای دل ازین دهر پر غصص
غزل شمارهٔ ۴۹۰ — ای که میجویی برون از خویشتن دلدار خویش
غزل شمارهٔ ۴۹۴ — توشه عام و بنده بنده خاص
غزل شمارهٔ ۴۹۵ — بر جمال تو هست خالت نص
غزل شمارهٔ ۴۸۸ — بتی از دور اگر بینی مرو پیش
غزل شمارهٔ ۴۹۷ — غم با دلت آشناست ای فیض
غزل شمارهٔ ۴۹۹ — عشقت ره و رهنماست ای فیض
غزل شمارهٔ ۵۰۱ — سوی ما می‌کنی نگه به غلط
غزل شمارهٔ ۴۹۶ — سمآء الناس المعشاق ارض
غزل شمارهٔ ۵۰۲ — غیر عشق رخ دلدار غلط بود غلط
غزل شمارهٔ ۵۰۳ — حرف بیگانگی یار غلط بود غلط
غزل شمارهٔ ۴۹۸ — عمر تو همه هباست ای فیض
غزل شمارهٔ ۵۰۰ — ای رهنمای گم شدگان اهدنا الصراط
غزل شمارهٔ ۵۱۰ — نحم خیالت گردد چو طالع
غزل شمارهٔ ۵۰۷ — ای یار مخوان ز اشعار الا غزل حافظ
غزل شمارهٔ ۵۰۸ — هر آنکه سوی تو آمد شد از فنا محفوظ
غزل شمارهٔ ۵۰۶ — بی دلانرا از نکو رویان چه حظ
غزل شمارهٔ ۵۰۹ — خورشید روئی گردید طالع
غزل شمارهٔ ۵۱۱ — مطرب عمر این سراید در سماع
غزل شمارهٔ ۵۰۵ — اهل دنیا را ز جان کندن چه حظ
غزل شمارهٔ ۵۰۴ — روی دل سوی هوا کردم غلط
غزل شمارهٔ ۵۱۳ — بر سر خسته‌ات بیا دم نزع
غزل شمارهٔ ۵۱۴ — ایاک ادعوا انت السمیع
غزل شمارهٔ ۵۱۸ — ز عشق تو نرهیدم که گفت رست دروغ
غزل شمارهٔ ۵۱۵ — عشق بر اکوان محیطست و وسیع
غزل شمارهٔ ۵۱۷ — جان اسیر محنت و غم دل قرین درد و داغ
غزل شمارهٔ ۵۱۶ — هرکه جا داد او رسوم اهل دنیا در دماغ
غزل شمارهٔ ۵۱۹ — هر چه نبود سخن یار دروغ است دروغ
غزل شمارهٔ ۵۱۲ — یار بما نظر نکرد صبر و شکیب را وداع
غزل شمارهٔ ۵۲۷ — فدای دوست نکردیم جان و دل صد حیف
غزل شمارهٔ ۵۲۶ — جز خدا را بندگی حیفست حیف
غزل شمارهٔ ۵۲۰ — هی نیاری بر زبان حرف دروغ
غزل شمارهٔ ۵۲۵ — در دل تنگم خموشی می‌کند انبار حرف
غزل شمارهٔ ۵۲۱ — گذشت عمر و نکردیم هیچ کار دریغ
غزل شمارهٔ ۵۲۳ — ز عشق جوی کرامت ز عشق جوی شرف
غزل شمارهٔ ۵۲۲ — بهرزه شیفته شد دل بهر خیال دریغ
غزل شمارهٔ ۵۲۴ — ای که با ما وعده‌ها کردی خلاف
غزل شمارهٔ ۵۳۵ — تن را بگداز در ره عشق
غزل شمارهٔ ۵۳۰ — هی نیاری بر زبان جز حرف حق
غزل شمارهٔ ۵۲۸ — ای که هستی بنور هستی طاق
غزل شمارهٔ ۵۳۳ — تا به کی حسرت برم بر کشتگان زار عشق
غزل شمارهٔ ۵۳۱ — شکرلله که شد عیان ره حق
غزل شمارهٔ ۵۲۹ — ای تو در لطف و نکوئی طاق
غزل شمارهٔ ۵۳۲ — ای وصل تو جانفزای عاشق
غزل شمارهٔ ۵۳۴ — جان منزل جانان عشق دل عرصه جولان عشق
غزل شمارهٔ ۵۳۷ — در جهان افگندهٔ غوغای عشق
غزل شمارهٔ ۵۳۸ — عشق است اصل بندگی من بنده و مولای عشق
غزل شمارهٔ ۵۳۶ — زنده آن سر کو بود سودای عشق
غزل شمارهٔ ۵۴۲ — عاشق که بود غلام معشوق
غزل شمارهٔ ۵۴۳ — ارانی اراک و لست اراک
غزل شمارهٔ ۵۴۰ — بوی گلزار هوست قصه عشق
غزل شمارهٔ ۵۳۹ — هم توئی راحت جانم ای عشق
غزل شمارهٔ ۵۴۱ — درد دل مرا نکند به دوای خلق
غزل شمارهٔ ۵۴۷ — چه بنشینم چه برخیزم قعودی لک قیامی لک
غزل شمارهٔ ۵۴۸ — در دلم تا جای کرد از لطف آن رشگ ملک
غزل شمارهٔ ۵۴۶ — بهوای تو می‌شویم هلاک
غزل شمارهٔ ۵۴۹ — ای دهانت تنک شکر لعل لب کان نمک
غزل شمارهٔ ۵۴۴ — الهی الهی فقیر اتاک
غزل شمارهٔ ۵۵۱ — یا املی و بغیتی لیس هوای فی سواک
غزل شمارهٔ ۵۴۵ — ذاب قلبی من اشتیاق لقاک
غزل شمارهٔ ۵۵۰ — میبرد غیرت ز حسن تو ملک
غزل شمارهٔ ۵۵۶ — آفریننده جهان لبیک
