غزل شمارهٔ ۲۴۷ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از احساساتی عمیق و عارفانه سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که دلش به چیزهای دنیوی تمایل ندارد و تنها آرزویش عشق است. او اعتراف می‌کند که از دنیا و زنده‌گی خسته است، اما این خستگی به دلیل فقدان لذت و خوشی نیست، بلکه به خاطر وجود غم در دل و عدم جا برای آن است. عاشق واقعی به مرگ نمی‌اندیشد و برای او فرقی ندارد که در آسمان باشد یا زمین. او توصیه می‌کند که اگر دنیا را می‌خواهی، باید دل خود را از آن جدا کنی، زیرا دوستی با دنیا هیچ ارزش واقعی ندارد. عشق حقیقی بالاتر از هر چیز دیگر است و هیچ‌گاه از آن بی‌نصیب نخواهی ماند.