غزل شمارهٔ ۳۲۷ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن شعری است که به احساسات ناشی از عشق، حسرت و جدایی می‌پردازد. شاعر از گذر از گلزار یاد می‌کند، جایی که یاد و حسرت معشوق در دل باقی مانده است. او اشاره می‌کند که افرادی که به عشق واقعی می‌رسند، دیگر بازگشتی ندارند و در دل حرم یار باقی می‌مانند. زاهدان که از زیبایی و عشق دور هستند، از سرزنش‌های شاعر بی‌خبرند. شاعر با بیان اینکه یارش او را رها کرده، از درد جدایی و غم سخن می‌گوید. او به حال بیمار در عشق اشاره می‌کند که انتظار عیادت از یارش را دارد، اما خبری از او نمی‌شود. در انتها، شاعر می‌گوید هر کسی که طعم عشق را چشیده، تا ابد در حسرت آن باقی می‌ماند و در نهایت خود او نیز در وضعیت ناامیدی و غم رها شده است.