غزل شمارهٔ ۵۵۸ — دلم بحر و عشق تو در وی نهنگ
غزل شمارهٔ ۵۵۷ — گذر کن ز بیغولهٔ نام و ننگ
غزل شمارهٔ ۵۵۲ — آن روی در نظر چو نداری ببار اشک
غزل شمارهٔ ۵۵۹ — عاشق و معشوق را راهی بود از دل بدل
غزل شمارهٔ ۵۵۳ — پرورد گارا بنده‌ام الملک لک و الحمد لک
غزل شمارهٔ ۵۵۵ — کی بود دل زین چنین گردد خنک
غزل شمارهٔ ۵۵۴ — وجودی لک شهودی لک ثبوتی لک ثباتی لک
غزل شمارهٔ ۵۶۵ — صد شکر که عاقبت سر آمد غم دل
غزل شمارهٔ ۵۶۱ — نگاه ارکنی جان ستانی تغافل کنی دل
غزل شمارهٔ ۵۶۰ — پرتو شمع رخت شد در وجودم مشتعل
غزل شمارهٔ ۵۶۷ — تا کی ز فراق تو نهم بر سر غم غم
غزل شمارهٔ ۵۶۳ — ای جمال هر جمیل و ای جمالت بی‌مثال
غزل شمارهٔ ۵۶۶ — ای فغان از هی هی و هیهای دل
غزل شمارهٔ ۵۶۲ — گلزار رخت دیدم شد خار به چشمم گل
غزل شمارهٔ ۵۶۴ — منزلگه یار است دل ماوای دلدارست دل
غزل شمارهٔ ۵۷۲ — بخوشی بگذریم از هر کام
غزل شمارهٔ ۵۶۹ — روز میگردد اگر رو مینمائی در شبم
غزل شمارهٔ ۵۶۸ — بیا بیا بسرم تا بپات جان بدهم
غزل شمارهٔ ۵۷۰ — هر رنج که میرسد بجانم
غزل شمارهٔ ۵۷۴ — ما مستانیم بی می و جام
غزل شمارهٔ ۵۷۵ — منم که ساختهٔ دست ابتلای توام
غزل شمارهٔ ۵۷۳ — ای خوشا وقت عاشق بد نام
غزل شمارهٔ ۵۷۱ — نشود کام بر دل ما رام
غزل شمارهٔ ۵۷۸ — از کش مکش خرد بتنگ آمده‌ام
غزل شمارهٔ ۵۷۷ — از بوی می عشق برنگ آمده‌ام
غزل شمارهٔ ۵۸۲ — تا بعشق تو جان و دل بستم
غزل شمارهٔ ۵۷۶ — منم که شیفتهٔ زلف تو ببوی توام
غزل شمارهٔ ۵۸۰ — میدمد هر دم خیالت روحی اندر قالبم
غزل شمارهٔ ۵۷۹ — در دل توئی در جان توئی ای مونس دیرینه‌ام
غزل شمارهٔ ۵۸۱ — گه جلوه لاهوت دهد جام شرابم
غزل شمارهٔ ۵۸۳ — کبیره‌ایست که خود را گمان کنم هستم
غزل شمارهٔ ۵۸۷ — از می لعل لب و نوش دهانت مستم
غزل شمارهٔ ۵۸۹ — یکبوسه از آن دو لب گرفتم
غزل شمارهٔ ۵۸۵ — نه من امروز به دل نقش خیالت بستم
غزل شمارهٔ ۵۸۶ — در عهد تو ای توبه شکن عهد شکستم
غزل شمارهٔ ۵۸۴ — من هماندم که با تو پیوستم
غزل شمارهٔ ۵۸۸ — پیشتر ز افلاک شور عشق بر سر داشتم
غزل شمارهٔ ۵۹۰ — نبود این تنگنا جای خوشی در غم فرو رفتم
غزل شمارهٔ ۵۹۱ — بیاد منزل سلمی بر اطلال و دمن گردم
غزل شمارهٔ ۵۹۹ — نگاهی کن که شیدای تو گردم
غزل شمارهٔ ۵۹۶ — رسید از دوست پیغامی که مستان را نظر کردم
غزل شمارهٔ ۵۹۷ — دل و جان منزل جانانه کردم
غزل شمارهٔ ۵۹۳ — دم به دم از تو غمی می‌رسد و من شادم
غزل شمارهٔ ۵۹۸ — گران شد بر دل من تن بیا تن گرد جان گردم
غزل شمارهٔ ۵۹۴ — من ببوی خوش تو دلشادم
غزل شمارهٔ ۵۹۵ — چو دل در عشق می‌بستم ز خود خود را رها کردم
غزل شمارهٔ ۵۹۲ — غم عشقت به حلاوت خورم و دلشادم
غزل شمارهٔ ۶۰۶ — من تاب فراق تو ندارم
غزل شمارهٔ ۶۰۴ — همه عمر بر ره تو رخ خود بخاک سودم
غزل شمارهٔ ۶۰۱ — من دیوانه گرد هر پری‌رخسار می‌گردم
غزل شمارهٔ ۶۰۰ — درین گلشن من بیدل به بوی یار می‌گردم
غزل شمارهٔ ۶۰۲ — ای جان مردم جانان مردم
غزل شمارهٔ ۶۰۳ — تن دادم او را جان شدم جان دادمش جانان شدم
غزل شمارهٔ ۶۰۵ — خم ابروی تو محراب رکوع است و سجودم
غزل شمارهٔ ۶۰۷ — من و عشق و مستی عشق به جز این هنر ندارم
غزل شمارهٔ ۶۱۱ — صنمی ماه رو هوس دارم
غزل شمارهٔ ۶۱۲ — ز تو ای گشاد دلها همه کار بسته دارم
غزل شمارهٔ ۶۱۰ — ناله‌ای با اثر هوس دارم
غزل شمارهٔ ۶۰۹ — لبکی چون شکر هوس دارم
