غزل شمارهٔ ۴۳۴ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شاعری، شاعر از تأثیرات مخرب زیبایی معشوقش صحبت می‌کند. او به طور مکرر از "العیاذ" استعفا می‌کند، به این معنی که به خدا پناه می‌برد از بلایی که زیبایی چشمان معشوقش بر او وارد کرده است. شاعر احساس ناتوانی می‌کند و می‌گوید که دلش از سنگ و جسمش از گل نازک‌تر است و نمی‌داند چگونه از چنگال عشق و غم رهایی یابد. او شب‌ها از شدت غم معشوقش ناله می‌کند و به خاطر بی‌توجهی معشوقش ناراحت است. ناله‌هایش به آسمان‌ها می‌رسد و او از معشوقش می‌پرسد که آیا خبر دارد از درد و رنجی که او تحمل می‌کند. در نهایت، شاعر به پیوستگی عشق و گناه اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد که با زیبایی‌اش او را ببخشد، زیرا حتی اگر توبه کند، باز هم به دام عشق آن معشوق خواهد افتاد.