غزل شمارهٔ ۸۳۲ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر ندا می‌دهد از longing و آرزوی وصال و نزدیکی به معشوق. شاعر از خداوند می‌خواهد که در مراسم وصال، شراب روحانی و شادی به او بدهد و قلبش را از این دنیا پر از آشفتگی رهایی بخشد. او نگران است که اشک‌هایش دنیا را ویران کند و از خدا می‌خواهد که او را به سوی آرامش و عیش بدون آزار هدایت کند. تلاش می‌کند تا با قربانی شدن برای معشوق در روز وصال، به جایی برسد که دلش شاد شود و اسرار درونی‌اش را کشف کند. شاعر از عقل جزیی فاصله می‌گیرد و به دنبال فهم و آگاهی عمیق‌تری است و از خداوند می‌خواهد که غم را از دلش بزداید و نعمت‌هایی به گروه‌های مختلف اعطا کند. در نهایت، او به یاد می‌آورد که در زمان وحشت ممکن است زبانش از کار بیفتد و از خدا pleads برای الهام و قدرت بیان.