غزل شمارهٔ ۶۱۴ — الا یا ایها الساقی بده جامی که مخمورم
غزل شمارهٔ ۶۱۵ — چشم خوش پر شعبده مست تو نازم
غزل شمارهٔ ۶۰۸ — امروز دگر در سر سودای دگر دارم
غزل شمارهٔ ۶۱۳ — آمده‌ام بدین جهان تا که ز نی شکر برم
غزل شمارهٔ ۶۲۰ — من آن نیم که توانم ز تو جدا باشم
غزل شمارهٔ ۶۲۲ — تا من نشوم بیخود هشیار نمی‌باشم
غزل شمارهٔ ۶۲۱ — چه میشود که مقیم در جناب تو باشم
غزل شمارهٔ ۶۱۷ — من واله جمال فروزان یک کسم
غزل شمارهٔ ۶۱۸ — قلم گرفتم و گفتم مگر دعا بنویسم
غزل شمارهٔ ۶۱۶ — اگر آهی کشم دریا بسوزم
غزل شمارهٔ ۶۱۹ — بدوست حال دل سوگوار را چه نویسم
غزل شمارهٔ ۶۲۳ — چون غمی زور آورد خود را به صحرا می‌کشم
غزل شمارهٔ ۶۳۱ — زهر قهر ار تو کنی در جامم
غزل شمارهٔ ۶۲۴ — از معانی مغز بیرون می‌کشم
غزل شمارهٔ ۶۲۹ — ای ز الطاف تو شیرین کامم
غزل شمارهٔ ۶۲۶ — کنم اندیشهٔ دنیا شود عقبا فراموشم
غزل شمارهٔ ۶۳۰ — شهد لطفست گهی در کامم
غزل شمارهٔ ۶۲۵ — از دلم بس ناله بیرون می‌کشم
غزل شمارهٔ ۶۲۸ — بشست یار و زلف یار در بندم خوشا حالم
غزل شمارهٔ ۶۲۷ — خویشتن را در هوا کردیم گم
غزل شمارهٔ ۶۳۶ — من این زهد ریائی را نمیدانم نمیدانم
غزل شمارهٔ ۶۳۸ — چنان شدم که قبیح از حسن نمی‌دانم
غزل شمارهٔ ۶۳۵ — وه که جان یا تنم نمیدانم
غزل شمارهٔ ۶۳۷ — من آئین جدائی را نمیدانم نمیدانم
غزل شمارهٔ ۶۳۳ — از آن ز صحبت یاران کشیده دامانم
غزل شمارهٔ ۶۳۹ — عمر عزیز تا یکی صرف در آرزو کنم
غزل شمارهٔ ۶۳۴ — شب تار است روز من بیا خورشید تابانم
غزل شمارهٔ ۶۳۲ — خدایا از بدم بگذر ببخشا جرم و عصیانم
غزل شمارهٔ ۶۴۲ — میتوانم ز آب دیده دشت را دریا کنم
غزل شمارهٔ ۶۴۶ — پیوسته خستهٔ غم یارم چه‌سان کنم
غزل شمارهٔ ۶۴۵ — فرمان نمیبرد این دل چه‌سان کنم
غزل شمارهٔ ۶۴۴ — عشق تو کوتا که حرز جان کنم
غزل شمارهٔ ۶۴۰ — از دور بر خرامش قدت ثنا کنم
غزل شمارهٔ ۶۴۳ — گر وصل خواهد دلبرم من بیخ هجران بشکنم
غزل شمارهٔ ۶۴۱ — میل صحرا گر کنی من سینه را صحرا کنم
غزل شمارهٔ ۶۴۷ — باده بیار ساقیا تا که بمی وضو کنم
غزل شمارهٔ ۶۵۲ — با خیالت شور و مستی میکنم
غزل شمارهٔ ۶۵۱ — از شراب عشق مستی میکنم
غزل شمارهٔ ۶۴۹ — از برکات حسن تو جذب مراد میکنم
غزل شمارهٔ ۶۵۳ — آنکه کارش با دلست و نیست او را دل منم
غزل شمارهٔ ۶۵۵ — در چهرهٔ مهرویان انوار تو می‌بینم
غزل شمارهٔ ۶۵۴ — بسوی او نگرم کان ناز می‌بینم
غزل شمارهٔ ۶۴۸ — گر دل به عشق من دهی بهر تو دلداری کنم
غزل شمارهٔ ۶۵۰ — شب‌ها حدیث زلف تو تکرار می‌کنم
غزل شمارهٔ ۶۶۱ — باده در باده مست چون نشوم
غزل شمارهٔ ۶۶۲ — آنکه ز الطاف نو پیوست بهم
غزل شمارهٔ ۶۶۰ — بینم چو جمال یار مدهوش شوم
غزل شمارهٔ ۶۵۷ — زین جهان پست بالا میروم
غزل شمارهٔ ۶۵۶ — حسن رخ مه رویان از روی تو می‌بینم
غزل شمارهٔ ۶۶۳ — از عشق یار خوشم از حسن یار هم
غزل شمارهٔ ۶۵۸ — از سر کویت ای نگار میروم و نمیروم
غزل شمارهٔ ۶۵۹ — رعیتی است چو خاری بیا امیر شوم
غزل شمارهٔ ۶۶۷ — کو عشق کو سودای عشق تا در جهان غوغا نهم
غزل شمارهٔ ۶۶۸ — یاد یاران که کنند از دل و جان یاری هم
غزل شمارهٔ ۶۷۰ — اگر بدیم و گر نیک خاکسار توایم
غزل شمارهٔ ۶۶۹ — مرا هرچند رانی دیگر آیم
غزل شمارهٔ ۶۷۱ — ما ز مافوق فلک در بحر و بر افتاده‌ایم
غزل شمارهٔ ۶۶۴ — دردم ز حد فزون شد و غم بیشمار هم
