غزل شمارهٔ ۴۳۶ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تفاوت دیدگاه‌های زاهد و عارف اشاره دارد. زاهد به دنبال لذت‌های دنیوی و عافیت است، اما عارف عاشق، لذت را در زحمت و دشواری‌ها می‌یابد. زاهد از موارد خوشایند مانند ریاست و عافیت صحبت می‌کند، در حالی که عارف از درد و رنج به عنوان لذتی که برایش ارزشمند است، یاد می‌کند. او اشک و خون را به شیر و شراب ترجیح می‌دهد و در نهایت به زاهدان توصیه می‌کند که در عشق با عاشقان جدال نکنند، زیرا عشق برای آنها یک تجربه واقعی و دلنشین است.