غزل شمارهٔ ۴۵۱ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از رنج‌هایی که از جدایی و دوری معشوق تجربه کرده، سخن می‌گوید. او به یاد می‌آورد که چگونه معشوقش او را رنجور و بی‌نور کرده و با بریدن از وصلش، او را مهجور گردانیده است. شاعر احساس می‌کند که در عشق گرفتار شده و غم و افسردگی بر او مستولی شده است. او به یاد می‌آورد که چگونه امید به وصال معشوق، شمع دلش بوده و اکنون در غم و تنهایی فرورفته است. در نهایت، شاعر خاطرنشان می‌کند که معشوق به او آسیب رسانده و قلبش را پر از شور و غم کرده است.