غزل شمارهٔ ۶۶۶ — دل میکنمت فدا و جان هم
غزل شمارهٔ ۶۶۵ — از بخت شکوه دارم و از دست یار هم
غزل شمارهٔ ۶۷۹ — هر جمالی که بر افروخت خریدار شدیم
غزل شمارهٔ ۶۷۴ — تا آتش عشق رخت در جان و دل افروختیم
غزل شمارهٔ ۶۷۶ — بکوی یار بی‌پروا گذشتیم
غزل شمارهٔ ۶۷۲ — ذّره ذرّه ز آسیای آسمان افتاده‌ایم
غزل شمارهٔ ۶۷۸ — هر جمیلی که بدیدیم بدو یار شدیم
غزل شمارهٔ ۶۷۵ — ما سر مستان مست مستیم
غزل شمارهٔ ۶۷۷ — رفتیم ازین دیار رفتیم
غزل شمارهٔ ۶۷۳ — از حضور قدس جانرا در سفر افکنده‌ایم
غزل شمارهٔ ۶۸۱ — ما را ره توفیق نمودند و بریدیم
غزل شمارهٔ ۶۸۳ — دردا که درین راه بسی رنج کشیدیم
غزل شمارهٔ ۶۸۷ — بیا ای اشک خونین تا که بر بخت زبون گریم
غزل شمارهٔ ۶۸۴ — چشم بر هر چه گشادیم رخ خوب تو دیدیم
غزل شمارهٔ ۶۸۶ — ما دیدهٔ اشکبار داریم
غزل شمارهٔ ۶۸۲ — بس جور کشیدیم در این ره که بریدیم
غزل شمارهٔ ۶۸۰ — فخر دو عالمیم و گدای تو آمدیم
غزل شمارهٔ ۶۸۵ — از غیبب عدم رخت بهستی چو کشیدیم
غزل شمارهٔ ۶۹۴ — ای دل بیا که تا بخدا التجا کنیم
غزل شمارهٔ ۶۹۵ — ای دل بیا که بر در میخانه جا کنیم
غزل شمارهٔ ۶۹۲ — کی آیدم می در نظر مست جمال ساقیم
غزل شمارهٔ ۶۹۱ — چون یار ما تو باشی ز اغیار فارغیم
غزل شمارهٔ ۶۸۸ — بیائید یاران بهم دوست باشیم
غزل شمارهٔ ۶۹۰ — طرفی نبستم زین جهان استغفرالله العظیم
غزل شمارهٔ ۶۸۹ — بیا تا مونس هم یار هم غمخوار هم باشیم
غزل شمارهٔ ۶۹۳ — از دم صبح ازل با عشق یار و همدمیم
غزل شمارهٔ ۶۹۹ — روزها در طلبت می‌پویم
غزل شمارهٔ ۷۰۱ — کی باشد از جهان بدن سوی جان رویم
غزل شمارهٔ ۶۹۸ — ای خدا عشقی که دل بر آتشش بریان کنیم
غزل شمارهٔ ۶۹۷ — گر شود روزی شبی کان ماهرا مهمان کنیم
غزل شمارهٔ ۷۰۰ — حسنش دریا و من سبویم
غزل شمارهٔ ۶۹۶ — ایخوش آنروزی که ما جان در ره جانان کنیم
غزل شمارهٔ ۷۰۲ — خیز تازین خاکدان بیرون رویم
غزل شمارهٔ ۷۰۳ — وقت آنست که جوینده اسرار شویم
غزل شمارهٔ ۷۰۹ — در حریم قدس جانرا نیست بار از ننگ تن
غزل شمارهٔ ۷۰۸ — نوش من نیش مکن دورم از خویش مکن
غزل شمارهٔ ۷۰۷ — رنجیده از من میگذشت گفتم چه کردم جان من
غزل شمارهٔ ۷۱۱ — آرامت از تن میرود زین شاهدان سیمتن
غزل شمارهٔ ۷۰۴ — بدرد عشق بیدرمان دوای درد من میکن
غزل شمارهٔ ۷۱۰ — در دل هر ذره مهر جان ما دارد وطن
غزل شمارهٔ ۷۰۵ — هر که میخواهد سخن گستر بود در انجمن
غزل شمارهٔ ۷۰۶ — در ره دانش بفکر تا بتوان گام زن
غزل شمارهٔ ۷۱۳ — بهار آمد بهار آمد بهار طلعت جانان
غزل شمارهٔ ۷۱۲ — ز نهار مکن ای جان این درد مرا درمان
غزل شمارهٔ ۷۱۵ — تنم از خاک شد پیدا شود در خاک هم پنهان
غزل شمارهٔ ۷۱۶ — ای برون از سرای کون و مکان
غزل شمارهٔ ۷۱۴ — بهار آمد بهار آمد چمن شد پر گل و ریحان
غزل شمارهٔ ۷۱۷ — باغ روی تو روضه رضوان
غزل شمارهٔ ۷۱۸ — زان دهان حرفی فکندی در میان
غزل شمارهٔ ۷۱۹ — بر دل تنگ ما فضای جهان
غزل شمارهٔ ۷۲۳ — ای باد صبا سلام یاران برسان
غزل شمارهٔ ۷۲۶ — چشم جانرا ضیاست این دیوان
غزل شمارهٔ ۷۲۷ — تا چند بر باطل نهی ایدل مدار خویشتن
غزل شمارهٔ ۷۲۱ — نیست چو من واپسی در همه واپسان
غزل شمارهٔ ۷۲۴ — در سرم عشق تو ای یار همانست همان
غزل شمارهٔ ۷۲۲ — گاه شود جلوه‌گر مهر رخش در کسان
غزل شمارهٔ ۷۲۰ — ای که درد مرا توئی درمان
