غزل شمارهٔ ۴۸۲ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به شدت از تجربیات عشق و هیجان‌های ناشی از آن سخن می‌گوید. او توصیف می‌کند که عشق مانند آتشی سوزان است و کسانی که در این آتش می‌سوزند، دیگر به آن اهمیتی نمی‌دهند. عشق برای او به گونه‌ای است که هیچ درد و عذابی نمی‌تواند عاشق را از ادامه مسیرش بازدارد. شاعر همچنین اشاره می‌کند که در عالم عشق، زیبایی و عمق احساسات به حدی است که هر کس جز عاشق نتواند آن را درک کند و در نهایت دل او به جایی از عشق می‌رسد.