غزل شمارهٔ ۴ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بررسی روابط انسانی و پیچیدگی‌های موجود در ارتباطات با نزدیکان و آشنایان می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که از طرف نزدیکان و آشناها بیشتر آسیب و کینه‌ورزی را تجربه کرده است و برخلاف انتظار، بیگانگان کمتر مسبب درد و رنج بوده‌اند. او به اختلافات، حسادت‌ها و مشکلاتی که از آشنایی با خویشان ناشی می‌شود اشاره می‌کند و توصیه می‌کند که به جای وابستگی به آشنایان، به خداوند نزدیک‌تر شویم. شاعر به تلخی‌های ناشی از ارتباطات اجتماعی پرداخته و به دنبال آرامش واقعی در ارتباط با خدا است. در نهایت، او بر این نکته تأکید دارد که آشنایی و دوستی نامطلوب می‌تواند زندگی را آشفته کند و نباید در روابط خود به کسی جز خدا اعتماد کرد.