غزل شمارهٔ ۷۲۵ — گذر کن ای صبا در کوی جانان
غزل شمارهٔ ۷۳۳ — ذرهٔ درد بر آن مایهٔ درمان بردن
غزل شمارهٔ ۷۳۵ — نه چشم آنکه برویش نظر توان کردن
غزل شمارهٔ ۷۳۰ — با دل من جلو گلزار میگوید سخن
غزل شمارهٔ ۷۲۸ — منگر تو در روی بتان بهر هوای خویشتن
غزل شمارهٔ ۷۳۲ — بلبل از گلزار میگوید سخن
غزل شمارهٔ ۷۳۴ — غمش غمی نه که از دل بدر توان کردن
غزل شمارهٔ ۷۲۹ — به نثر اگر چه توان گوهر سخن سفتن
غزل شمارهٔ ۷۳۱ — با دلم گلزار می‌گوید سخن
غزل شمارهٔ ۷۳۹ — ای که داری هوس طلعت جانان دیدن
غزل شمارهٔ ۷۴۱ — بود بدتر ز هر زهری مزیدن
غزل شمارهٔ ۷۴۰ — رای فرزانه چو باشد رخ خوبان دیدن
غزل شمارهٔ ۷۳۶ — تیره شد در چشمم از دنیا بدر باید شدن
غزل شمارهٔ ۷۴۲ — دلا برخیز و پائی بر بساط خود نمائی زن
غزل شمارهٔ ۷۳۷ — تا نگوئی هست آسان عشق را رهبر شدن
غزل شمارهٔ ۷۴۳ — در جهان افکندهٔ غوغای حسن
غزل شمارهٔ ۷۳۸ — نخست آید بدل پیک شنیدن
غزل شمارهٔ ۷۴۸ — بغم خویش دل ما خوش کن
غزل شمارهٔ ۷۴۷ — خدایا مرا از من آزاد کن
غزل شمارهٔ ۷۴۶ — به کفافی دلا قناعت کن
غزل شمارهٔ ۷۴۴ — مستانه برا گوشهٔ چشمی سوی ما کن
غزل شمارهٔ ۷۴۵ — بیا بمیکده تأثیر را تماشا کن
غزل شمارهٔ ۷۵۱ — ای خدا این درد را درمان مکن
غزل شمارهٔ ۷۴۹ — از هوس بگذر و دل پاک از آلایش کن
غزل شمارهٔ ۷۵۰ — الهی ز عصیان مرا پاک کن
غزل شمارهٔ ۷۵۴ — چاره‌ها رفت ز دست دل بیچاره من
غزل شمارهٔ ۷۵۵ — یگره ز خانه مست برا ای نگار من
غزل شمارهٔ ۷۵۶ — دلی داشتم رفت از دست من
غزل شمارهٔ ۷۵۸ — چه با من میکند یاران ببینید آن نگار من
غزل شمارهٔ ۷۵۷ — برون از چار و نُه در چار و نُه پیداست یار من
غزل شمارهٔ ۷۵۲ — عشقم فزون کن عقلم جنون کن
غزل شمارهٔ ۷۵۹ — در کف پیاله دوش درآمد نگار من
غزل شمارهٔ ۷۵۳ — جان ز من مستان دل ببر خون کن
غزل شمارهٔ ۷۶۳ — تیغ کشی گاه به آهنگ من
غزل شمارهٔ ۷۶۱ — مهرت بجان بهار دل داغدار من
غزل شمارهٔ ۷۶۲ — یک نگاه از تو و در باختن جان از من
غزل شمارهٔ ۷۶۴ — بیا بیا که نمانده است صبر در دل من
غزل شمارهٔ ۷۶۵ — ای دوای درد بی‌درمان من
غزل شمارهٔ ۷۶۶ — ای که هم دردی و هم درمان من
غزل شمارهٔ ۷۶۷ — باز آی جان من و جانان من
غزل شمارهٔ ۷۶۰ — از دست من گرفت هوا اختیار من
غزل شمارهٔ ۷۷۴ — غم پنهان سمر شد چون کنم چون
غزل شمارهٔ ۷۷۱ — بر در تو من رو به خاک عجز ناله می‌کنم کای اله من
غزل شمارهٔ ۷۶۸ — ایجان و ای جانان من رحمی بکن بر جان من
غزل شمارهٔ ۷۶۹ — ای عمر من ایجان من ای جان و ای جانان من
غزل شمارهٔ ۷۷۲ — گرد جهان گردیده من چون روی تو نادیده من
غزل شمارهٔ ۷۷۰ — شدم آتش از غم او که مگر دمی کنم جا
غزل شمارهٔ ۷۷۵ — غم عشقت فزون شد چون کنم چون
غزل شمارهٔ ۷۷۳ — بیا ساقی بده آن آب گلگون
غزل شمارهٔ ۷۷۶ — میزنم بر صف اغیار جنونست جنون
غزل شمارهٔ ۷۸۳ — بنشین سرو روانم بنشین
غزل شمارهٔ ۷۸۱ — ای بت خوش لقا بیا چشم نزار من به بین
غزل شمارهٔ ۷۷۹ — ای فتنها انگیخته آخر چه آشوبست این
غزل شمارهٔ ۷۸۲ — سوی ما آکه نباشد سفری بهتر از ین
غزل شمارهٔ ۷۷۷ — چه شد گر کفر زلفت شد بلای دین
غزل شمارهٔ ۷۷۸ — یکدمک پیش ما بیا بنشین
غزل شمارهٔ ۷۸۰ — شور دریای حقایق ز آب چشم ما ببین
غزل شمارهٔ ۷۸۵ — از وفا نام شنیدیم همینست همین
غزل شمارهٔ ۷۸۶ — جانب دوست میکشد عشق مرا که همچنین
