فیض کاشانی
زندگی‌نامهٔ فیض کاشانی
ملا محمد محسن فیض کاشانی شاعر قرن یازدهم و معاصر با شاه عباس دوم بوده است. او در سال ۱۰۰۷ هجری قمری در کاشان متولد شد و پس از پایان مقدمات علوم و دانشهای زمان خویش به شیراز رفت و به حلقهٔ شاگردان ملاصدرا پیوست و سرانجام با دختر وی ازدواج نمود. وی از علمای بزرگ عهد خویش محسوب می‌شده و تألیفاتی در علوم عقلیه و نقلیه و حکمت و اخلاق دارد که مهمترین آنها عبارتند از: ابواب الجنان، تفسیر صافی، تفسیر اصفی، کتاب وافی (در شرح کافی)، شافی، مفاتیح الشرایع، اسرارالصلوة، علم الیقین در اصول دین، تشریح (در هیئت) سفینة النجاه، شرح صحیفه سجادیه، ترجمة الصلوه (به فارسی)، ترجمهٔ طهارت (به فارسی)، ترجمهٔ عقاید (به فارسی)، فهرست علوم و دیوان اشعار. اشعار فیض بالغ بر سیزده هزار بیت است. وی درسال ۱۰۹۰هجری قمری درگذشت و در کاشان به خاک سپرده شد.
آثار فیض کاشانی
شعرهای فیض کاشانی
- مقدمه — بسم اللّه الرحمن الرحیم
- غزل شمارهٔ ۶ — هشدار که دیوان حسابست در اینجا
- غزل شمارهٔ ۳ — هشدار که هر ذره حسابست در اینجا
- غزل شمارهٔ ۷ — میتوان برداشت دل از خویش و شد از جان جدا
- غزل شمارهٔ ۵ — علم رسمی از کجا عرفان کجا
- غزل شمارهٔ ۴ — هر دمم نیشی ز خویشی میرسد با آشنا
- غزل شمارهٔ ۲ — عشق گسترده است خوانی بهر خاصان خدا
- غزل شمارهٔ ۱ — فیض نور خداست در دل ما
- غزل شمارهٔ ۱۵ — شود شود که شود چشم من مقام ترا
- غزل شمارهٔ ۱۴ — اگر فضل خدای ما به جنبش جا دهد ما را
- غزل شمارهٔ ۱۱ — از دل که برد آرام حسن بتان خدا را
- غزل شمارهٔ ۸ — زخود سری بدرآرم چه خوش بود بخدا
- غزل شمارهٔ ۱۳ — یارا یارا ترا چه یارا
- غزل شمارهٔ ۱۰ — از عمر بسی نماند ما را
- غزل شمارهٔ ۱۲ — وصف تو چه میکنم نگارا
- غزل شمارهٔ ۹ — زمهر اولیاء الله شانی کرده ام پیدا
- غزل شمارهٔ ۱۶ — درآ در عالم معنی نظر کن سوی این صحرا
- غزل شمارهٔ ۱۷ — بهل ذکر چشمان خونریز را
- غزل شمارهٔ ۲۰ — از جمال مصطفی روئی بیاد آمد مرا
- غزل شمارهٔ ۱۸ — بده ساقی آن جام لبریز را
- غزل شمارهٔ ۲۱ — وصل با دلدار میباید مرا
- غزل شمارهٔ ۱۹ — از دو عالم دردت ای دلدار بس باشد مرا
- غزل شمارهٔ ۲۲ — آن‌چه را از بهر من او خواست، آن آید مرا
- غزل شمارهٔ ۲۳ — یک نفس بی یاد جانان برنمی‌آید مرا