غزل شمارهٔ ۷۹۳ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره دشواری‌های عشق و دوری است که شاعر به آن دچار شده است. او از زهر هجران و درد جدایی می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که معشوقش به نوعی او را در این حال نگه داشته است. او از محبت‌های نهفته و غم‌های دوری سخن می‌گوید و می‌خواهد نشان دهد که در عین حال که از دوری رنج می‌برد، همچنان به عشق و محبت ادامه می‌دهد. شاعر به سوزانیدن خود به خاطر معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که در این مسیر، حتی امتحانات زندگی را با شجاعت پشت سر می‌گذارد. او همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که عبادت و تعبدش صرفاً از روی عادت نیست و به نوعی از عشق و شور درونی ناشی می‌شود. در نهایت، شاعر به خوشی‌اش از عشق اشاره می‌کند، که برایش مانند می‌ای خوشگوار است.