غزل شمارهٔ ۷۸۸ — ای صبا با یار سنگین دل بگو
غزل شمارهٔ ۷۸۷ — سوختم از جفات من حق وفا که همچنین
غزل شمارهٔ ۷۹۱ — دل ز پی جست و جو در بدرو کو بکو
غزل شمارهٔ ۷۸۴ — از سرّ وحدت دم زدم هذا جنون العاشقین
غزل شمارهٔ ۷۸۹ — ای که دانی سرّ ما را مو بمو
غزل شمارهٔ ۷۹۰ — پیک صبا ز کوی او آمد و داد بوی او
غزل شمارهٔ ۷۹۲ — گر برفت اندر غمت دل گو برو
غزل شمارهٔ ۷۹۳ — زهر هجران می‌چِشم از من چنین می‌خواهد او
غزل شمارهٔ ۷۹۵ — ساقی از آنجهان بده بادهٔ جان سبو سبو
غزل شمارهٔ ۷۹۴ — گه سوی طاعت روم گه سوی عصیان او
غزل شمارهٔ ۷۹۸ — خاهم که خاک راه شوم زیر پای تو
غزل شمارهٔ ۷۹۶ — خورشید ذره‌ایست ز نور جمال تو
غزل شمارهٔ ۷۹۷ — ای خدا شرمنده‌ام از کثرت احسان تو
غزل شمارهٔ ۷۹۹ — ای سر هر سروری در پای تو
غزل شمارهٔ ۸۰۲ — تا بکی در مقام نازی تو
غزل شمارهٔ ۸۰۴ — بر من نیستی کجائی تو
غزل شمارهٔ ۸۰۵ — ای گل چه گلی مانا از گلشن هوئی تو
غزل شمارهٔ ۸۰۳ — جان من سخت دلربائی تو
غزل شمارهٔ ۸۰۷ — تن بی جانم و جانم توئی تو
غزل شمارهٔ ۸۰۱ — بی‌پرده رخ نما که شوم من فدای تو
غزل شمارهٔ ۸۰۶ — من نزد توام حاضر هر جای چه جوئی تو
غزل شمارهٔ ۸۰۰ — هستیم یکقطره از دریای تو
غزل شمارهٔ ۸۱۳ — خبری ای صبا ز یار بگو
غزل شمارهٔ ۸۱۵ — دم بدمش به بین ببین تازه بتازه نو بنو
غزل شمارهٔ ۸۱۱ — هجران جانان تا بچند آ» یار کو آن یار کو
غزل شمارهٔ ۸۱۴ — میفزاید جان حدیث عاشقان بسیار گو
غزل شمارهٔ ۸۱۲ — ای عاقلان دیوانه‌ام زنجیر زلف یار کو
غزل شمارهٔ ۸۰۸ — قصه اندوه دل بسیار شد خاموش شو
غزل شمارهٔ ۸۱۰ — راه حق را مرد باید مرد کو
غزل شمارهٔ ۸۰۹ — ای عشق رسوا کن مرا گو نام بر من ننگ شو
غزل شمارهٔ ۸۱۹ — جامی لبا لب بایدت لب بر لب ساقی بده
غزل شمارهٔ ۸۱۸ — خوشه چین حسنم من گرد خرمنت ای ماه
غزل شمارهٔ ۸۲۱ — ای که دردت با دوا آمیخته
غزل شمارهٔ ۸۲۰ — ز شر دیو بدرگاه ما بیار پناه
غزل شمارهٔ ۸۱۷ — ز حق رسید ندا لا اله الا هو
غزل شمارهٔ ۸۱۶ — عشق رسید و دل بزد نوبت پادشاه نو
غزل شمارهٔ ۸۲۲ — ای ز کویت ره گذر بسته
غزل شمارهٔ ۸۲۳ — شب و روز در ره تو من مبتلا نشسته
غزل شمارهٔ ۸۲۵ — خدایا دلم را گشادی بده
غزل شمارهٔ ۸۲۶ — دل بعشق خدای یکتا ده
غزل شمارهٔ ۸۲۷ — من آشفته را در راه یاری کار افتاده
غزل شمارهٔ ۸۲۸ — دلم در وادی خونخوار عشقی زار افتاده
غزل شمارهٔ ۸۳۱ — بار الها راستان را در حریمت بار ده
غزل شمارهٔ ۸۲۹ — بیا زاهد مرا با حضرت تو کار افتاده
غزل شمارهٔ ۸۲۴ — دل از من بردی ای دلبر به فن آهسته آهسته
غزل شمارهٔ ۸۳۰ — بر آن رخسار تا آن طره طرار افتاده
غزل شمارهٔ ۸۳۳ — یا رب این مخمور را در بزم مستان بار ده
غزل شمارهٔ ۸۳۴ — ای دوست بیا که طاقتم طاق شده
غزل شمارهٔ ۸۳۷ — دلم را ای خدا از عشق جان ده
غزل شمارهٔ ۸۳۵ — از خودی ای خدا نجاتم ده
غزل شمارهٔ ۸۳۶ — بدل گفتم سوی دلبر نشان ده
غزل شمارهٔ ۸۳۹ — شهید علینا من رجونا شهوده
غزل شمارهٔ ۸۳۲ — یا رب این مهجور را در بزم وصلت بار ده
غزل شمارهٔ ۸۳۸ — خوشا دلی که ز غیر خداست آسوده
غزل شمارهٔ ۸۴۰ — هرکه هستش از ذکا در قبهٔ سر مشعله
غزل شمارهٔ ۸۴۲ — گرفتم ملک جان الحمدالله
غزل شمارهٔ ۸۴۳ — شدم آگه ز راه الحمدالله
غزل شمارهٔ ۸۴۵ — ساقی باقی ما داد صلا بسم الله
