غزل شمارهٔ ۶۸۵ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف تجربیات روحانی و معنوی شاعر می‌پردازد. شاعر از لحظاتی می‌گوید که از عالم غیب به وجود آمده و با نور خورشید الهی آشنا شده است. او بیان می‌کند که هنگامی که چشمش را بر جمال الهی می‌گشاید، تأثیر آن نور چنان است که نمی‌تواند حتی به طور کامل آن را توصیف کند. شاعر در ادامه به سفر از عالم بالا به عالم خاکی اشاره می‌کند و می‌گوید که در این انتقال به دنیای مادی، به شادی و جهل رُخنه می‌کند. در نهایت، او از محنت و درد ناشی از ابلیس صحبت کرده و اظهار امیدواری می‌کند که از این موهبت الهی که دریافت کرده، رهایی یابد و شایسته‌ی کرامت و مزید باشد.