غزل شمارهٔ ۲۳۸ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نقد زهد خشک و غرور ناشی از آن می‌پردازد و بر اهمیت عشق و مستی روحی تاکید می‌کند. شاعر بیان می‌کند که بهشت و نعمت‌های آن ارزش کمتری دارند نسبت به دیدن زیبایی محبوب. او به مقایسه عشق و زهد می‌پردازد و می‌گوید که عشق، گوهری ارزشمند دارد که زهد خشک هرگز نمی‌تواند به آن برسد. در نهایت، شاعر از خواننده می‌خواهد که از زهد و فیض خشک فاصله بگیرد و به لذت واقعی عشق و دوستی روی آورد.