غزل شمارهٔ ۸۴۴ — ز هرچه آن غیر یار استغفرالله
غزل شمارهٔ ۸۴۶ — گر ترا هست سر کشتن ما بسم الله
غزل شمارهٔ ۸۴۱ — سکینهٔ دل و جان لا اله الا الله
غزل شمارهٔ ۸۴۷ — ندارم خان و مانی حسبی الله
غزل شمارهٔ ۸۴۹ — رفتم بخرابات توکلت علی‌الله
غزل شمارهٔ ۸۵۱ — در کشور حسن آن یگانه
غزل شمارهٔ ۸۵۲ — بنه سر بحکم خدای یگانه
غزل شمارهٔ ۸۵۳ — برفت از برم آن نگار یگانه
غزل شمارهٔ ۸۵۵ — از دست شد ز شوقت دستی بر این دلم نه
غزل شمارهٔ ۸۴۸ — زین چرخ گردون فروا الی الله
غزل شمارهٔ ۸۵۰ — دل گیرد و جان بخشد آن دلبر جانانه
غزل شمارهٔ ۸۵۴ — گفتی مرا کن ذکر هو سبحانه سبحانه
غزل شمارهٔ ۸۵۸ — اگر کنی تو بجان طاعت خدای علی
غزل شمارهٔ ۸۵۹ — باز این چه فتنه است که در سر گرفته‌ای
غزل شمارهٔ ۸۶۰ — بیا بیا که اسیران نواز آمده‌ای
غزل شمارهٔ ۸۵۶ — کی پسندی تو جفا بر من مسکین کی کی
غزل شمارهٔ ۸۶۳ — ای آنکه با دلم ز ازل یار بوده‌ای
غزل شمارهٔ ۸۶۱ — شور عشقی در جهان افکنده‌ای
غزل شمارهٔ ۸۶۲ — ای آنکه در ازل همه را یار بوده‌ای
غزل شمارهٔ ۸۵۷ — بیا ساقی بده جامی از آن می
غزل شمارهٔ ۸۶۷ — بماندم چیز و کس را انت حسبی
غزل شمارهٔ ۸۶۶ — با جذب دوست ای دل شیدا چگونه‌ای
غزل شمارهٔ ۸۶۸ — با تو شدم آشنا وز دو جهان اجنبی
غزل شمارهٔ ۸۷۰ — گه نقاب از رخ کشیدی گه نقاب انداختی
غزل شمارهٔ ۸۶۹ — دارد ز جفا نظام خوبی
غزل شمارهٔ ۸۶۴ — ای دل بعشق خویش گرفتار بوده‌ای
غزل شمارهٔ ۸۷۱ — بر جمال از پرتو رویت نقاب انداختی
غزل شمارهٔ ۸۶۵ — در عشق دوست ای دل شیدا چگونه‌ای
غزل شمارهٔ ۸۷۸ — عشق حبیب را بود بر دل من عنایتی
غزل شمارهٔ ۸۷۹ — ایا نفسی علی الهجران نوحی
غزل شمارهٔ ۸۷۲ — پرتوی از مهر رویت در جهان انداختی
غزل شمارهٔ ۸۷۵ — از حسن خورشید ازل عالم چنین زیباستی
غزل شمارهٔ ۸۷۶ — زلف سیه بر روی مه با خط و خال آراستی
غزل شمارهٔ ۸۷۳ — شعلهٔ حسنی ز رخسار بتان افروختی
غزل شمارهٔ ۸۷۷ — گهی نان را فدای جان فرستی
غزل شمارهٔ ۸۷۴ — هر نفس از جناب دوست میرسدم بشارتی
غزل شمارهٔ ۸۸۷ — دل چه بستم در تو رستم از خودی
غزل شمارهٔ ۸۸۳ — دل آواره را در کوی خود آواره‌تر کردی
غزل شمارهٔ ۸۸۲ — ایکه درد مرا دوا کردی
غزل شمارهٔ ۸۸۱ — گره از زلف خویش وا کردی
غزل شمارهٔ ۸۸۴ — در سینه ای عشق پنهان چه کردی
غزل شمارهٔ ۸۸۵ — نهال آرزو در سینه منشان گر خردمندی
غزل شمارهٔ ۸۸۶ — حبیبی انت ذو من وجودی
غزل شمارهٔ ۸۸۰ — دل و دین و عقل و هوشم همه را بر آب دادی
غزل شمارهٔ ۸۸۹ — یا حسن ما اجلاک فی عینی و فی بصری
غزل شمارهٔ ۸۸۸ — یا من هو اقرب بی من حبل وریدی
غزل شمارهٔ ۸۹۰ — چون تو نبوده دلبری در هیچ بومی و بری
غزل شمارهٔ ۸۹۲ — ای دلبر هر دلبری ای برتر از هر برتری
غزل شمارهٔ ۸۹۱ — ای آنکه هرگز در دو کون چون تو نبودی دلبری
غزل شمارهٔ ۸۹۴ — در دل و جان من چه جا داری
غزل شمارهٔ ۸۹۳ — عشق تو دل هرکس بسته است بیک کاری
غزل شمارهٔ ۸۹۵ — از شهر وفا صبا چه داری
غزل شمارهٔ ۹۰۲ — چه شود گر تو شوی جان کسی
غزل شمارهٔ ۹۰۳ — ای فدای غم جان تو کسی
غزل شمارهٔ ۸۹۷ — حور ار چه دارد دلبری اما تو چیزی دیگری
غزل شمارهٔ ۸۹۶ — ای معدن دلداری جز تو که کند یاری
غزل شمارهٔ ۸۹۸ — رو بر در تو آریم رانی و گر نوازی
غزل شمارهٔ ۹۰۱ — مثل حسنت بجهان نور ندیده است کسی
غزل شمارهٔ ۹۰۰ — پیدای توام ز من چه پرسی
غزل شمارهٔ ۸۹۹ — قصه عشق سرودیم بسی
غزل شمارهٔ ۹۱۱ — کسی که یافت نسیم نعیم درویشی
غزل شمارهٔ ۹۰۴ — بیک نظر کندم دیده مبتلای کسی
غزل شمارهٔ ۹۰۵ — در حسن بتان دلبر ما بلکه تو باشی
غزل شمارهٔ ۹۰۶ — بکوش ایجان خدا را بنده باشی
غزل شمارهٔ ۹۰۸ — ندهی اگر باو دل بچه آرمیده باشی
غزل شمارهٔ ۹۰۹ — گفتی مرا نزد من آ تو آتشی تو آتشی
غزل شمارهٔ ۹۱۰ — وزد بر اهل دلی گر نسیم درویشی
غزل شمارهٔ ۹۰۷ — گفتم رخت ندیدم گفتا ندیده باشی
غزل شمارهٔ ۹۱۶ — سرکشیهای جوانان تا کی
غزل شمارهٔ ۹۱۷ — یاد وصل او دلم خوشنود دارد اندکی
غزل شمارهٔ ۹۱۴ — نیست تاج عشقرا شایسته هرجا تارکی
غزل شمارهٔ ۹۱۵ — دل و جانم اسیر غم تا کی
غزل شمارهٔ ۹۱۸ — عاشقانرا شور مستی سود دارد خیلکی
غزل شمارهٔ ۹۱۹ — در دیده‌ام چه نور روانست آن یکی
غزل شمارهٔ ۹۱۳ — نکنی گر تووفا حسبی الله کفی
غزل شمارهٔ ۹۱۲ — دل چو بستم بخدا حسبی الله و کفی
غزل شمارهٔ ۹۲۱ — ای که خواهی دل ما را به جفاها شکنی
غزل شمارهٔ ۹۲۳ — ای که حیران سراپای بت سیمینی
غزل شمارهٔ ۹۲۴ — ز رویت حاصل عشاق حیرانیست حیرانی
غزل شمارهٔ ۹۲۵ — جدا شد از بر من آن انسی روحانی
غزل شمارهٔ ۹۲۰ — گر ز خود و عقل خود یکدو نفس رستمی
غزل شمارهٔ ۹۲۲ — گه به ایمای تغافل دل ما می‌شکنی
غزل شمارهٔ ۹۲۷ — جانم اسیر تا کی در خنگ زندگانی
غزل شمارهٔ ۹۲۶ — تو های و هوی مستانرا چه دانی
غزل شمارهٔ ۹۳۱ — سوی من ای خجسته خو روی چرا نمیکنی
غزل شمارهٔ ۹۳۵ — روی جانان مگر از دیدهٔ جانان بینی
غزل شمارهٔ ۹۲۸ — بخرامشی چه شود اگر سوی عاشقان گذری کنی
غزل شمارهٔ ۹۳۰ — اگر خوش است ترا دل چرا طرب نکنی
غزل شمارهٔ ۹۲۹ — خوش است مرگ اگر برگ مرگ ساز کنی
غزل شمارهٔ ۹۳۲ — گفتم به عشق غارت دل‌ها چه می‌کنی
غزل شمارهٔ ۹۳۳ — می‌کشی ما را به زاری هرچه خواهی می‌کنی
غزل شمارهٔ ۹۳۴ — دلا بگذر ز دنیا تا ز عقبی عیش جان بینی
غزل شمارهٔ ۹۳۹ — دورم از خویش مکن هان پشیمان نشوی
غزل شمارهٔ ۹۴۲ — باده خواهم که کشم ز آن لب و غبغب هله هی
غزل شمارهٔ ۹۴۳ — صبر از دلم برخواست ساقیا بیا هی هی
غزل شمارهٔ ۹۴۰ — روی بنمای ای پری رخسار هی
غزل شمارهٔ ۹۳۷ — مست و بی‌پروا به یغما می‌روی
غزل شمارهٔ ۹۴۱ — ساقیا پیمانهٔ سرشار هی
غزل شمارهٔ ۹۳۸ — خوشا فال آن کو دوچارش شوی
غزل شمارهٔ ۹۳۶ — مرحبا ای نسیم عنبر بوی
غزل شمارهٔ ۹۴۷ — چه شود اگر درآیی به طریق آشنایی
غزل شمارهٔ ۹۵۰ — گل از رخ تو وام کند زیبائی
غزل شمارهٔ ۹۴۸ — الا ای که دلها نهان میربائی
غزل شمارهٔ ۹۴۴ — ز تو کی توان جدایی چو تو هست و بودِ مایی
غزل شمارهٔ ۹۴۹ — ای زلف تو مسکن دل شیدائی
غزل شمارهٔ ۹۴۵ — ای نسخهٔ اصل خوبی و رعنائی
غزل شمارهٔ ۹۴۶ — نگاه ار میکنی جان میفزائی
غزل شمارهٔ ۹۵۱ — بیا بیمار خود را ده شفائی
غزل شمارهٔ ۹۵۶ — خوش آندم کز در احسان در آئی
غزل شمارهٔ ۹۵۵ — بود گر در ما تو تنها در آئی
غزل شمارهٔ ۹۵۴ — ای شاهد شاهدان کجائی
غزل شمارهٔ ۹۵۷ — خوش آندم کز درم ای جان در آئی
غزل شمارهٔ ۹۵۸ — سر خستگان نداری بگذار ما نیائی
غزل شمارهٔ ۹۵۹ — هر آن دلرا که با یاریست خوئی
غزل شمارهٔ ۹۵۲ — هم تو بیننده هم تو بینائی
غزل شمارهٔ ۹۵۳ — سحر ز هاتف غیبم رسید هیهائی
غزل شمارهٔ ۹۶۱ — ای بجهان نهان چو جان روشنی جهان توئی
غزل شمارهٔ ۹۶۰ — هیچیم ما بخویش و نمودار ما توئی